ΟΥ Οχι ΤΙ κάτι ΔΑΝΟΣ εκ της γής
Απόψεις που πηγάζουν από την άλλη άγνωστη πλευρά
ΑΒΑ(ήβη)+ΤΑΡ(τάρταρα) <> ΒΙΟΣ(ζωή)+ΑΔΑΣ(άδης)
Aιώνια εναλλαγή, στην βιολογική αρμονία
Η άλλη θέση στην καθημερινότητα, τό επέκεινα, ή αλήθεια της φαντασίας.
Βουτιά στόν άπειρο και άυλο κόσμο τών ιδεών.
Υποβάθμιση του χρήματος (χξς') σε μέσο εξυπηρέτησης και όχι υπέρτατη ανάγκη.
Ατυχώς ονομάσθηκε Χρήμα (ότι χρειαζόμαστε)
και Νόμισμα (ότι θεσπίσθηκε σαν αξία)
Εξαπατήσαμε τό είναι μας, και Εκπέσαμε.

Επικοινωνία: utidanos@gmail.com

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1827 στους e-πλειστηριασμούς του 2017 – Νομικό πλαίσιο, εθνική συγκρότηση, οντολογικό υπόβαθρο

του Στέργιου Ζυγούρα
Από τους δυτικόφιλους του 1827 στους αριστερούς του 2017 – Εκπληρώνεται το όνειρο του Κοραή (και) από τον Αλέξη Τσίπρα;

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο έγινε η Επανάσταση του 1821, σύμφωνα με την πλευρά Κοραή-Μαυροκορδάτου. Από την εισαγωγική διακήρυξη του Συντάγματος που ακολούθησε την ανακήρυξη του Καποδίστρια ως Κυβερνήτη (1827)

Πάντοτε πίστευα στη ευρωπαϊκή ιδέα, είμαι ευρωπαϊστής επειδή ακριβώς είμαι αριστερόςδήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας στις 23-11-2017 στο Παρίσι, παραλαμβάνοντας το Prix du courage politique (Βραβείο πολιτικού σθένους). Βραβεύτηκε διότι βρήκε το θάρρος να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. «Κάτι τρέχει στα γύφτικα» θα σκεφτεί ίσως κάποιος για μια βράβευση της επιθεώρησης Politique Internationale. Σωστά, αλλά κάτι ιδιαίτερα σημαντικό αξίζει σχολιασμού. Κάτι που δείχνει ως αντίφαση, είτε πραγματική είτε φαινομενική. Εδώ δεν θα αναφερθούμε στις αντιευρωπαϊκές προεκλογικές διακηρύξεις του Α(νδρέα) Τσίπρα, ούτε στην 5μηνη «συγκρουσιακή» παράσταση (2015) που χρεώθηκε στον «μουτζαχεντίν» Βαρουφάκη, ούτε στην μέγιστη πολιτική αλητεία του δημοψηφίσματος (2015) στο οποίο συνέπραξαν ΕΚΤ-Κομισιόν-Τσίπρας προκειμένου μετά το στέγνωμα της οικονομίας από το ευρωρευστό να στραγγαλιστεί και η κίνηση των εγχώριων κεφαλαίων. Δεν θα μιλήσουμε καν για την τεχνητή και προδιαγεγραμμένη είσοδο της Ελλάδας στην κρίση με τα εξόχως πλαστά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το έλλειμμα 2009. Το σημαντικό θέμα είναι η αντίδραση του βραβευμένου – très courageux πρωθυπουργού, όταν επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ανακοινώθηκε ότι ξεκινούν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και για χρέη προς το δημόσιο. Συνδέεται αυτή η πολιτική του στάση με την δήλωση ευρω-αριστεροσύνης στο Παρίσι; και αν ναι, πώς;


«Οι Βουλευταί οφείλουν να προσαρμόσουν νομοδοτούντες την γαλλικήν νομοθεσίαν…». Την προσταγή αυτή του 1827 στην εισαγωγή του Συντάγματος της Τροιζήνας ακολουθεί προσαρμοσμένη στο σήμερα και ο Αλέξης Τσίπρας. Γι’ αυτό βραβεύεται, γι’ αυτό στηρίζει τους e-πλειστηριασμούς και τους διαμεσολαβητές. Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Ο πρωθυπουργός αποδέχθηκε τους e-πλειστηριασμούς, όπως συμφώνησε σε όλο το «εξυγιαντικό» ευρωπακέτο που ονομάζουμε «μνημόνια». Και η δήλωσή του στο Παρίσι αυτό ακριβώς εννοούσε. Ότι συμφωνεί με την ευρωπαϊκή ενοποίηση όπως αυτή υλοποιείται και ότι σ’ αυτήν πίστευε πριν γίνει πρωθυπουργός. Μπροστά στο χιλιοπαιγμένο σκηνικό «Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία» ο Τσίπρας έμμεσα δήλωσε ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο είναι υπέρτερο του ελληνικού. Είναι σαν να έλεγε ότι από το εθνικό δίκαιο ισχύει μόνον η «γαλλική παράμετρος του 1821«. Και ότι αυτό ισχύει, μέχρι να πάμε στην απόλυτη, υπερεθνική εξουσία Βρυξελλών-Φρανκφούρτης και να επιτευχθεί -επιτέλους- ο στόχος ίδρυσης του ελληνικού κράτους.

Κατ’ αρχήν ο πρωθυπουργός ξέχασε ότι παρά την επιθυμία του Κοραή (που μιλούσε για το κοινό έθνος των «Γραικογάλλων»), για πάνω από 1.000 χρόνια «Ελλάς-Γαλλία» σημαίνει «αντιπαλότητα» και όχι «συμμαχία«. Τουλάχιστον από το 800 μ.Χ. το κράτος των Φράγκων είναι υπεύθυνο για την δημιουργία των εννοιών «Δύση-Ανατολή», καθώς η Δύση διεκδίκησε το συνολικό υπερεθνικό Ρωμαϊκό κράτος από το κέντρο του, που τότε βρισκόταν στην Ανατολή. Αυτό έγινε με όχημα την ορθότητα του χριστιανικού δόγματος και γι’ αυτό οι Φράγκοι άρχισαν από τότε να αποκαλούν τους Ρωμαίους της Κων/πολης «Γραικούς«, διεκδικώντας για τον εαυτό τους τον τίτλο του Ρωμαίου. Κατά δεύτερον, ένας ευρωπαϊστής-αριστερός πρωθυπουργός κάνοντας μια ακόμα στροφή 180 μοιρών από τον προεκλογικό σωσία του θα διευκολύνει και θα επιβλέψει την ευρωπαϊκή-αριστερή κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεταξύ των κομμάτων παίχτηκε για άλλη μια φορά το σόου «λαϊκή κατοικία vs στρατηγικός κακοπληρωτής δανειοδοτημένης βίλας», προκειμένου να φανεί ποιος είναι «λαϊκότερος» από ποιον. Όμως η ουσία παραμένει. Με μαφιόζικο ΕΕΤΗΔΕ αρχικά, ΕΝΦΙΑ στη συνέχεια, ανεμπόδιστους πλειστηριασμούς, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ανεργία, ύφεση και υπερφορολόγηση (που δεν έκανε ούτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία), η Ε.Ε. σε πρώτη φάση θα κατάσχει και την πρώτη κατοικία από όσους είχαν την ατυχία να πάρουν δάνειο την περίοδο των παχιών αγελάδων (Σημίτη). Το χειρότερο είναι ότι η κατάσχεση δεν θα απαλλάξει τον δανειοδοτημένο από το χρέος, αφού ο πλειστηριασμός θα γίνει σε τιμή κατά πολύ μικρότερη από την τιμή της αγοράς του ακινήτου. Όποιος πήρε δάνειο, θα εξακολουθεί να χρωστά την διαφορά στην Τράπεζα. Γιατί;

Η ξεχασμένη Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1826 και η άγνωστη τροπή του 1827


Το σημείο αυτό λέγεται «γαλλικό δίκαιο» και εξηγείται καλά από τον Θανάση Μαυρίδη. Στο βίντεο μπορείτε επίσης να δείτε την διακομματική προώθηση της ιδέας ότι το να φορολογείται και το άψυχο ξεχωριστά από το έμψυχο είναι μια ευρωπαϊκή (άρα φυσιολογική) πολιτική, για όσους θέλουν να λέγονται «δυτικοί» (δηλ. «προοδευμένοι»). Σε δεύτερη φάση το σπίτι τους θα χάνουν και όσοι αδυνατούν να πληρώσουν φόρους στο ελληνικό δημόσιο. Είναι καιρός να δούμε γιατί έγινε η Επανάσταση του 1821 και τι χώριζε τις παρατάξεις Κολοκοτρώνη και Μαυροκορδάτου που συγκρούονται αδιάκοπα από τότε. Πρόκειται αντίστοιχα για τις υπερεθνικές παρατάξεις Καποδίστρια και Κοραή που είχαν δικαιώματα στην Επανάσταση, όμως η συνύπαρξη των ιδεών που εξέφραζαν ήταν απολύτως αδύνατη. Ήταν κάτι σαν «δεξιοί-αριστεροί» εκείνης της εποχής; Και ναι και όχι. Εξαρτάται από το πώς αυτοί ορίζονται σήμερα. Επιπλέον η εξήγηση του παρελθόντος είναι λάθος να γίνεται με όρους του μέλλοντος, οπότε καταχρηστικά τελείως και για λόγους ευκολίας προσέγγισης ενός δύσκολου θέματος χρησιμοποιούμε τους όρους.

Οι δυο παρατάξεις δεν δημιουργήθηκαν μετά την έναρξη της Επανάστασης. Προϋπήρχαν και στις τάξεις των διανοούμενων και στην Φιλική Εταιρεία. Το 1824 ξεκίνησε ο επίσημος διχασμός της Επανάστασης με μοχλό το Χρηματιστήριο του Λονδίνου (λέγε με «δάνεια»). Τα δάνεια αυτά δεν ζητήθηκαν ποτέ από την Επανάσταση (από νόμιμη διοίκηση). Η πλευρά του Καποδίστρια προσπάθησε να τα σταματήσει ή να τα υποκαταστήσει. Το μόνο γνωστό τους στοιχείο στο ευρύ κοινό είναι ότι εκδόθηκαν υπό το άρτιο. Χρεωθήκαμε σχεδόν τα διπλά από όσα αξιοποιήσαμε, επειδή η διαφορά χαριζόταν υπό μορφή έκπτωσης στους αγοραστές των ομολογιών για το ρίσκο που αναλάμβαναν. Αυτό το «ρίσκο» αντιφάσκει πλήρως με το επιχείρημα της βρετανικής αναγνώρισης η οποία υποτίθεται ότι εξισορρόπησε την καταδίκη της Ιεράς Συμμαχίας. Το χάος που προκλήθηκε από την σύγκρουση (λέγε με «εμφύλιο») ανέλαβε να διευθετήσει ο Διονύσιος Ρώμας, ένας βασικότατος, αφανής και δυσεξήγητος παράγοντας της πλευράς Καποδίστρια. Το 1826 κατάφερε με απίστευτη επιμονή, υπομονή και κατάλληλες κινήσεις (κορυφαία ήταν η αίτηση προστασίας προς την Αγγλία προκειμένου να την κατευνάσει) να ακυρώσει την παράνομη κυβέρνηση Κουντουριώτη (κυβέρνηση των βρετανικών δανείων), να καταργήσει το σχήμα «Βουλή-Κυβέρνηση» (ουσιαστικά το Σύνταγμα του Άστρους), να αποκαταστήσει τους ηττημένους του «εμφυλίου» και να στρώσει το χαλί για την εμφάνιση του Καποδίστρια. Όμως…

Όμως η βρετανική πολιτική έθετε την Ρούμελη εκτός Επανάστασης και η Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1826 διεκόπη. Συνεχίστηκε το 1827 σε δυο χωριστές Συνελεύσεις και με μεγάλη δυσκολία ολοκληρώθηκε «ενωτικά» στην Τροιζήνα. Η νομιμοποιημένη εμφάνιση του Καποδίστρια επετεύχθη, αλλά η πλευρά Μαυροκορδάτου πέτυχε στα αντίμετρα εξισορρόπησης να επανεμφανίσει το Σύνταγμα της ανεξαρτησίας του Άστρους με το διοικητικό σχήμα Βουλή-Κυβέρνηση που της έδινε ευχέρεια νομιμοφανών (εξαγορασμένων) βουλευτικών πραξικοπημάτων εναντίον της κυβέρνησης. Έτσι είχε προκύψει τον Δεκέμβριο του 1823 η κυβέρνηση Κουντουριώτη στην θέση της κυβέρνησης Πετρόμπεη. Η πρώτη ενέργεια του αφιχθέντα Καποδίστρια ήταν να καταργήσει και πάλι το Σύνταγμα της Βουλής και της ανεξαρτησίας (από το Πατριαρχείο) που είχε επαναφέρει η πλευρά των «αριστερών-ευρωπαϊστών». Η παράταξη του Κοραή εσίγησε για ένα έτος, αλλά η εξέλιξη της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης το 1829 και η παραίτηση του Λεοπόλδου την επόμενη χρονιά ξαναέφερε την δυτικόφιλη ομάδα στην κατάσταση του 1823.


