ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ (άρθρο για τα Μοιρολόγια της Μάνης)

Γριές και νέες άπασες προστρέχουν στο κλάμα πριν την κηδεία (πηγή MAnivoice)

Προσφάτως δημοσιεύτηκε άρθρο σε ξένα και ελληνικά μέσα καθώς και σε πλήθος μέσων κοινωνικής δικτύωσης που περιγράφουν τα μοιρολόγια της Μάνης με διαστρεβλωμένο και αλλοιωμένο τρόπο. Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε και πήρε εκτεταμένες διαστάσεις. Για τον λόγο αυτό κρίνεται σκόπιμο να δημοσιεύσουμε Επιστολή Διαμαρτυρίας που συντάχθηκε από κάποιους Λάκωνες μελετητές προκειμένου να αποκατασταθεί η αλήθεια. Η επιστολή εστάλη σε διάφορα ΜΜΕ εδώ δημοσεύουμε αυτή που είχε αποδέκτη το «Βήμα».

Αξιότιμοι κ. συντάκτες της εφημερίδας

«ΤΟ ΒΗΜΑ»

Σε πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας σας στις 18-11-2020, με τίτλο «Εκεί που το γυναικείο μοιρολόι είναι επάγγελμα» (Σάρα Χουτσάλ, επιμέλεια Δ. Κυρανούδη) και με επίκληση σε αυτό κυρίως φωτογραφικού υλικού και απόψεων για το θέμα της φωτογράφου κ. Ιωάννας Σακελλαράκη, περιέχονται – κατά την άποψη μας – εσφαλμένες πληροφορίες και ανακρίβειες.
Πιο συγκεκριμένα και μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά στο άρθρο σας, ότι τάχα στη Μάνη οι θρηνούσες γυναίκες πληρώνονταν και ότι παρίσταντο με αυτό το σκοπό στις κηδείες, ακόμα και άγνωστων σε αυτές προσώπων. Μάλιστα,αναφέρεται στο άρθρο σας ο υποτιμητικός για την περίσταση όρος «επάγγελμα».
Κατόπιν αυτών και προς αποκατάσταση της πραγματικότητας, θα θέλαμε να σας επισημάνουμε συνοπτικά τα εξής :
-Το μανιάτικο μοιρολόι ήταν αποτέλεσμα οικογενειακού πόνου και όχι κάποιας θρηνητικής επαγγελματικής (επί πληρωμή) υπηρεσίας, όπως εσφαλμένα και χωρίς τεκμηρίωση συνάγεται από το άρθρο σας.
-Για τους παλαιούς Μανιάτες το μοιρολόι ήταν ιερό καθήκον και όχι μεροκάματο.
-Αποτελεί σίγουρα απώλεια και μας προκαλεί λύπη, που παλαιοί Μανιάτες ακαδημαϊκοί, έχοντες ασχοληθεί με το μοιρολόι (Δ. Βαγιακάκος, Α Κουτσιλιέρης, Σ. Κουγέαςκ.ά), δεν είναι πια στην ζωή, με αποτέλεσμα ο καθένας να γράφει ότι επιθυμεί για το θέμα αυτό αβίαστα και χωρίς επιστημονική ή απλή κριτική. Ωστόσο υπάρχουν άλλοι σύγχρονοι μας, με σημαντικότατες μελέτες και συλλογές για το θέμα, όπως ο Κ. Κάσσης, ο Δ. Κατσουλάκος και ο Ε. Αλεξάκης, στους οποίους θα μπορούσατε να ανατρέξετε προτού ασχοληθείτε με το Μανιάτικο μοιρολόι.

-Προς επίρρωση των προαναφερθέντων σας παραθέτουμε ενδεικτική βιβλιογραφία:
Αλεξάκης Ε. «τα γένη και οι οικογένειες στην παραδοσιακή κοινωνία της Μάνης», Αθήνα 1980
Καλλιδώνη Πάνου. «Μανιάτικα Μοιρολόγια, ο θρύλος της Μάνης», Πειραιάς 1972
Πασαγιάννη Κ. «Μανιάτικα Μοιρολόγια και τραγούδια», Αθήνα 1928
Βαγιακάκου Δ. «Μέσα Μάνη: Ο τόπος, οι βυζαντινοί ναοί, οι πύργοι και το μοιρολόι», Παρνασσός , τεύχος .Θ, No.4, 1967, σελίδες 568-586
Κουγέα Σ. «Τραγούδια του Κάτω κόσμου, Μοιρολόγια της Μεσσηνιακής Μάνης», συλλογή ετών 1901 – 1904, Αθήνα 2000
Κάσση Κ. «Μοιρολόγια της Μέσα Μάνης», Αθήνα 1979
Κατσουλάκου Δ «Η νότια κοίλη Λακεδαίμων και τα μοιρολόγια της», εκδόσεις Πατάκη Αθήνα 2002
Κουτσιλιέρη Α. «Μανιάτικα Μελετήματα, ιστορικά – λαογραφικά – γλωσσικά», εκδόσεις Ιδιωτική, Αθήνα 1979
Ωστόσο πέραν των παραπάνω αναγνωρισμένων στο θέμα ακαδημαϊκών ο απλός κόσμος της Μάνης γνωρίζει επαρκώς την προφορική και την λαϊκή μας παράδοση.
Παρακαλούμε λοιπόν να δημοσιεύσετε αυτήν την σύντομη παρέμβαση μας επί του άρθρου σας, (άρθρου) που πιστεύουμε ότι χρήζει διόρθωσης.

(Σημείωση : Λόγω της εκτεταμένης ήδη αναπαραγωγής του άρθρου σας σε πολλά μέσα μεγάλης αναγνωσιμότητας, κρίναμε και εμείς σκόπιμο να δημοσιοποιήσουμε παράλληλα και ευρύτερα την παρούσα παρέμβαση μας για την καλύτερη ενημέρωση του κοινού).

Με εκτίμηση,

Γιάννης Μιχαλακάκος καθηγητής Οικιακής Οικονομίας Mcs Cultural Management
Νικόλαος Καλκάνης δικηγόρος
Γεώργιος Μουσούλης φιλόλογος
Δημήτρης Μαριόλης δικηγόρος – εθνολόγος ιστορικός
Γεώργιος Δημακόγιαννης εκδότης

maniatika.wordpress.com/

Το ακριβό τίμημα της περηφάνιας Της Ελένης Α. Παπαδοπούλου

«Το δάκρυ κάναμε νερό
και το κρασί φαρμάκι
και με το κύμα τ’ αλμυρό
χορτάσαμε ψωμάκι

…
κι είχαμε περηφάνια
στην πίκρα στην ορφάνια»
Νίκος Γκάτσος

Της Ελένης Α. Παπαδοπούλου  19/11/20


(Patricia van der Val)
Τον βαρύτερο φόρο στα χρόνια της κρίσης τον πληρώνει ο περήφανος άνθρωπος.
Και δεν μιλώ για τον ατομιστή, υπερφίαλο οδοστρωτήρα που προκειμένου να επιβιώσει πατάει επί πτωμάτων και σαρώνει κάθε ευαισθησία στο διάβα του.
Ούτε για τον υπερόπτη, φαντασμένο με το βλέμμα «100 καρδιναλίων» που επικρίνει και υποτιμά τους πάντες, ατενίζοντάς τους από την κορυφή της αλαζονείας του.
Ούτε, βέβαια, για τον αξιολύπητο εγωπαθή που κραυγάζει «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» για να αποκτήσει οπαδούς και “klik” και να κρύψει τους φόβους του μέσα στο σύνδρομο της αγέλης.
Μιλώ για την άλλη όψη της διττής έννοιας «υπερήφανος» που σημαίνει λαμπρός, σοφός, μεγαλοπρεπής και που την πνίγουμε μέσα στα χωνευτήρια των φοβισμένων ημερών μας.
Έλκει την καταγωγή της από την δωρική υπεραξία της ανθρώπινης ύπαρξης κι επιβιώνει στη λαϊκή μας συνείδηση ως μία δέσμη δυσεύρετων αρετών.
Μιλώ για την έννοια της περηφάνιας που ισοδυναμεί με ανθρώπινο ηθικό βράχο.
Για εκείνη την φωτεινή υπεροχή που πηγάζει από εσωτερική δύναμη και αυτογνωσία και πλημμυρίζει την αύρα του ανθρώπου.
Μια αύρα που όποιος την πλησιάζει νιώθει δέος και θαυμασμό ή συχνότερα τρόμο και φθόνο γιατί αντιλαμβάνεται την «υψομετρική» διαφορά.
Μιλώ για το υπέρ που φανερώνεται αβίαστα από υπερχείλιση εσωτερικού πλούτου και μεγαλοσύνης και όχι για το κατασκεύασμα της αυτοπροβολής, της επίδειξης, της φαντασιοπληξίας και του κομπασμού.

«Είναι περήφανος άνθρωπος, δεν καταδέχεται να ζητήσει», λέει ο λαός μας.