Η υπογραφή του προέδρου της Συνέλευσης Γ. Σισίνη δεν πρέπει να παραπλανά. Το κείμενο και το Σύνταγμα που ακολουθεί, απηχεί την παράταξη του Μαυροκορδάτου (δηλ. του Κοραή), καθώς με την ανάδειξη του Καποδίστρια η πλευρά του Κολοκοτρώνη πέτυχε επί τόπου το μέγιστο της πολιτικής συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και Μ. Βρετανίας

Η επιμονή του Καποδίστρια να επαναφέρει το κράτος στην υπερεθνική τροχιά της Φιλικής Εταιρείας, η δυνατότητά του να επιβιώνει (εν μέσω πτώχευσης) χωρίς σοβαρή εξωτερική χρηματοδότηση και να ανταπεξέρχεται στον υπόγειο πόλεμο, ενεργοποίησε το 1830 την λυσσαλέα αντίδραση στον άξονα Λονδίνο-Παρίσι-Ύδρα-Σύρος-Μάνη με τα γνωστά αποτελέσματα. Σημειωτέον ότι ο Καποδίστριας αναγνώριζε τα δάνεια 1824-25, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να δανειοδοτηθεί. Αντίθετα, υπονομεύτηκε έντονα η οικονομική και νομισματική του πολιτική, ενώ οι ανταρσίες νησιών και Μάνης του στερούσαν σημαντικά έσοδα. Εσωτερική πολιτική του Καποδίστρια υπήρξε η δημιουργία μεσαίας τάξης. Επέμενε ιδιαίτερα στην προτεραιότητα της ατομικής περιουσίας έναντι του δικαιώματος ψήφου. Οι υποστηρικτές του Κοραή στόχευαν άμεσα στην δημιουργία ενός φιλελεύθερου εθνικού κράτους με «πολίτες ατομικών δικαιωμάτων». Στο κράτος αυτό η απόσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης για τα στοιχειώδη δικαιώματα ήταν κολοσσιαία (τα δείγματα 1822-25 διευρύνθηκαν τραγικά μετά το 1863), με αποτέλεσμα την παγίωση των πελατειακών σχέσεων ώστε η ψήφος του πολίτη να εξαγοράζεται φθηνά. Νομικό πρότυπο για την παράταξη του Κοραή ήταν η Γαλλία με τον (Ναπολεόντειο) Αστικό Κώδικα και τον αντίκτυπο της Επανάστασης του 1830. Απώτερος στόχος για αμφότερες τις παρατάξεις ήταν ένα υπερεθνικό κράτος. Χριστιανικό για την ομάδα του Καποδίστρια, αντιχριστιανικό για την ομάδα του Κοραή. Η πρώτη ομάδα ήταν υποχρεωμένη να αρκεστεί προσωρινά στον τύπο του εθνικού κράτους, με βάση όσα συμφωνήθηκαν στο Συνέδριο της Βιέννης. Είχε σχεδόν την απόλυτη πλειοψηφία της κοινωνίας, όμως οι καλυμμένες διακηρύξεις αμφοτέρων έδιναν χώρο στο μέσο του χρήματος που διέθετε η δεύτερη ομάδα για να επιδρά αρνητικά στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Η οργανωμένη συκοφαντία εναντίον προσώπων της πλευράς Καποδίστρια ήταν το δεύτερο μέσο που χρησιμοποιούσε η παράταξη του Κοραή. Ας δούμε μερικά άγνωστα στοιχεία της σύγκρουσης 1824-25 και πόσο «ενωτικά» προέκυψε ο Καποδίστριας το 1827.


Ποιος ήταν ο κόμης Alerino Palma di Cesnola;


 Η κατανόηση του πολύπλοκου 1821 περνάει και μέσα από τα πρόσωπα. Ο κόμης Alerino Palma ήταν ιταλικής καταγωγής. Παρά το ότι ο Al. Palma πολέμησε ως Πιεμοντέζος για να ενταχθεί η ιδιαίτερη πατρίδα του στην δημοκρατία της Γαλλικής Επανάστασης, η νεωτερική ιστορία δεν τον φωτίζει. Ίσως επειδή αδυνατεί να τον ταυτίσει με την «λαϊκή» Ελληνική Επανάσταση (τι δουλειά έχει ένας κόμης;), αλλά κυρίως επειδή ο Palma είχε ρόλο που θα προβλημάτιζε όποιον δέχεται την εμφάνιση του Canning ως αιτία της βρετανικής «αλλαγής στάσης» και ως τριών διαστάσεων το τριμερές σχήμα των «μεγάλων δυνάμεων» που επεμβαίνουν εκ των υστέρων σε μια Επανάσταση οργανωμένη από τους «Γραικούς». Ο κόμης Palma είναι ο εκλεκτός του G. Canning. Αποστέλλεται από τους Φιλογραικούς του Λονδίνου (που προωθούν τα δάνεια εξαγοράς και διχασμού της Επανάστασης) για να προωθήσει την ιδέα ενός πολιτικού έθνους. Με πιο απλά λόγια, ένας Ιταλός αποστέλλεται από τους Άγγλους για να επιβάλλει τον Γαλλικό νόμο, ώστε το κράτος που θα προκύψει, να ακολουθεί την αντιχριστιανική τάση της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1824 -εν μέσω εμφυλίου- ο κόμης Αλερίνο Πάλμα έγραψε την «Πολιτική Κατήχηση» για τους Έλληνες, δηλαδή μια προσαρμοσμένη εκδοχή του προηγηθέντος κειμένου «Ελληνική Νομαρχία». Το 1806 ο Ναπολέοντας με τον Κοραή προσπαθούσαν να αποφύγουν μια φαναριώτικη Επανάσταση μέσω Επτανήσων – Σερβίας και Μολδοβλαχίας. Το 1824 ο Κάνινγκ με τον Πάλμα προσπαθούσαν να εμπεδώσουν την πεποίθηση ότι ο Υψηλάντης μιμήθηκε τον Ροβεσπιέρο. Προσπαθούσαν επίσης να περιορίσουν την χριστιανική παράμετρο της Επανάστασης στα όρια μιας «καθαρεύουσας» ελληνικής γλώσσας. Στην εισαγωγή ο εκδότης Ιωσήφ Κιάππε χαρακτηρίζει τον Πάλμα «αυθόρμητο φιλέλληνα» που έσπευσε υπέρ των αγωνιζόμενων χριστιανών Ελλήνων. Στο προλογικό του σημείωμα ο Πάλμα ανταποδίδει το ευγενές ψέμα, επιβεβαιώνοντας ότι ο Κιάππε ήταν αυτός που τον παρότρυνε να γράψει την Κατήχηση. Μια Κατήχηση που ερχόταν από το σημείο που ερχόντουσαν και τα δάνεια.


Με βάση το ίδιο «δικαίωμα των Εθνών» η Βρετανία υποχρέωσε τον Γ. Κουντουριώτη να θεωρήσει «ουδέτερα» τα ναυλωμένα πλοία διαφόρων χωρών που μετέφεραν τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο (Σεπτέμβριος 1824), πριν ο Κουντουριώτης παραλάβει την πρώτη δόση του α΄ δανείου που είχε μπλοκαριστεί στην Ζάκυνθο. Ο Πάλμα απέστειλε το κείμενο στον Μιαούλη τον Δεκέμβριο του 1824
[Ο Κιάππε (Giuseppe Chiappe) ήταν Ιταλός. Μαζί με τον Πάλμα και τον Σανταρόζα προορίζονταν από το Λονδίνο ως καρμποναρικό επιτελείο εξωτερικής πολιτικής του Γ. Κουντουριώτη. Ένα ενδεικτικό σημείο μόνο, για να καταλάβει ο αναγνώστης πώς εννοούσε τον «Νόμο» η παράταξη του Κοραή: Πριν κλείσει μήνα η «ουδέτερη» εφημερίδα «Ο Φίλος του Νόμου» που εξέδιδε στην Ύδρα ο Κιάππε, είχε προαναγγείλει την ενοχή του Καραϊσκάκη ως «προδότη», καλώντας όσους ήξεραν για την «προδοσία» να παρουσιαστούν για να καταθέσουν. Η «προδοσία του Καραϊσκάκη» είχε κατασκευαστεί από τον Μαυροκορδάτο. Αφορμή του σχεδίου ήταν ο άμεσος κίνδυνος να μην καταλήξουν τα χρήματα του δανείου στον Γ. Κουντουριώτη, επειδή αμφότεροι οι απεσταλμένοι του Λονδίνου -Μπάιρον και Στάνχοπ- βλέποντας από κοντά τα πράγματα και αντιλαμβανόμενοι πώς αναδείχθηκε ο Κουντουριώτης, υποστήριζαν μια ενωτική προσωρινή κυβέρνηση που θα αποσοβούσε τον εμφύλιο. Για να μην κινηθεί ο Μπάιρον ανατολικά προς τον Ανδρούτσο, εφευρέθηκε ο αντιπερισπασμός «κίνδυνος στο δρόμο για την ζωή του λόρδου από τους προδότες Καραϊσκάκη-Ανδρούτσο». Ο δεύτερος βρισκόταν προσωρινά εκτός εμβέλειας του κοραϊκού Νόμου που εφάρμοζε ο Μαυροκορδάτος.]



Το 1824 ο κόμης Αλερίνο Πάλμα έγραψε την «Πολιτική Κατήχηση» για τους Έλληνες. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο Φίλος του Νόμου» που απηχούσε το κοραϊκό πνεύμα της «Ελληνικής Νομαρχίας» (1806) και υποστήριζε την προσωρινή κυβέρνηση που προέκυψε μέσω Λονδίνου: την κυβέρνηση Κουντουριώτη. Εδώ η εκτύπωση του 1826.


Συγγραφέας του κειμένου ο Α.Π. (Alerino Palma)
Στην «Πολιτική Κατήχηση» που ο Πάλμα έστειλε στον Μαυροκορδάτο, αρχικά εξηγεί ότι το υπό ίδρυση κράτος έχει αναφορά στην αρχαία Ελλάδα μέχρι την «παρακμή των φώτων» που ξεκινά όταν ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας παρότρυνε τον Αριστοτέλη να αφήνει τον λαό στην κτηνώδη του κατάσταση. Στη συνέχεια αναλαμβάνει να ενημερώσει τους επαναστατημένους ότι ξεσηκώθηκαν για να διαφυλάξουν την χριστιανική τους θρησκεία η οποία κινδυνεύει από τους Τούρκους, πράγμα που φαίνεται από το πώς οι Τούρκοι μεταχειρίστηκαν τον «αγαθό και αξιοσέβαστο» Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Γιατί τα λέει αυτά; Η London Greek Committee υποτίθεται ότι συγκροτείται πάνω στην βάση της χριστιανικής αλληλεγγύης. Το πνεύμα του κειμένου είναι το εξής: εφόσον οι Έλληνες θεωρούν φίλους και αδελφούς τους Χριστιανούς της Δύσης, θα ιδρύσουν ένα κράτος χωρίς Μακεδονία και -κατά μείζονα λόγο- χωρίς Κωνσταντινούπολη που θα ακολουθεί τον δυτικό τύπο του εθνικού κράτους με «επικρατούσα θρησκεία και ανεκτικότητα«. Συνεπώς, θα ιδρυθεί εθνική Εκκλησία και η δικαιοδοσία της θα υπαχθεί υπό την πολιτική εξουσία (αρχηγός της Εκκλησίας θα είναι ο μονάρχης). Όπερ μεθερμηνευόμενον, η χριστιανική πίστη επιδιώκεται να γίνει -σταδιακά- μια ιδεολογική παράμετρος της ιδιότητας του πολίτη. Επιπλέον, αφού προηγήθηκε η Γαλλική Επανάσταση, η εθνική νομοθεσία δεν μπορεί παρά να γίνει στο γαλλικό πρότυπο. Κεντρικό σημείο της Κατήχησης: Οι Έλληνες θα αποκτήσουν την ελευθερία και ανεξαρτησία που στερήθηκαν όταν ο Φίλιππος Β΄ ο Μακεδών τους τις στέρησε. Κατά ποιο τρόπο, άραγε, συνδέεται η επιδιωκόμενη εθνική χριστιανική διάσταση των Γραικών με την συνεχή υπενθύμιση πως το υπό ίδρυση κράτος έχει «ελληνική αναφορά» στο παρελθόν μόνον μέχρι τους Μακεδόνες; Ο Πάλμα όχι μόνον είναι από τους «φιλέλληνες» εκείνους που σιώπησαν όταν η Ελλάδα ιδρύθηκε ως «Γραικία» στις διεθνείς συνθήκες (όπως ο Κοραής ήθελε), αλλά υπηρέτησε την Γραικία επί Όθωνα προτείνοντας «Σχέδιο παρατηρήσεων… δια να γίνει ο Γαλλικός πολιτικός κώδιξ εφαρμοστέος εις την Ελλάδα«.
Πώς δόθηκε το πράσινο φως στον Καποδίστρια το 1827;

Η ρωσοβρετανική συμφωνία του 1826 στην Αγ. Πετρούπολη ίδρυσε το ελληνικό κράτος. Ο Ιμπραήμ είχε -τυπικά- διεθνοποιήσει το θέμα των Γραικών, οπότε η διαλυμένη πλέον Ιερά Συμμαχία (ουσιαστικά η Ρωσία) σπάζει την «ουδετερότητά» της και συμφωνεί με την Μ. Βρετανία. Ακολουθεί και αίτηση προστασίας προς την Ρωσία. Της αίτησης αυτής είχε προηγηθεί η αίτηση προστασίας προς την Γαλλία, οπότε, πριν συνέλθουν οι τρεις στο Λονδίνο, οι «Γραικοί» καλούνται «να εκλέξουν» νέα διοίκηση με πλαίσιο το Πρωτόκολλο της Αγ. Πετρούπολης. Η τελική ισορροπία έχει ως εξής: «Καποδίστριας από την μια πλευρά, Church, Cochrane και Βουλή από την άλλη». Χάρη στους ελιγμούς των Ρώμα-Κολοκοτρώνη η αγγλική πλευρά θα βρεθεί διασπασμένη μεταξύ Κουντουριώτη-Ζαΐμη. O εκβιασμός του Cochrane δεν θα πετύχει, η Αγγλία θα αποδεχθεί ελπίζοντας σε ναυάγιο, οπότε η καταφανής μειοψηφία δεν θα ψηφίσει και ο Καποδίστριας θα αναδειχθεί «ομόφωνα» στις 3-4-1827. Η πρώτη φάση της Συνέλευσης (1826) είχε προετοιμάσει το έδαφος με την κατάργηση Βουλής και Κυβέρνησης. Το 1827 η κυβερνητική συρρίκνωση έγινε εύκολα αποδεκτή, όχι όμως και το πρόσωπο. Ο Κολοκοτρώνης θα προσπαθήσει να αναδείξει τον Ρώμα στην προεδρία της Βουλής, αλλά η προσπάθεια αυτή θα αποτύχει. Η παράταξη του Μαυροκορδάτου βρισκόταν σε απόλυτη ταραχή. Η άγνοια του πλούσιου προσκηνίου και παρασκηνίου κάνει πιστευτό το ιστορικό επιχείρημα «το 1827 ο Κοραής συμφώνησε στον Καποδίστρια και ο μετέπειτα μανιώδης πόλεμος εναντίον του έχει να κάνει με πράξεις του δεύτερου ή με κακή πληροφόρηση του πρώτου». Ενώ το παραδοσιακό στρατόπεδο παρέκαμπτε το ζήτημα νοθείας στα οικονομικά κατάστιχα και την σκανδαλώδη διαχείριση των δανείων, το φιλοδυτικό στρατόπεδο μετά την εκλογή της μονοπρόσωπης κυβέρνησης Καποδίστρια έριξε όλο το βάρος στην σύνταξη ενός οριστικού Συντάγματος που θα βασιζόταν και πάλι στην δυαρχία, με υπεροχή της Βουλής έναντι της Κυβέρνησης. Μάλιστα, θα ήταν έτσι φτιαγμένο, ώστε να κατηγορηθεί ως «εχθρός του λαού» όποιος τολμήσει να το πειράξει. Την 5η Μαΐου η Συνέλευση διαλύθηκε. Πέντε μέρες πριν ψήφισε το Σύνταγμα, ενώ έξι μέρες μετά την ανάδειξη του Καποδίστρια η Συνέλευση απηύθυνε ψήφισμα στον Κοραή. Μεταξύ άλλων έλεγε:
Το Ελληνικόν Έθνος συνηγμένον εις την Γ΄ Εθνικήν Συνέλευσιν δια τα μεγάλα του συμφέροντα, σού προσφέρει το σέβας και την εκ της μέσης καρδίας αγάπην του. … Καταφιλεί τα χρυσά σου λόγια, τα σοφά σου παραγγέλματα, συνομιλεί με τα βιβλία σου και φωτίζει το πνεύμα και την καρδίαν του ευχόμενον να μη παύσης να κοινοποιής τα αγαθά σου φρονήματα εις τους συμπολίτας σου, συμβουλεύων τα κοινά συμφέροντα.
9-4-1827, Από το Ψήφισμα της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης προς τον Αδαμάντιο Κοραή
Αντίστοιχα τιμητικά ψηφίσματα έλαβαν οι πρωταγωνιστές του έντονου παρασκηνίου: Ρώμας, Στεφάνου, Δραγώνας, Eynard, μ. Ιγνάτιος, Βιάρος Καποδίστριας, Γεροστάθης, βασιλιάς Λουδοβίκος της Βαυαρίας, Canning και Hamilton. Είναι προφανές ότι δεν ανήκαν όλοι στην ίδια τάση. Όμως το ενωτικό πνεύμα της παράδοσης δεν συγκινούσε και πάλι την νεωτερικότητα. Προσπάθεια σύγκλησης νέας Συνέλευσης και ανατροπής του Καποδίστρια έγινε πριν εκείνος αναλάβει, από την πλευρά του Μαυροκορδάτου. Την στιγμή εκείνη ο Καποδίστριας γύριζε την Ευρώπη για να εξασφαλίσει τις συμμαχίες και τις καλύτερες δυνατές συνθήκες λειτουργίας ενός υπό ίδρυση κράτους που βρισκόταν όχι σε πόλεμο αλλά σε γενοκτονία. Και η γενοκτονία αυτή προκλήθηκε και υποβοηθήθηκε από δυνάμεις που καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό και την αγγλογαλλική πολιτική.


Από το 1800, κάθε φορά που ο ελληνισμός πλησίαζε στην επαναστατική έκρηξη ή στην επιτυχία του εγχειρήματος, ελάμβανε από τον Κοραή ανώνυμες οδηγίες συμμόρφωσης γραικικού περιεχομένου

Παρότι από το 1833 η κρατική πυξίδα έδειχνε κυρίως στην πορεία που χάραξε ο Κοραής, μέχρι και την έξωση του Όθωνα η κατάσταση στο Γραικικό Βασίλειο είχε μια σχετική ρευστότητα. Ο Όθων περιορίστηκε, πολεμήθηκε και τελικά απομακρύνθηκε επειδή στις αποφάσεις του έβαλε μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη δοσολογία του στόχου των Φιλικών. Η μετονομασία του Δανού Γεωργίου Α΄ από «Βασιλεύς των Γραικών» (Rois des Grecs) σε «Βασιλεύς των Ελλήνων» (Roi des Hellènes) και η προβλεφθείσα υποχρέωση «να πρεσβεύουν οι διάδοχοι του Γεωργίου τα δόγματα της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας» δεν μετατόπισε την πορεία του κράτους προς την καποδιστριακή πολιτική. Μετά και την ίδρυση της Βουλγαρίας, το κράτος ήταν υποχρεωμένο να λειτουργεί «εθνικά» στην εξωτερική του πολιτική με βάση το δυτικό πρότυπο του έθνους. Η ιδέα της Φιλικής έγινε -θέλοντας και μη- μια ελληνόφωνη μεγάλη ιδέα, που διατηρούσε τα υπερεθνικά στοιχεία του χριστιανισμού μόνον σε επίπεδο προσωπικών οραμάτων. Την δεκαετία του 1870 διευθετήθηκαν τα εκκρεμή -μετά τον Καποδίστρια- δάνεια του 1824-25, άρα ξεπάγωσε και η δυτική δανειοδότηση. Η Μικρασιατική καταστροφή έκλεισε το κεφάλαιο του 1821 σε κοραϊκό εθνικό επίπεδο. Η Ελλάδα πολιτικά και πολιτισμικά βρέθηκε στην αποκλειστική ζώνη της Μ. Βρετανίας, των ΗΠΑ και τέλος, των Βρυξελλών. Το καποδιστριακό όραμα υπέστη φθορά σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης, όμως οι «Γραικογάλλοι» που ήθελε ο Κοραής δεν δημιουργήθηκαν μαζικά ούτε στο α΄ μισό του 20ου αιώνα.

Ο δρόμος μετά τον Β’ Π. Πόλεμο είναι σαφής: Ευρωπαϊκή ενοποίηση επιδιώκεται από την αντιχριστιανική τάση που βοήθησε την χριστιανική Ανατολή να χαθεί και επέφερε τον Δυτικό κατακερματισμό και τα Εθνικά κράτη. Σήμερα είναι σαφέστερος ο διαχρονικός στόχος που το 1800 εκφραζόταν από τον Κοραή. Τα Εθνικά κράτη επιδιώκεται σήμερα να διαλυθούν, επειδή περιέχουν σε κλειστή (εθνική) συγκρότηση στοιχεία του υπερεθνικού χριστιανισμού. Η αμφισβήτηση των εθνικών ταυτοτήτων, της ανθρώπινης ταυτότητας (ταυτότητας φύλου κλπ), της οικογενειακής δομής, η θρησκειολογία στην παιδεία, ο διαθρησκειακός διάλογος υπό την πολιτική ομπρέλα, το «δικαίωμα στον θάνατο» είναι μερικά από τα άυλα μέσα περαιτέρω αποχριστιανοποίησης των κοινωνιών. Το υλικό μέσο του χρήματος ακολουθεί μια -φαινομενικά- αντίστροφη πορεία. Μέσο για την υποταγή μιας χειραγωγημένης από την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ κοινωνίας που υποβάθμισε την πνευματική ζωή για χάρη μιας υλιστικής απόλαυσης είναι η απογύμνωση από την ατομική περιουσία. Περιέργως, στα «ατομικά δικαιώματα» των «ευρωπαϊστών» υπάγονται τα πάντα πλην του δικαιώματος για εργασία και για ιδιοκτησία κατοικίας. Αυτό, βέβαια, αφορά μια μόνον ερμηνεία της Ευρώπης, του ανθρώπου και του κόσμου.