Μιλώ για τους ωραίους και μοιραίους ανθρώπους που δεν σκύβουν να προσκυνήσουν «κατουρημένες ποδιές» ακόμα και όταν το βάρος του προσωπικού τους σταυρού λυγίζει τα γόνατά τους.
Δεν τρυπώνουν στα πολιτικά γραφεία και τους μηχανισμούς για να ζητιανέψουν ρουσφετάκια και εύνοιες και ανταλλάγματα.
Δεν τα παίρνουν κάτω απ’ το τραπέζι, δεν κάνουν ηθικές εκπτώσεις, δεν διαπραγματεύονται την εντιμότητά τους, δεν κάνουν τα «γλυκά μάτια» σε κανέναν για να κερδίσουν λίγα άθλια αργύρια.
Μιλώ γι’ αυτούς που προτιμούν να αδικήσουν τον εαυτό τους παρά τον συνάνθρωπό τους και δεν καταδέχονται να επωφεληθούν από τις αδυναμίες ή να τα βάλουν με ανίσχυρους.
Γι’ αυτούς που η ισοτιμία και η ισοπολιτεία, η δικαιοσύνη και η γενναιοψυχία είναι τρόπος ζωής και όχι αερολογία κοπανιστή. Είναι αυτοί που δεν θα σου δώσουν ποτέ υποσχέσεις και ελπίδες.
Θα σου δώσουν το χέρι τους για να πιαστείς και το υστέρημά τους για να στηλωθείς.
Μιλώ γι’ αυτούς που η αλήθεια στα μάτια τους γίνεται καθρέφτης που συντρίβει την υποκρισία του άλλου και τον κάνει να το βάζει στα πόδια κυνηγημένο από τις Ερινύες.
Αποτελούν τη Λυδία λίθο της ανθρωπιάς μας. Είναι υπερήφανοι αλλά δεν υπερηφανεύονται ποτέ.
Σπάνιοι, σιωπηλοί μάρτυρες αντοχής, υπομονής και αξιοπρέπειας, σ’ έναν κόσμο καλπάζουσας απανθρωπιάς…
Φάροι μοναχικοί, υψώνονται ανάμεσά μας, μ’ ένα παράπονο στο βαθύ, ραγισμένο βλέμμα τους περιμένοντας κάποιον να το διαβάσει.
Πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα σε κάθε σκοτεινή εποχή γιατί τα άγρια ένστικτα της αυτοσυντήρησης τυφλώνουν τους ανθρώπους και απαγορεύουν αυτό το είδος αναγνωσμάτων.

TAGS: Διαγωνισμός Δ 2020

tomorrownews.gr

Η συντονισμένη αντεπίθεση της Υπερεθνικής Ελίτ και η προσωρινή ήττα των Κινημάτων Κυριαρχίας σε ΗΠΑ και Βρετανία

Με τις Αμερικάνικες εκλογές φάνηκε πλέον ξεκάθαρα το σχέδιο της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) να ξεμπερδεύει με τα κινήματα εθνικής κυριαρχίας ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη της Παγκοσμιοποίησης, αφού ήδη εδώ και μήνες είχε ξεκινήσει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού ένας άτυπος εμφύλιος πόλεμος με την υποστήριξη της δήθεν αριστεράς με σκοπό τη συντριβή του Τραμπ.

Το σχέδιο αυτό της Υ/Ε, βέβαια, δεν αφορούσε μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά πρόκειται για συντονισμένη επίθεσή της σε όλα τα μέτωπα! Αυτό επιτυγχάνεται με τον συνδυασμό των παρακάτω:

α) Τον “προγραμματισμό” της εκλογικής συντριβής του Τραμπ. Όλο το κατεστημένο (δηλ. όλα τα ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του Twitter το οποίο μπορεί να λογοκρίνει ακόμη και τον Πρόεδρο(!), καθώς και τη δικαιοσύνη, σώματα ασφαλείας κ.λπ.) ξεκίνησε, και τώρα ολοκλήρωσε, ένα τρομερό πόλεμο κατά του Τραμπ ως εκπροσώπου του κινήματος κυριαρχίας στις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων κατά κόρον την επιστολική ψήφο, η οποία δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται πουθενά, πόσο μάλλον όταν γίνεται από το εξωτερικό, κι αυτό γιατί συντελεί στην καταστρατήγηση ακόμη και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».

Ιδιαίτερα μάλιστα στην Αμερική, που είναι μια καθαρά ταξική ψήφος, ως επί το πλείστον των πλούσιων Αμερικανών που κάνουν μπίζνες στο εξωτερικό, οι οποίοι ψήφισαν μονοκούκι τον εκλεκτό της Υ/Ε και της ψευτο-αριστεράς Μπάιντεν.