Αυτή «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» (;)

Τα ελληνικά πολιτικά αδιέξοδα έχουν παγκόσμια ιδιαιτερότητα που οφείλεται στην φύση του ελληνικού θέματος όπως αυτή φαίνεται στο εξαρχής διεθνές θέμα «1821«. Έχουν όμως και διεθνή αναγωγή και τεχνική εξήγηση σε έναν τύπο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας τον οποίο θα επευφημούσε ο Κοραής. Η εθνοπατερική δυτική δημοκρατία ενώ δεν πέτυχε τον διαχωρισμό των εξουσιών και την ικανοποίηση του αισθήματος δικαίου, πέτυχε να δημιουργήσει έναν πολιτικό δυισμό. Έναν διπολισμό μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που διχάζει μια κοινωνία και ταυτόχρονα πετυχαίνει μια πορεία προς την ίδια πολιτική κατεύθυνση μέσω και της χεγκελιανής σύνθεσης των «αντιθέτων». Η δυτική δημοκρατία είναι μια κατά τόπους τραπεζοκρατία ενός κεντρικού τραπεζικού συστήματος που τεχνικά επιβιώνει μέσω του κομματισμού. Τα κόμματα αποτελούν ελεγχόμενους σχηματισμούς. Είναι σχηματισμοί διεφθαρμένοι (άρα εκβιαζόμενοι) που διχάζουν τις κοινωνίες μέσω διεθνών ιδεολογικών γραμμών. Τι γραμμών; εικονικών, αφού αμφότερες έχουν υλιστικό προσανατολισμό και χρηματοδοτούνται από την ίδια πηγή. Γι’ αυτό είναι αναγκασμένες να υποκρίνονται και να περιμένουν την σειρά τους για να κυβερνήσουν. Ταυτόχρονα, τα «ιδεολογικά» κόμματα έχουν δυο βασικές αρνητικές επιδράσεις στην κοινωνία: α) δηλητηριάζουν την καθημερινότητα με την φυσιολογικοποίηση της εγωπάθειας. Καθώς «κυβέρνηση» και «αντιπολίτευση» αποτελούν ρόλους, κάθε πρόσωπο, κάθε παράταξη δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αυτοεπαινείται και να κατηγορεί την άλλη πλευρά. β) τα κόμματα, είναι το άλλοθι μιας ψευδώς θεμελιωμένης «ελευθερίας». Αποτελούν εκτονωτικό στοιχείο της κοινωνικής αγανάκτησης και μεταφοράς των ευθυνών στους ψηφοφόρους (ψηφίστε κάτι άλλο την επόμενη φορά, εκλέξτε άλλους εθνοπατέρες, it’s up to you). Επανερχόμενοι στα δικά μας, στο σήμερα και στην αφορμή αυτής της ανάλυσης, βλέπουμε ότι μέρος αυτού του διπολικού συστήματος είναι και το προσωποπαγές κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και ο «ιδεολογικά αντίθετος» κυβερνητικός εταίρος ΑΝΕΛ. Παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης που ενώ σήμερα κατηγορεί την κυβέρνηση για τους πλειστηριασμούς, το 2013 υπερασπιζόταν την κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας προβάλλοντας το πιο κωμικό επιχείρημα και το μαυροκορδάτειο αξίωμα «Δύση καλή, Ανατολή κακή» (αν και στο δικό του μυαλό η Ανατολή δεν ταυτίζεται με τον οικουμενικό ελληνικό πολιτισμό της χριστιανικής περιόδου).



Ήταν ειλικρινής ο Τσίπρας στο Παρίσι; Αν «αριστερά» σημαίνει το αντίθετο της «δεξιάς» στην αστική κομματική δημοκρατία, τότε «όχι». Τέτοιο πράγμα δεν υπήρξε εκ κατασκευής, υπήρχε μόνο στο μυαλό μεμονωμένων προσώπων και ο Αλέξης Τσίπρας από την προσωπική του πορεία σαφώς και δεν φανερώνει έναν πλανημένο, αγνό ιδεολόγο. Αν όμως «αριστερά» σημαίνει «αντιπαραδοσιακότητα» ή «αντιχριστιανικότητα» (που συχνά παρουσιάζεται καλυμμένα ως «αγνωστικισμός» ή «αθεΐα»), τότε «ναι», ο Τσίπρας είπε με ειλικρίνεια «είμαι πρώτα φεντεραλιστής/διεθνιστής και ύστερα εθνιστής. Αν ζούσα στο 1821, θα βρισκόμουν στο πλευρό του αριστερού-ριζοσπάστη Κοραή. Οφείλουμε σήμερα να συνεχίσουμε στ’ αχνάρια του». Όμως, διεθνιστές ήταν όλοι οι βασικοί μετέχοντες του «εθνικού» ελληνικού ζητήματος δυο αιώνες πριν. Άρα η φράση χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνιση. Δυστυχώς, αυτά δεν ξεκαθαρίζονται. Αντίθετα, επιβάλλονται ετικέτες ρηχού και πρόσκαιρου επιπέδου. Οι μονολεκτικοί χαρακτηρισμοί αποτελούν καλλωπιστικά περιτυλίγματα που σταδιακά επιβάλλονται μέσω της ψυχολογίας στις ανενημέρωτες μάζες. Όσο «στοχαστής» ήταν ο Κοραής, άλλο τόσο «θαρραλέος» είναι ο Τσίπρας. Ως προς το σήμερα ο ρόλος του εκφωνητή είναι προφανέστερος. Με μικρή έρευνα θα βρούμε και τον ρόλο του εκφωνητή Κοραή που υποκρίνεται μέσα σ’ ένα προδιαγεγραμμένο σενάριο.

Το θέμα στη βάση του είναι «διεθνισμός vs εθνισμός» ή «διεθνισμός Α΄ vs διεθνισμός Β΄»; Το ελληνικό ζήτημα του 1821 είναι διεθνές γιατί το έθνος που το κινεί έχει διαχρονικό διεθνικό χαρακτήρα (τόσο προ Χριστού, όσο και μετά Χριστόν) και τυχόν επιτυχία της Επανάστασης θα ισοδυναμούσε με παγκόσμια αναδιάταξη δυνάμεων. Το ίδιο θέμα υπάρχει και σήμερα, αν κοιτάξουμε την διεθνή σκακιέρα, κάτω -δηλαδή- από την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τον ορυκτό πλούτο και τα άλλα ζητήματα που κινούν την ελληνική κρίση. Ένα σημαντικό σημείο για την κατανόηση του σημερινού αδιεξόδου είναι το αν υπάρχει -έστω, υποτυπωδώς- ένα κόμμα καποδιστριακό. Τι διαφορετικό από τον Τσίπρα θα έλεγαν λ.χ. ο Μητσοτάκης, η Γεννηματά; Ξέρουμε ήδη τι είπαν και τι έκαναν στο θέμα της ΕΟΚ οι Καραμανλής Α΄ και Παπανδρέου Β΄, οι ηγέτες των γαλάζιων και πράσινων καφενείων. Είδαμε τι έλεγε ο Άδωνις που διεκδίκησε και την προεδρία της ΝΔ. Ο επίδοξος Μητσοτάκης Β΄ το 2006 διαφωνούσε έντονα με το κόμμα του για μια «ευρωπαϊκότερη» αναθεώρηση του εθνικού Συντάγματος. Όσο για την Φώφη, και μόνον η ανάδειξή της στον κωμικής μετονομασίας «κεντροαριστερό» χώρο υπό την αιγίδα των αναβαπτιστών-συνταγματολόγων και υποψηφίων ΠτΔ κάνει τα θέματα σαφή, χωρίς να απαιτείται καμιά περαιτέρω δήλωση. Ένα δεύτερο σημαντικό σημείο: πόσοι εξακολουθούν να θεωρούν τον Κοραή έναν ευγενή άνθρωπο, έναν ανθρωπιστή, έναν υπερασπιστή της χριστιανικής πίστης και έναν εξυγιαντικό παράγοντα της χριστιανικής Εκκλησίας; Επιλεκτικά διαβασμένος και στιγμιαία κρινόμενος ο Κοραής μπορεί να είναι τα πάντα. Το ίδιο και ο κάθε σημερινός πολιτικός. Η συνολική πορεία και οι πράξεις διαρκείας των ανθρώπων δίνουν μια τελική κρίση και αποκρυπτογραφούν τις πραγματικές προθέσεις. Και οι προθέσεις του Κοραή είναι σαφείς, παρά το ότι από το 1960 οι κοραϊστές πανεπιστημιακοί και ερευνητές έκαναν το παν για να τις παρουσιάσουν ως φωταδιστικές. Ενδεικτικό ακόμα της αποσπασματικότητας και έλλειψης διαχρονίας στο θέμα του Κοραή είναι το πώς οι υπερασπιστές του και ιδιαίτερα οι φιλόλογοι δεν έχουν να δηλώσουν το παραμικρό στο θέμα «προσπάθεια εξαφάνισης της ελληνικής γλώσσας, ήδη από την εποχή της ένταξης στην ΕΟΚ, ούτε για την επίθεση στα ευρωΜΜΕ εναντίον της αρχαίας Ελλάδας μετά το 2010». Αρνούμενη την ελληνική ταυτότητα ως χριστιανική η πλευρά του Κοραή έπρεπε 1) να μεταποιήσει τον χριστιανικής προέλευσης ελληνοκεντρικό διαφωτισμό σε μια «ντεϊστική αποκάλυψη» της καλοσύνης-δικαιοσύνης-ευδαιμονίας, 2) να προβάλλει την γλώσσα ως κεντρικό στοιχείο της ταυτότητας και 3) να επευφημεί ένα «ελληνικό» παρελθόν μόνον ως στενά εθνικό (μη οικουμενικό) και αντίθετο της διδασκαλίας του Χριστού. Το τριπλό ψεύδος του νεωτερικού οικοδομήματος έχει σήμερα αποκαλυφθεί. Μένει το θέμα με τους σημερινούς κοραϊστές πολιτικούς στο «λαϊκό» μας πολίτευμα.

Στο θέμα της «λαϊκής κατοικίας» ο προεκλογικός λαϊκισμός του Τσίπρα έχει δώσει μια απάντηση προκαταβολική, ενώ η δήλωση του Παρισιού πρέπει να εκληφθεί ως ειλικρινής κυριολεξία ενός αριστερού ριζοσπάστη που για λόγους «κοινού συμφέροντος» εψεύσθη προεκλογικά. Υπάρχουν, φυσικά, περισσότερο και λιγότερο λαϊκίστικες προσωπικότητες στα διάφορα κόμματα, όμως το συγκεκριμένο λαϊκό πολίτευμα είναι σύμφυτο με τον λαϊκισμό, αφού σχετίζεται δομικά με τον υλισμό και το τραπεζικό σύστημα. Έτσι, με λίγες εξαιρέσεις, η διακυβέρνηση γίνεται αυτοσκοπός και η ψήφος αντικείμενο αγοραπωλησίας και πλειοδοσίας.

Η επιστήμη που διαθέτει και τις αποδείξεις περί προτεραιότητας του πνεύματος έναντι της ύλης δεν μπορεί πια να κρύβεται. Ο υλισμός καταρρέει διεθνώς. Παρότι θα περίμενε κανείς το αντίθετο, στην Ελλάδα δεν δείχνει την διάθεση να κρατήσει τους υποστηρικτές του. Σκοπεύοντας μεσοπρόθεσμα να εκβιάσει, ίσως και να ξαναδελεάσει σε μια επόμενη φάση, έρχεται σε αντίφαση με το καλοσυνάτο προσωπείο του. Τα κόκκινα δάνεια είναι ένα θέμα που δεν θα κλείσει γρήγορα. Υπάρχει το θέμα των συμβολαιογράφων, υπάρχει και ένα παιχνίδι ψυχολογίας που συντηρεί την αντιπαράθεση μεταξύ «δεξιάς – αριστεράς – κεντροαριστεράς»!) και την αρνητική αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας και των Τραπεζών. Ξεκίνησε ήδη το έργο «Κανένα σπίτι στα χέρια δανειολήπτη«. Με τον ΕΝΦΙΑ, τις κατασχέσεις λόγω χρεών προς το δημόσιο και την οικονομική ύφεση πληθαίνουν οι αποποιήσεις κληρονομιάς ακινήτων. Σταδιακά πηγαίνουμε στο «Κανένα σπίτι στα χέρια ιδιοκτήτη«. Όταν ο υλισμός βάζει τόσο σκληρούς όρους στην «απόκτηση της ύλης», τότε δείχνει ότι αποφασίζει να παίξει τα ρέστα του. Σήμερα φαίνεται καθαρότερα ότι όσα ριζοσπαστικά έλεγαν οι φίλοι του Κοραή όπως ο Τζέρεμυ Μπένθαμ και ο Φρανσουά-Μαρί Αρουέ Βολταίρ, σε μια και μόνη ανθρώπινη ρίζα στόχευαν, όχι σε πολλές. Η ρίζα αυτή δεν έχει σπάσει και η επιτυχημένη συνεισφορά του Αλέξη Τσίπρα σ’ αυτό το έργο είναι πολύ αμφίβολη.

karavaki.wordpress.com

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

"Λιαντίνης – Έζησα έρημος και ισχυρός"

Αποκαλυπτική μαρτυρία για τον Λιαντίνη από έναν φίλο και συνάδελφο. 

Βασίλειος Κύρκος, (1934-2016. Διδάκτορας Φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος ΦΠΨ, διευθυντής του τομέα Φιλοσοφίας και Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων. Από το 1996 καθηγητής στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών):

«Ο Λιαντίνης ήταν ένα ανθρώπινο μέταλλο που δεν ήταν κοινό. Απολύτως σπάνιο.
Και αυτός ήταν ο λόγος που μέσα στο Τμήμα του δέχθηκε επίθεση απροκάλυπτη, κομπλεξική και τελείως αντιακαδημαϊκή.
Βρήκε όμως απόλυτη κατανόηση από τον Δανασσή (σ.σ. τότε αντιπρύτανης), και αυτό δεν είναι λίγο. Ήταν έντιμος άνθρωπος ο αντιπρύτανης, παρόλο που ούτε ο ίδιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του, γι’ αυτό δεν παρασύρθηκε από τις προτιμήσεις του όχλου, των πολλών μέσα εκεί.
Όλοι αυτοί έβλεπαν στο πρόσωπο του Λιαντίνη έναν άνθρωπο που δεν μπορούσαν να φτάσουν.
Ο Λιαντίνης, εκτός από γοητευτικός δάσκαλος, είχε ένα πνευματικό επίπεδο διακριτό από τους άλλους. Η επιστημονική του επάρκεια υπερέβαινε κατά πολύ το μέσο όρο.
Από εκεί ξεκινάει η απαξίωση και η έχθρα απέναντι στον Λιαντίνη.
Σε αυτό πρωτοστάτησε ο Μαρκαντώνης, ένας άνθρωπος που εκπροσωπούσε τη νοοτροπία και το ύφος του “προφεσόρου”, του παλιού καθηγητή που τα πήγαινε μια χαρά με όλα τα πολιτικά συστήματα, τσιμπούρι στους πολιτικούς, υποτακτικός, ικανός να ελίσσεται κάνοντας δημόσιες σχέσεις, και όλα αυτά χωρίς ίχνος πνευματικότητας.
Είχε καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαίος επιστήμων, φτάνει να ξέρεις τι θέλει ο όχλος. Ο Λιαντίνης ήταν ξένος και αντισυμβατικός προς όλα αυτά.
Ας το πούμε κι έτσι: δεν ήταν του κόσμου τούτου.
Όλη αυτή η κατάσταση τον στεναχωρούσε πολύ. Προσοχή όμως!
Όχι γιατί τον άγγιζε προσωπικά, αλλά γιατί είχε άλλη αντίληψη γι’ αυτό που λέμε ακαδημαϊκή κοινότητα. Τον πλήγωνε η χαμέρπεια μεγάλου μέρους της κοινότητας και η υποταγή της στη συμβατικότητα. Κάνοντας αναγωγή, τον πλήγωνε η εικόνα της χώρας.
Όταν λειτουργεί έτσι το καλύτερο στοιχείο ενός συνόλου, όπως είναι το Πανεπιστήμιο, που βγάζει δασκάλους που θα διδάξουν παιδιά, τότε δεν μπορείς να νιώθεις αισιόδοξος.
Ήταν έκδηλη η αγωνία του Λιαντίνη για τις τύχες της χώρας.
Γι’ αυτό που λέμε “πού βαδίζει”.
Εκείνο που έκανε τον Λιαντίνη να ξεχωρίζει μέσα στο Πανεπιστήμιο, δεν ήταν μόνο ο πλούτος των γνώσεων που κατείχε, αλλά κυρίως η δυνατότητα να τις διυλίζει.
Είχε την ικανότητα να οσμίζεται τους όρους που οδηγούν στη σήψη, ή στην ανάταση.
Μπορούσε να δει τα σημάδια των καιρών.
Να διακρίνει τις λεπτές αποχρώσεις της ιστορίας. Να καταδύεται σ’ εκείνο που δεν φαίνεται και να το αναδεικνύει.
Όταν έφυγε ο Λιαντίνης το 1998, έζησα το κλίμα απαξίωσής του από την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Όχι από όλους, αλλά από την πλειοψηφία.
“‘Ελα μωρέ, παιχνίδια κάνει και θα γυρίσει”. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που κατάλαβαν...
“Καίει” ο Λιαντίνης, ενοχλεί.
Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που οι κοινότητες αργούν να αναδείξουν.
Ειδικά η νεοελληνική κοινωνία, έτσι όπως άρχισε να διαμορφώνεται μετά τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους, είναι γεμάτη αντιφάσεις και δυσπλασίες που δύσκολα αφήνουν χώρο στις εξαιρέσεις.
Δεν τις ανέχεται. Αλλά αυτές οι εξαιρέσεις λειτουργούν τελικά ως πνευματική ταυτότητα για μια κοινωνία».

(Πηγή μαρτυρίας: "Λιαντίνης – Έζησα έρημος και ισχυρός", εκδ. Ελευθερουδάκη)

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Η NASA έστειλε ένα σήμα 13 δισ. μίλια στο Διάστημα και… πήρε απάντηση



Την ώρα που εμείς δεν βγάζουμε κάποιες φορές σήμα εδώ στη Γη, η NASA κατάφερε να στείλει έναν παλμό σε απροσμέτρητες αποστάσεις στο Υπερπέραν και να πάρει πράγματι απάντηση.
Δεν ήταν βέβαια η αρχή μιας νέας φιλίας με έναν εξωγήινο πολιτισμό, αλλά μια επικοινωνία με το Voyager 1, το μόνο ανθρώπινο δημιούργημα που έχει φτάσει τόσο μακριά στο Διάστημα, στις παρυφές του ηλιακού μας συστήματος.
Τόσο το Voyager 1 όσο και αδερφάκι του, Voyager 2, ταξιδεύουν στο Σύμπαν μεταφέροντας μια μικρή αμερικανική σημαία αλλά και το περιβόητο «Golden Record», μια κιβωτό της ανθρώπινης διαθήκης με ήχους και εικόνες.
Η Διαστημική Υπηρεσία των ΗΠΑ ανησυχούσε για κάποιους προωθητήρες του Voyager 1, η λειτουργία των οποίων έχει φθίνει ανησυχητικά, και είπε να ρίξει μια ζαριά στα τυφλά. Να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τους εφεδρικούς δηλαδή, στέλνοντας παλμούς επικοινωνίας σε κάτι που έχει να δουλέψει από το 1980.
Και στις αφιλόξενες μάλιστα συνθήκες του Διαστήματος. Και πήρε τελικά απάντηση, καθώς οι προωθητήρες ενεργοποιήθηκαν!


Σύμφωνα με το ανακοινωθέν της NASA, η Suzanne Dodd, διευθύντρια της ομάδας του Voyager στο Jet Propulsion Laboratory, δήλωσε:
«Με αυτούς τους προωθητήρες που παραμένουν λειτουργικοί παρά τα 37 χρόνια τους χωρίς χρήση, μπορούμε να επεκτείνουμε τη ζωή του διαστημοπλοίου Voyager 1 για δύο με τρία χρόνια».
Η ομάδα του Voyager έστειλε το σήμα στις 28 Νοεμβρίου, λόγω της αβυσσαλέας απόστασης έπρεπε όμως να περιμένει την επομένη για να δει αν το πράγμα είχε δουλέψει.
Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο ουσιαστικά για… ενδοεπικοινωνία, το γεγονός ότι ένας παλμός στάλθηκε τόσο μακριά και έκανε το πράγμα να ξυπνήσει από ύπνο 37 ετών λογίστηκε θρίαμβος.
Και με όρους τεχνολογίας 1980…

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

"Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να διαπράξει τόσο μεγάλη ατιμία".

Πολύ καλή διεθνής ανάλυση από blog

"Είμαστε στον ίδιο άξονα με τη Σαουδική Αραβία γιατί μας στηρίζει μαζί με την Αίγυπτο", δήλωσε ξεκάθαρα και με περισσή επιπολαιότητα ο Καμμένος στη Βουλή κατά τη χθεσινή συζήτηση με αφορμή την πώληση πλεονάζουσας ποσότητας πυρομαχικών από τα αποθέματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
"Δεν θα πουλήσουμε (πυρομαχικά) ούτε για να σκοτώσουν παιδιά, ούτε θα πουλήσουμε σε τρομοκράτες".
Προφανώς ο Καμμένος πιστεύει για μία ακόμη φορά ότι απευθύνεται σε ανίδεους ή ηλίθιους, διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί αυτή η τόσο ξετσίπωτη δήλωση που ισοδυναμεί με παραδοχή ότι η Ελλάδα αναμιγνύεται όλο και πιο ενεργά στον μουσουλμανικό εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται στη Μέση Ανατολή, τουλάχιστον από το 1980 μέχρι σήμερα.
Δυστυχώς, ο μόνος πολιτικός που τόλμησε να μιλήσει στη Βουλή για το πραγματικό νόημα της απόπειρας Καμμένου να πουλήσει πυρομαχικά στη Σαουδική Αραβία και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή, ήταν ο Κουτσούμπας του ΚΚΕ.
Οι υπόλοιποι φόρεσαν τις κομματικές παρωπίδες, συνέχισαν μακάριοι τον ύπνο τους και αναλώθηκαν -ως συνήθως- σε κινήσεις φθηνού επικοινωνιακού εντυπωσιασμού.

Για να δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα στη Μέση Ανατολή, και πού έχει μπλέξει την Ελλάδα ο Καμμένος και η ανιστόρητη κομπανία του.
Ο κυρίαρχος πόλεμος που μαίνεται στη Μέση Ανατολή εδώ και χρόνια είναι αυτός μεταξύ σουνιτών και σιιτών για την ηγεμονία του μουσουλμανικού κόσμου.
Ηγέτιδα δύναμη των σιιτών είναι το Ιράν, και των σουνιτών η Σαουδική Αραβία (η μήτρα του ουχαμπισμού και του σαλαφισμού που χρηματοδοτεί εδώ και χρόνια τους πιο σκληροπυρηνικούς ιμάμηδες στην Ευρώπη), η οποία επίσης αποτελεί τον θεματοφύλακα των Ιερών Τόπων του Ισλάμ. Τα δύο καθεστώτα, των μουλάδων στην Τεχεράνη και των βαθύπλουτων πριγκίπων στο Ριάντ, μισούνται θανάσιμα.
Ο πόλεμος των δύο αυτών πλευρών μαίνεται σε διάφορα μέτωπα - στις τιμές του πετρελαίου διεθνώς, στο Ιράκ, στη Συρία, στον Λίβανο και στην Υεμένη.
Άρα σήμερα τα μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή είναι δύο.
Από τη μία πλευρά το Ιράν, η Ρωσία, το Κατάρ, η ελεγχόμενη από τους σιίτες κυβέρνηση του Ιράκ, το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, η σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι αντάρτες Χούθι στην Υεμένη.
Από την άλλη πλευρά είναι το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, οι ΗΠΑ, οι Κούρδοι, το ISIS, η Αίγυπτος, και η σαλαφιστική κυβέρνηση της Υεμένης. Αν περιηγηθεί κανείς σήμερα στους δρόμους της Τεχεράνης θα δει στις τυφλές πλευρές πολυώροφων κτηρίων να είναι ζωγραφισμένοι "μάρτυρες" που έπεσαν στη μάχη κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και αλλού.
Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ζωγραφισμένα τα πρόσωπά τους, και σε μερικές οι μητέρες τους που κρατούν τη φωτογραφία των παιδιών τους μαζί με το Κοράνι.
Ο οδηγός ταξί αντιλαμβανόμενος ότι ο ξένος επισκέπτης αναρωτιέται τι είναι όλοι αυτοί, εξηγεί κάνοντας με το χέρι μια κίνηση μαχαιριού στον λαιμό του λέγοντας απλώς "Μοσταμπά, Νταές, Σούρια", δηλαδή το όνομα του εκάστοτε Ιρανού εθελοντή που έπεσε μαχόμενος το ISIS στη Συρία. Αν η Δύση είχε έστω και λίγη ευφυία και σύνεση, θα είχε αντιληφθεί ότι η μόνη της ελπίδα να συντρίψει τους σουνίτες τζιχαντιστές είναι να συμμαχήσει με το σιιτικό Ισλάμ που τους απεχθάνεται όσο κι εμείς οι χριστιανοί.
Αλλά βέβαια το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο, για τους δικούς του λόγους.