Και αυτό ενώ στις περισσότερες πολιτείες αναδείχθηκε νικητής ο Τράμπ, υποστηριζόμενος κυρίως από τα λαϊκά στρώματα ακόμα και στη Φλόριντα όπου οι μειονότητες (Μαύροι, Λατίνοι κ.λπ.) υποτίθεται ότι θα ψήφιζαν τους «αριστερούς προοδευτικούς» του Δημοκρατικού κόμματος, καταλαβαίνοντας όμως εν τέλει ποιο είναι το συμφέρον τους…

β) Το συνακόλουθο κυνηγητό του Brexit και των οπαδών του μέσα στη Κυβέρνηση Τζόνσον που κάλλιστα μπορεί να καταλήξει με μια οικονομική συμφωνία με την ΕΕ αντί για την πλήρη έξοδο από αυτήν χωρίς καμία συμφωνία, όπως ζητούσαν και είχαν σχεδόν επιβάλλει στις διαπραγματεύσεις οι οπαδοί του Μπρέξιτ μέσα στην κυβέρνηση, τους οποίους τώρα πέταξαν έξω.

Ουσιαστικά με αυτό το «ξεδόντιασμα» του Μπρέξιτ καταρρίφθηκαν τώρα τα αιτήματα των λαϊκών εργατικών στρωμάτων, με αποτέλεσμα να περνά απλά το Μπρέξιτ που ήθελε πάντα ένα τμήμα της βρετανικής ελίτ (όχι βέβαια η «Αριστερά» που με την υποστήριξη Δημοκρατικών στις ΗΠΑ δεν ήθελαν κανένα Μπρέξιτ!).

γ) Με το ουσιαστικό κλείδωμα των λαϊκών στρωμάτων όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά και στη Γαλλία (και επομένως των Κίτρινων Γιλέκων) και στην Ιταλία κ.λπ., χάρη στον (κάθε μέρα και πιο ύποπτο) κορωνοϊό, οπότε κάθε λαϊκή εξέγερση κατά της συντριβής των κινημάτων κυριαρχίας απορρίπτεται σχεδόν εξ ορισμού.

Έτσι, σήμερα, με την συντονισμένη αντεπίθεση της Υπερεθνικής Ελίτ σε όλα τα μέτωπα (όπως ανέπτυξε ο Τάκης Φωτόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξη και όπως θα υποστηριχτεί αναλυτικότερα σε προσεχές άρθρο) ουσιαστικά φτάνουμε, δυστυχώς, σε μια ήττα αν όχι συντριβή των κινημάτων για την εθνική και οικονομική κυριαρχία για τα επόμενα 3-4 χρόνια.

Φυσικά ο αγώνας ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη δεν κρίθηκε οριστικά και σίγουρα –ιδίως με την επερχόμενη πελώρια κρίση– αναμένεται μαζική η αντίδραση των λαών ενάντια στη συντονισμένη αυτή επίθεση της Υ/Ε, την οποία θα πληρώσουν πολύ ακριβά τόσο οι ελίτ όσο και η ήδη απομονωμένη από τα λαϊκά στρώματα «αριστερά».

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 16/11/2020

ΥΓ.

Η αποθράσυνση της ελληνικής ελίτ να απαγορεύσει τη συγκέντρωση για την ιστορική “17Νοέμβρη” δεν είναι άσχετη με τη γενική επίθεση της Υπερεθνικής Ελίτ εν εξελίξει που περιγράφουμε.
Μολονότι στην Ελλάδα ο κίνδυνος από τον κορωνοϊό είναι περισσότερο από υπαρκτός, ιδιαίτερα σήμερα, εντούτοις δεδομένου ότι η συγκέντρωση και η διαδήλωση γίνονται σε ανοικτούς χώρους θα μπορούσε απλά να γίνει έκκληση από τους οργανωτές για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας και ιδιαίτερα της χρήσης μάσκας οπότε ο κίνδυνος θα μειωνόταν στο ελάχιστο, ιδιαίτερα εάν οι οργανωτές και κυρίως οι διαδηλωτές οι ίδιοι θα πετούσαν έξω από τη διαδήλωση κάθε ξένο σώμα, από τους δήθεν “απείθαρχους” και άσχετους συνωμοσιολόγους που δεν καταλαβαίνουν την επικινδυνότητα του ιού μέχρι και τους κάθε λογής προβοκάτορες.

www.mekea.org