Το μεγάλο αφεντικό της Μέσης Ανατολής είναι όντως το Ισραήλ το οποίο και δεν επιτρέπει σε καμία άλλη δύναμη, είτε της περιοχής, είτε εξωτερική, ακόμη και να αμφισβητήσει την απόλυτη στρατιωτική του υπεροχή.
Οι ΗΠΑ μάλιστα έχουν δεσμευτεί δια νόμου από το 2009 να πράξουν το παν προκειμένου να μην απειληθεί η στρατιωτική υπεροπλία των Ισραηλινών έναντι οποιουδήποτε πιθανού αντιπάλου τους. Από το 1948 που ιδρύθηκε, το Ισραήλ ομολογουμένως τα έχει κάνει θάλασσα από πλευράς διπλωματίας στις σχέσεις του με τους Άραβες γείτονές του, και κυρίως με την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος, και βασίζεται αποκλειστικά στη στρατιωτική ισχύ του για να επιβιώσει.
Γνωρίζοντας ότι ουσιαστικά δεν διαθέτει καθόλου στρατηγικό βάθος, ξέρει πολύ καλά πως αν χάσει έστω και έναν πόλεμο, τότε αυτός θα είναι πιθανότατα και ο τελευταίος του.

Εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία ο υπ' αριθμόν 1 εχθρός του Ισραήλ είναι το Ιράν, το οποίο και θεωρεί ως "υπαρξιακή απειλή" - ό,τι ήταν δηλαδή η Αίγυπτος την περίοδο 1948-1979 και το Ιράκ την περίοδο 1979-2003.
Ο φόβος του Ισραήλ δεν έχει να κάνει τόσο με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, όσο με το γεγονός ότι η χώρα αυτή είναι η μόνη δύναμη της ευρύτερης περιοχής που διεκδικεί με αξιώσεις ηγεμονικό ρόλο.
Οι Ιρανοί είναι αρχαίος λαός με κουλτούρα και υψηλό πνευματικό επίπεδο και δεν έχουν σχέση με τους Άραβες. Από το 1979 που ανέτρεψαν τον Σάχη και εγκαθίδρυσαν στη χώρα τους θεοκρατικό καθεστώς υπό τους αγιατολάχ, έγιναν το "κόκκινο πανί" για το Ισραήλ και κατ' επέκταση για τη Δύση. Για τους Ιρανούς ο οκταετής πόλεμος με το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν που τους στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς, αποτέλεσε το μεγαλύτερο σοκ της νεώτερης ιστορίας τους.
Είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, και γι' αυτό κατασκεύασαν αλλεπάλληλα στρατηγικά αναχώματα στα δυτικά ελέγχοντας πολιτικά και στρατιωτικά το Ιράκ, τη Συρία και τον Λίβανο.

Επειδή οι ΗΠΑ εμφανίζονται απρόθυμες να αναλάβουν άμεση στρατιωτική δράση κατά του Ιράν (με πρόφαση το δήθεν παράνομο πυρηνικό του πρόγραμμα), και επειδή το ίδιο το Ισραήλ αμφιβάλλει αν έχει τη δυνατότητα να φέρει σε πέρας μόνο του ένα σαρωτικό προληπτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν (όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν με διάφορες αραβικές χώρες), έχει καταφύγει στον "πόλεμο δι' αντιπροσώπων", συνάπτοντας κρυφή συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία, τους Κούρδους και τα σουνιτικά εμιράτα του Περσικού Κόλπου, βάσει του αξιώματος πως "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου".
Ο στόχος είναι ένας - να κοπεί το "μακρύ χέρι" της Τεχεράνης που περνά από το Ιράκ, τη Συρία και τον Λίβανο και φτάνει μέχρι τη Μεσόγειο.
Υποχείριο και μαριονέτα των Σαουδαράβων είναι το ISIS, το οποίο ως εκ θαύματος δεν αρθρώνει ποτέ ούτε λέξη κατά του Ισραήλ, ούτε έχει απειλήσει ποτέ να δολοφονήσει Εβραίους.
Επίσης, ένας προσεκτικός παρατηρητής θα έχει διαπιστώσει πως κάθε φορά που η Ισραηλινή Αεροπορία πλήττει στόχους μέσα στο συριακό έδαφος, δεν πλήττει ΠΟΤΕ τους αντάρτες, ούτε αυτούς του ISIS ούτε τους μετριοπαθείς φιλοδυτικούς, παρά μόνο τον συριακό στρατό του Άσαντ ή τους συμμάχους του της φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ του Λιβάνου.
Πρόκειται άραγε για απλή σύμπτωση; Όχι βέβαια.
Υπάρχουν ακόμα και δημοσιεύματα που λένε ότι τραυματίες τζιχαντιστές έχουν νοσηλευτεί σε ισραηλινά νοσοκομεία.

Ο Ερντογάν κατάλαβε μετά το αιματηρό επεισόδιο του "Μαβί Μαρμαρά" το 2010 ότι το Ισραήλ δεν θα του συγχωρούσε ποτέ την απόφασή του να παίξει ρόλο προστάτη των Παλαιστινίων και θα έκανε ό,τι μπορούσε για να τον καταστρέψει.
Γι' αυτό, παρ' ότι ηγείται μιας κατά πλειοψηφία σουνιτικής χώρας, έστριψε αργά αλλά σταθερά το τιμόνι της Τουρκίας μακριά από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και συνέσφιξε τις σχέσεις του με τον αντίπαλο άξονα - τη Ρωσία και το Ιράν.
Όσο ο Ερντογάν παίζει πιο χοντρό παιγνίδι με τους Ρώσους και τους Ιρανούς, τόσο το Ισραήλ απαντάει με κινήσεις εκεί όπου πονάει η Τουρκία - ενισχύοντας τους Κούρδους σε βαθμό που να απειλούν να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος, και υποδαυλίζοντας τα πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα τζιχαντιστών στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, τη Σμύρνη και άλλες πόλεις.
Η Ελλάδα παρακολουθεί μάλλον αμήχανη αυτές τις εξελίξεις και έχει αναβαθμίσει τη στρατιωτική συμμαχία της με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, με όλο και συχνότερες κοινές ασκήσεις κ.λπ. Ωστόσο οι πάντες οφείλουν να γνωρίζουν πως όσο δενόμαστε στενότερα με το Ισραήλ, τόσο παίρνουμε έμμεσα το μέρος των τζιχαντιστών, του ISIS και του φονταμενταλιστικού σουνιτικού Ισλάμ.
Τώρα που η Τουρκία δείχνει να προσχωρεί στο αντίπαλο στρατόπεδο, κάποιοι ίσως νομίσουν πως πετύχαμε "με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια", αλλά είναι όντως έτσι ή ο άξονας Ισραήλ-σουνιτών απλώς μας εκμεταλλεύεται πρόσκαιρα;
Εμείς άραγε κάναμε τη σωστή στρατηγική επιλογή ή ο Ερντογάν;
Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, ο άξονας Ρωσίας-Ιράν δείχνει να υπερισχύει και αυτό έχει εκνευρίσει αφάνταστα τους Ισραηλινούς και τους Σαουδάραβες.
Όποια κίνηση κι αν κάνουν οι τελευταίοι στην πολεμική σκακιέρα, αντιμετωπίζεται άμεσα και αποτελεσματικά από την άλλη πλευρά.

Πάμπολλες φορές οι εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις που μάχονται στη Συρία έχουν επιδείξει με καμάρι σε βίντεο ότι διαθέτουν εξελιγμένο και βαρύ οπλισμό (αντιαρματικούς πυραύλους TOW κ.λπ) που είναι ολοφάνερο ότι προμηθεύτηκαν από τη Σαουδική Αραβία.
Επομένως όποιος πουλάει όπλα και πυρομαχικά στη Σαουδική Αραβία (αλλά και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) το κάνει γνωρίζοντας ότι πολλά από αυτά θα καταλήξουν στα χέρια τζιχαντιστικών οργανώσεων για τον αγώνα κατά του Ιράν και των "δορυφόρων" του.
Άρα οι διαβεβαιώσεις του Καμμένου είναι για τα πανηγύρια.
Ή ο υπουργός Άμυνας δεν ξέρει τι του γίνεται, ή κοροϊδεύει φόρα παρτίδα τη Βουλή και τον ελληνικό λαό.
Ποιος, πού, πότε και γιατί εξουσιοδότησε τον Καμμένο να βάλει τη χώρα στον ίδιο άξονα με τη Σαουδική Αραβία, πιθανολογώ ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Είναι από τα ζητήματα μείζονος στρατηγικής σημασίας για τα οποία ο ελληνικός λαός δεν ερωτάται ποτέ και δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα.
Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι τα πυρομαχικά που θα πουλούσε η Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία θα κατέληγαν να μακελέψουν κόσμο στην Υεμένη και στη Συρία.
Ακόμη και η Διεθνής Αμνηστία κάλεσε με ανακοίνωσή της την Ελλάδα να μην πουλήσει πολεμικό υλικό στη Σαουδική Αραβία.
Για να μεταχειριστώ το περίφημο απόφθεγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, "η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να διαπράξει τόσο μεγάλη ατιμία".

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ραγδαίες εξελίξεις: Επισπεύδεται η κατασκευή του East Med - «Νέο Ζορ νότια της Κρήτης» δείχνουν οι έρευνες


Ραγδαίες θα είναι όπως φαίνεται οι εξελίξεις στον τομέα της εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας καθώς το Ισραήλ βιάζεται να υπογραφτούν στις 5 Δεκεμβρίου από Ελλάδα, Κύπρο και Ιταλία οι βασικές προδιαγραφές προώθησης του αγωγού φυσικού αερίου East Med ο οποίος επί της ουσίας θα μεταφέρει στην Ευρώπη το φυσικό αέριο Ισραήλ, Αιγύπτου, Κύπρου και Ελλάδας.
Όπως αποκάλυψε πριν από λίγες ημέρες η εταιρεία PGS, που έχει εκτελέσει τα περισσότερα σεισμικά στην Κύπρο και στην Ελλάδα τα κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης (από την μεριά που δεν υπάρχει άμεσο πρόβλημα με την Τουρκία) καταγράφονται ως ένα νέο κοίτσμα Ζορ!
Το σενάριο του East Med, ο οποίος θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη μέσω Κύπρου, Ελλάδας, Ιταλίας, βρίσκει υποστηρικτές και από ύστατη επιλογή μετατρέπεται στη δεύτερη σημαντικότερη.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Σημερινής», οι διαβουλεύσεις έφτασαν σε τέτοιο σημείο, που σηματοδοτούν την αντίστροφη μέτρηση για συνομολόγηση διακρατικών συμφωνιών.
Στις επόμενες μέρες, καθώς ENI και Total θα ανακοινώσουν ημερομηνίες για νέες γεωτρήσεις.
Εντός του 2018, πάντως, η Κύπρος θα γνωρίζει τα συνολικά αποθέματά της σε φυσικό αέριο.
Αυτό όμως που προκαλεί κυριολεκτικά «σεισμό» ήταν η παρουσίαση από την PGS στις 16/11/2017, των τελευταίων νέων προοπτικών παρουσίας κοιτασμάτων –βάσει σεισμικών καταγραφών- σε 3 θαλάσσια οικόπεδα του Ιονίου Πελάγους και στα οικόπεδα νοτίως της Κρήτης όπως αναφέρει αναφέρει στο Sigmalive ο Δρ. Ηλίας Κονοφάγος μέλος της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών
Τα 3 θαλάσσια οικόπεδα προκηρύχθηκαν πρόσφατα σε διαγωνισμό –μετά από αίτηση των Εταιριών Energean για το Ιόνιο & ExxonMobil, Total, HePe, για την υπεράκτια Κρήτη κι η παρουσίασή τους είχε στόχο να προσελκύσει επενδυτές για υποβολή προσφορών στις περιοχές αυτές.
Η PGS ανέλυσε διεξοδικά τις προοπτικές των προκηρυχθέντων σε διαγωνισμό οικοπέδων, βάσει των σεισμικών καταγραφών που έχουν γίνει πρόσφατα στην περιοχή του Ιονίου Πελάγους και Νότια της Κρήτης.
Οι προοπτικές κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, αλλά η γεωλογία της περιοχής εμφανίζεται να είναι αρκετά περίπλοκη και οι εντοπισθέντες στόχοι κοιτασμάτων είναι αρκετά μικρότεροι από εκείνους που εντοπίστηκαν στα δύο οικόπεδα της Κρήτης. Τα θαλάσσια βάθη όμως νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης είναι πολύ μεγαλύτερα.
Να σημειώσουμε ότι στο οικόπεδο δυτικά της Κρήτης, το 36% του οικοπέδου βρίσκεται σε θαλάσσια βάθη 3.000 με 3.500 μέτρα.
Στο οικόπεδο νοτιοδυτικά της Κρήτης, το 52% του οικοπέδου βρίσκεται σε θαλάσσια βάθη 2.500 με 3.000 μέτρα νερού.
Δεδομένου του εξαιρετικά υψηλού κόστους εξόρυξης σε τέτοια θαλάσσια βάθη, από τεχνικοοικονομικής άποψης, για να έχουμε εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα στις περιοχές αυτές, θα πρέπει να είναι πολύ μεγάλο σε μέγεθος.
Επίσης, για να μπορέσουμε να έχουμε σοβαρούς επενδυτές σε τόσο μεγάλα θαλάσσια βάθη, όπου ο οικονομικός κίνδυνος είναι ιδιαίτερα υψηλός, θα πρέπει οι Συμβάσεις που θα υπογραφούν μεταξύ των αναδόχων εταιρειών και του αρμόδιου Υπουργείου Ενέργειας να προβλέπουν σημαντικά κίνητρα για τους αναδόχους.
Ιδιαίτερα θα πρέπει να προβλεφθεί σταθερή φορολογία για όλα τα χρόνια της εκμετάλλευσης και βεβαίως χαμηλά μισθώματα για το κράτος.
Όσον αφορά όμως το μέγεθος των στόχων κοιτασμάτων στα οικόπεδα της Κρήτης, αρκεί να αναφέρουμε ότι ξεπερνούν κάθε προσδοκία προοπτικών στόχων κοιτασμάτων «τύπου Ζορ» και αντίστοιχων αναμενόμενων πιθανών αποθεμάτων φυσικού αερίου
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η έκταση του κοιτάσματος Ζορ είναι περί τα 100 km2, οι 8 στόχοι που έδειξε η Εταιρεία PGS σ’ αυτά τα οικόπεδα ξεπερνούν όλοι τα 100 km2, ένας, δε, από αυτούς έχει έκταση 650 km2.
Εάν λάβουμε υπ' όψιν ότι το Ζορ έχει αποθέματα 800 δισ. κυβικά μέτρα (m3), καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικές είναι οι προοπτικές που εμφανίζονται στην περιοχή. Όλοι οι στόχοι παρουσιάζουν σαφή συγγένεια με αυτούς της Κύπρου και βεβαίως με το κοίτασμα Ζορ.




Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η πιθανότητα ανακάλυψης κοιτάσματος στην Κύπρο είναι της τάξης του 25%, στην περίπτωση των χαρτογραφημένων 8 στόχων από την PGS στα οικόπεδα της Κρήτης θα πρέπει να περιμένουμε 2 τουλάχιστον γιγαντιαίες ανακαλύψεις από τους 8 στόχους, δηλ. κατ’ αναλογία και κατ΄ ελάχιστον ανακαλύψεις τουλάχιστον 2 τρις. m3 φυσικού αερίου (εφόσον η πληρότητα των στόχων φυσικού αερίου διαπιστωθεί ότι είναι παρόμοια με αυτή του κοιτάσματος Ζορ). Τα αποθέματα 2 τρις. m3 αντιπροσωπεύουν τις σημερινές ανάγκες της Ελλάδος για 500 χρόνια. 
Στην ακραία περίπτωση που η έρευνα δείξει ότι όλοι οι στόχοι αποδειχθούν ότι έχουν φυσικό αέριο, τα μέγιστα δυνατά αναμενόμενα αποθέματα στα δύο οικόπεδα θα μπορούσαν να φθάσουν τα 18 τρισ.
Εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η εταιρεία Spectrum θεωρεί ότι στα 56.000 km2 των οικοπέδων της νότιας υπεράκτιας Κύπρου μπορεί να υπάρχουν κατ’ ελάχιστον 3 τρισ. m3 (στα παραπάνω οικόπεδα της Κρήτης έκτασης 20.000 km2 είδαμε δυνατότητα ελάχιστης παρουσίας 2 τρις m3), καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικές θα μπορούσαν να αποδειχτούν στο μέλλον οι επερχόμενες ενεργειακές γεωπολιτικές συνέργειες & διασυνδέσεις υποδομών παραγωγής ορυκτού πλούτου φυσικού αερίου μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου.
Πέραν των θετικών δεδομένων για την Ελλάδα αξίζει να σημειώσουμε ότι στις αρχές του μήνα η Energean προχώρησε σε αναθεώρηση προς τα επάνω των πιθανών αποθεμάτων φυσικού αερίου στα κοιτάσματα Καρίς και Τανίν της ισραηλινής ΑΟΖ 
Σύμφωνα με τα ισραηλινά ΜΜΕ, η ελληνική πετρελαϊκή ανακοίνωσε το περιεχόμενο της πρώτης υπό τη διαχείρισή της Έκθεσης Ανεξάρτητου Εκτιμητή (Competent Persons Report) του οίκου NSAI, κατά την οποία τα δυνητικά αποθέματα φυσικού αερίου (2C contingent resources) αναθεωρούνται ανοδικά και εκτιμώνται σε 67 δισεκ. κυβικά μέτρα αερίου.
Επιπλέον, ανοδικά αναθεωρούνται και οι πιθανοί πόροι (2C prospective resources), οι οποίοι εκτιμώνται σε 69 δισεκ. κυβικά μέτρα αερίου.
Επίσης, υπάρχει εκτιμάται ότι τα δύο κοιτάσματα διαθέτουν δυνητικά αποθέματα 33 εκατ. βαρέλια ελαφρών ρευστών υδρογονανθράκων καθώς και πιθανούς πόρους-71 εκατ. βαρέλια ελαφρών ρευστών υδρογονανθράκων, με βάση την έκθεση της NSAI.
Aυτό σημαίνει ότι πλέον το Τελ Αβίβ βιάζεται ιδιαιτέρως να εκμεταλλευθεί τους «θησαυρούς» του και ότι τα κοιτάσματα Ελλάδος, Ισραήλ, Κύπρου και Αιγύπτου θεωρούνται ικανά για να καταστήσουν έναν αγωγό σαν τον East Med κάτι παραπάνω από προσοδοφόρο.
Το Τελ Αβίβ δεν επιθυμεί την περαιτέρω ισχυροποίηση της Τουρκίας με έναν αγωγό που θα περνούσε από το τουρκικό έδαφος.
Η επιλογή του East Med θεωρείται ακριβότερη αλλά γεωπολιτικά καταλληλότερη




Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Τρικυμία εν κρανίω Παρασκευόπουλου… και Ελληνική Σημαία...!

Του Γιώργου Νούτσου 
Εν μέσω ατελείωτων "τυφώνων" που πλήττουν εδώ και οχτώ χρόνια την έρμη την πατρίδα μας... με μια κοινωνία παραπαίουσα ... με ανθρώπους να έχουν χάσει παντελώς κουράγιο, διάθεση για ζωή και ελπίδα... με καμία προοπτική να μην αχνοφέγγει ούτε καν στο προβλεπτό μέλλον, για την αγορά, την ανάπτυξη, τις ζωές μας...
Την ώρα που καμιά λύση δεν προτείνεται για έξοδο από την πολύμορφη κρίση, έρχεται ο Ν. Παρασκευόπουλος και θέτει την ατζέντα ενός θέματος, που -απορώ πως- θα αποτελέσει κατ’ αυτόν, πανάκεια και σωτηρία από όσα ως επικεφαλίδες πιο πάνω περιέγραψα.
Να τεθεί λέει, σε δημόσιο διάλογο το θέμα της αποποινικοποίησης της καύσης της Ελληνικής σημαίας...!!!
Δεν ξέρω τι αντιλαμβάνεστε με την πρώτη ανάγνωση φίλοι μου!
Ίσως πως ο ίδιος βρίσκεται σε κατάσταση νιρβάνας, ζώντας κάπου αλλού κι όχι στην πολύπαθη χώρα μας!
Ίσως, πως βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία, ασκώντας μαεστρικά και σκόπιμα την τακτική της αποδρομής, της παρέκκλισης, του "λαγού" ή της "σουπιάς"!
Ίσως, πως - έρμαιο της ακατάληπτης και ανερμάτιστης ιδεοληψίας που συλλήβδην τους διακατέχει - ανασύρουν ως μείζονα, χαμηλού ενδιαφέροντος θέματα, αδυνατώντας να αντιληφθούν πως άλλα είναι αυτά που ταλανίζουν τον εξαθλιωμένο, ψυχή τε και σώματι, Έλληνα!
Ίσως τέλος, πως επιχειρεί να προστατέψει εκείνους, που μετέρχονται καθ έξιν τέτοιες μεθόδους, δηλαδή κάθε λογής αυτοαποκαλούμενους αριστεροαναρχοαυτόνομους, εξωκοινοβουλευτικούς ή ανένταχτους "ταραξίες", που ιστορικά αποδεικνύεται πως αν δεν εκτρέφονταν, σίγουρα καλύπτονταν από την κόμμα του, ακριβώς για να συνεχίσει αυτό να έχει αναφορά στο "πεζοδρόμιο", στις ανομίες, στην μπαχαλοποίηση μιας κοινωνίας, που ευρισκόμενη μεταξύ σφύρας και άκμονος, ασυναίσθητα περιθωριοποιείται, απονευρώνεται και αδυνατεί στοιχειωδώς να αντιδράσει...
Σε πολλά "ίσως" ακόμα θα μπορούσα να περιηγηθώ, προσπαθώντας λογική εξήγηση να δώσω, σε κάτι παντελώς παράλογο και παράδοξο!
Χωρίς να μπω καν στην ουσία της πρωτοβουλίας του και στο κατά πόσο και για ποιους λόγους θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με αυτήν!
Μια ακόμα προσπάθεια φίλοι μου, είναι τελικά, στις όσες έχουν προηγηθεί με δόλιο στόχο την απο-εθνικοποίηση, την απο-ιδεολογικοποίηση του πατριωτισμού και την αποκοπή από τις ρίζες της φυλής, που όρθιους μας κράτησαν αιώνες τώρα...!
Γνωστός ο ρόλος των σύγχρονων "ροζαλών" ολετήρων της χώρας και τους λαού της...!
Αρκεί σε όλους μας να γίνει βίωμα, πως με δαύτους η "μέρα δεν μετριέται"...
Πόσο μάλλον η μοίρα της πανταχόθεν βαλλόμενης αξιοπρέπειας και περηφάνιας μας...!!!

kostasxan.blogspot.gr

«Σούπερ χειμώνας» εξόντωσε τους δεινοσαύρους

Το σενάριο της σύγκρουσης


Οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν στην Γη για περίπου 200 εκατ. έτη όταν μυστηριωδώς πριν από περίπου 66 εκατ. έτη εξαφανίστηκαν από τον πλανήτη.
Η εξαφάνιση τους αποτέλεσε κομβικό σημείο στην ιστορία της Γης αφού η απουσία τους άνοιξε τον δρόμο στην άνθιση των θηλαστικών και τελικά την εμφάνιση του ανθρώπου.
Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι υπεύθυνος για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων ήταν ένας τεράστιος αστεροειδής που έπεσε πριν από 66 εκατ. έτη στην χερσόνησο του Γιουκατάν στο Μεξικό. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν ήταν αυτός καθαυτός ο αστεροειδής που εξόντωσε τους δεινοσαύρους σε όλο τον πλανήτη, αλλά οι αλυσιδωτές επιπτώσεις που είχε η πτώση του και ειδικότερα οι κλιματικές αλλαγές που προκλήθηκαν από αυτή.
Θεωρείται δεδομένο ότι σύγκρουση του αστεροειδή με την επιφάνεια της Γης προκάλεσε το φαινόμενο που οι ειδικοί ονομάζουν «ηφαιστειακό χειμώνα».
Η έκρηξη δημιούργησε ένα πυκνό πέπλο τέφρας και τοξικών αερολυμάτων που από τη μια πλευρά έκρυψαν για μεγάλο χρονικό διάστημα τον Ηλιο και από την άλλη δηλητηρίαζαν συνεχώς το περιβάλλον.
Ετσι οι δεινόσαυροι όπως φυσικά και το 80% της πανίδας και της χλωρίδας στη Γη δεν κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα σε αυτές τις συνθήκες και εξαφανίστηκαν.
Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής την Τζούλια Μπρίγκερ του Πανεπιστημίου του Πότσνταμ στη Γερμανία παρουσίασαν μελέτη στην οποία ενισχύουν την θεωρία του ηφαιστειακού χειμώνα.
Οι ερευνητές περιγράφουν με λεπτομέρεια το τι συνέβη μετά την πτώση του αστεροειδή.
Οπως αναφέρουν, η σύγκρουση του αστεροειδή με την επιφάνεια της Γης εξαέρωσε πολλά δισεκατομμύρια τόνους πετρωμάτων και εκτόξευσε στον αέρα ανυπολόγιστες ποσότητες τέφρας.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η σύγκρουση απελευθέρωσε επίσης στην ατμόσφαιρα περί τους 325 δισ. τόνους θειαφιού και 425 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα!
Το πέπλο που σχηματίστηκε στην ατμόσφαιρα μπλόκαρε τις ακτίνες του Ηλιου και έτσι η θερμοκρασία έπεσε δραματικά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές η θερμοκρασία στον πλανήτη έπεσε κάτω από το μηδέν και παρέμεινε έτσι για πολλά χρόνια η Γη, ενώ την σκυτάλη στη συνέχεια πήρε το διοξείδιο του άνθρακα η καταστροφική επίδραση του οποίου στο περιβάλλον διήρκεσε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι αρνητικές επιπτώσεις αυτής της κατάστασης στους ωκεανούς διήρκεσαν για πολλούς αιώνες μετά την πτώση του αστεροειδή.
«Πάντοτε πιστεύαμε ότι υπεύθυνος για την εξαφάνιση της ζωής και των δεινοσαύρων ήταν ένας παγκόσμιος χειμώνας, αλλά η νέα μελέτη ενισχύει αυτή την θεωρία και τα στοιχεία που περιέχει μας δίνουν μια καλή εικόνα του τι συνέβη» αναφέρει η Τζοάνα Μόργκαν καθηγήτρια γεωφυσικής του Imperial College London η οποία μετέχει σε ερευνητική ομάδα που μελετά τον κρατήρα που πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από την επίμαχη σύγκρουση.
Το σενάριο της σύγκρουσης
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο αστεροειδής που έπεσε στην Γη πριν από 66 εκατ. έτη είχε διάμετρο 12 χλμ και η πτώση του δημιούργησε ένα χάσμα με διάμετρο 100 χλμ και βάθος 30 χλμ.
Το χάσμα αυτό κάποια στιγμή κατέρρευσε αφήνοντας πίσω του ένα κρατήρα με διάμετρο 200 χλμ και βάθος λίγων χλμ.
Στην συνέχεια το κέντρο του κρατήρα κατέρρευσε με την σειρά του δημιουργώντας ένα εσωτερικό δακτύλιο μέσα στον κρατήρα.
Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του κρατήρα βρίσκεται έξω από τις ακτές του Μεξικού θαμμένος 600 μέτρα κάτω από ένα στρώμα ιζημάτων. Το μέρος του κρατήρα που βρίσκεται στην στεριά είναι καλυμμένο από ασβεστόλιθο.
news.in.gr

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

«Ο Μπάμπης παρέδωσε τις πινακίδες της BMW στην εφορία .»


-Ο Μπάμπης παρέδωσε τις πινακίδες της BMW στην εφορία γιατί δεν είχε να πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας.

-Ο Σύριζα δεν έκανε «κάτι αριστερό» όπως ζήτησε και η συντρόφισσαAntzy Samiou για όσους δεν έχουν να πληρώσουν.

-Ο Μπάμπης το τελευταιο καιρό πήγαινε στο βενζινάδικο με τη BMW και έβαζε 5 ευρώ βενζίνη, και θυμόταν με νοσταλγία τις καλές εποχές που φουλάριζε το απλήρωτο αμάξι του με τη πιστωτική του καάρτα και πήγαινε στην Ιερά οδό με το μωρό και ήταν ο άρχοντας της σαμπάνιας και των γαρυφάλλων. Ωραίες εποχές!

-Ο Μπάμπης υπέγραψε ψέυτικη δήλωση του Ν.105 πως διατηρεί το όχημα ακινητοποιημένο και το έχει παρατημένο δυο στενα πιο κάτω από το υποθηκευμένο σπίτι του.

-Ο δήμος του κόλλησε στο μπαρμπρίζ ειδοποίηση «ακινητοποιημένου οχήματος» αλλά το αυτοκίνητο, δεν έχει μπαταρία και σιγα μη τρέχει ο Μπάμπης να του αλλάξει θέση…
Δεν είναι καιρός για έξοδα….

-Ο Μπάμπης εξακολουθει να χρωστάει τη «Μπέμπα» του και τώρα θα του πάρουν και το σπίτι…

-Ο Μπάμπης αναρωτιέται γιατί έγιναν όλα αυτά!
Αφού αντιστάθηκε και ψήφισε «Όχι» στο δημοψήφισμα.
Θα έπρεπε να του είχαν διαγράψει τα πάντα μέχρι τώρα και να του δώσουν και απο πάνω….

-Ο Mπάμπης έχει μείνει από δουλειά γιατί έκλεισε το μαγαζάκι του και ψάχνει, από το καναπέ του με το laptop αγκαλια!

-Ο Μπάμπης ψάχνει δουλεια Διευθυντή, εισοδηματία, διευθυνοντα συμβούλου ή κάτι παρεμφερές! Δε το λέει έτσι ακριβώς αλλά όποτε του προτεινουν κάτι, δε του αρέσει το κουβάλημα, το χαμαλίκι και αρνειται!
Επιχειρηματίας ήταν! (με τυροπιτάδικο αλλά δεν έχει σημασία).
Δε θα ξεπέσει έτσι!

-Ο Μπάμπης έχει τη μάνα του που του πληρώνει τους λογαριασμούς και τον χαρτζιλικώνει.
Πάλι καλά που και οι δύο γονείς του ήταν στη ΔΕΗ και παίρνει ο καθένας κοντά 2.000 ευρώ το μήνα.


-Ο Μπάμπης βρίζει ακόμα τους σαμαροβενιζέλους που πήγαν τη σύνταξη των γονιών του στα 2.000 και δε παίρνει όσα θα ήθελε.

-Ο Μπάμπης κάθεται όλη μέρα στο καναπέ του και συνδέεται στο facebook για να βρίσει τους Ευρωπαίους τοκογλύφους, τις κακές τράπεζες, τους μασώνους και τη νέα τάξη πραγματων που τον έχουν στοχοποιήσει και δε ζει όπως θα ήθελε.


-Ο Μπάμπης λέει πλέον τον Αλέξη προσκυνημένο και προδότη!

-Ο Μπάμπης είχε γεμίσει με εθνική περηφάνια το 7μηνο της διαπραγμάτευσης!
Είχε γνωρίσει και ένα από τα μωρά που χόρευαν στο Σύνταγμα.
Λίγο αξύριστη και τσακωμένη με το αποσμητικό, αλλά τον Μπάμπη δε τον πείραζε.
Και αυτός μερικές φορές τσακωνόταν με το νερό!

-Αυτή του λέει πως δε πειράζει και τουλάχιστον ο Αλέξης το προσπάθησε, Αλλά ο Μπάμπης κρυφά ψάχνει να βρει τον επόμενο σωτήρα. Θα ψηφίσω τη Ζωίτσα σκέφτεται.
Πόσο χειρότερα να τα κάνει; Ας μας δώσει μια να ξεμπερδευουμε μια και καλή!
Ούτως οι άλλως, λεφτά πλέον έχουν μόνο οι βολεμένοι και οι γερμανοτσολιάδες! να τα χάσουν και αυτοί να δούνε τη γλύκα!!!

-Ο Μπάμπης είδε μια ανάρτηση προχθες που μίλαγε για μια παρόμοια περιπτωση με τη δικιά του!

-Κάποιο λαμόγιο στη Βουλγαρία με πούρο και κάμπριο, είχε το θράσος να μιλήσει για αυτούς που δε πληρώνουν τα δάνεια τους!

-Ο Μπάμπης έχει βγάλει τα συμπεράσματα του για αυτά τα λαμόγια του εξωτερικού που «βάρεσαν» κανόνια, του πήραν τα λεφτά του και τα κονομάνε στο εξωτερικό!
Είπαμε… Όποιος έχει λεφτά και δε μας τα χαρίζει είναι λαμόγιο!

-Ο Μπάμπης ξέρει τα πάντα για τα λαμόγια τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους επιχειρηματίες, τη νομισματική και πολιτική ένωση της Ευρώπης, το BREXIT, το Grexit, και φυσικά τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας.

-Ο Μπάμπης πιστεύει πως έχει δικαίωμα να εισπράττει από το καναπέ του γιατί είναι Έλληνας, απόγονος του Σωκράτη και του άλλου μωρε… Πως τον είπαμε;
Αυτόν που έμαθε στους αρχαίους να μετράνε; Πιθαριγόρα; (σ.σ.Πυθαγόρας)

-Ο Μπάμπης μονολογεί και γράφει σε τρίτο πρόσωπο για την ιστορία του πως: Αυτός τα πήρε!
Η τράπεζα γιατί του τα έδωσε; Να μη του τα έδινε!!

-Ο Μπάμπης περιφρονεί τα σχόλια των Ελλήνων του εξωτερικού, γιατί πιστεύει πως δεν έχουν δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη!
Για να είναι έξω, θα είναι απατεώνες! Τι να του πουν τα λαμόγια;

-Εδώ νομικοί στο facebook παίρνουν το μέρος του Μπάμπη, παρουσιάζοντας και άρθρα του συντάγματος για τη περίπτωση του.
Δε θυμάται ποια άρθρα είναι αυτά, αλλά δεν έχει σημασία.
Αφού παίρνουν το μέρος του Μπάμπη, έχουν δίκιο!

-Ο Μπάμπης δεν έχει αφήσει ντοκιμαντέρ για ντοκιμαντέρ που να μην έχει δει, (katastroika, debtocracy, zeitgeist), διαβάζει καθημερινά το iskra.gr και χτυπάει στο youtube να παρακολουθήσει τη τελευταία συνέντευξη του Καζάκη.
Καλά τα λέει. καλύτερα από τον Βαρουφάκη που τους κορόιδεψε!

-Ο Μπάμπης σηκώνει το χέρι του μόνο για να ανοίξει το laptop του που το πήρε από το πλαίσιο με τη κάρτα του, την οποία ποτέ δε πλήρωσε και πιστεύει πως έχει δικαίωμα να ζει καλύτερα…

-Ο Μπάμπης πιστεύει πως όλος ο πλανήτης του χρωστάει και πως η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι η Ελβετία των Βαλκανίων αλλά δεν την άφησαν οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι γιατί θέλουν να κάνουν τον Μπάμπη γκαρσόνι τους!

-Ο Μπάμπης βάζει το κανάλι ενηλίκων στο πληρωμένο από τη μάνα OTE TV και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, χωρίς να σηκωθεί από τον καναπέ, πριν να πέσει για ύπνο πάλι εκεί…

-Ο Μπάμπης, νοιώθει πολύ κουρασμένος… Αυτοι οι προδότες της νέας τάξης πραγματων, που τον ψεκάζουν, φταίνε…

nikosgeorgopoulos.wordpress.com/

http://www.pesotithes.gr
[Aνάρτηση στο facebook Παναγιώτης Κορφοξυλιώτης ]

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Κωλοδάχτυλο: Το «οικόσημο» της διαφθοράς



Τα σκάνδαλα στη χώρα ήταν πολλά.
Βούηξε ο τόπος, αν και ορισμένοι πρόθυμοι απολογητές έχουν πάντα ένα χαλί πρόχειρο για να τα σπρώχνουν από κάτω.
Το πολιτικό σύστημα που διαχειρίστηκε τα κοινά επί δεκαετίες, όταν όλα αυτά άρχισαν να βγαίνουν στο αφρό, χρησιμοποίησε το μόνο όπλο που του έμενε και κατά τα φαινόμενα ήταν αποτελεσματικό: Το θράσος.
Αρχικά έβλεπε τους μαύρους λογαριασμού σαν τηλεφωνικά νούμερα (Βαγγέλης Βενιζέλος αμίμητος), σε άλλες περιπτώσεις μιλούσε για «δικαίωση» και όταν κάποιοι λίγοι πιανόταν με τη γίδα στην πλάτη μιλούσαν για «σκευωρία».
Ο μόνος που δοκίμασε τη φυλακή ήταν ο Άκης και η οικογένεια του σε μια υπόθεση που δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα το πώς λειτουργούσε η διαθφορά και τα πρόσωπα που είχαν πέσει με τα μούτρα στο μέλι.
Έπαρση, νεοπλουτίλα, συνωμοσιολογία, μεγάλες στιγμές ερμηνείας «δράματος» και καταγγελία του «κυνηγυτού» που υφίσταντο οι «διωκόμενοι».
Το κωλοδάχτυλο το οποίο μας χάρισε χθες η Βίκυ Σταμάτη δεν ήταν το μοναδικό.
Ήταν το πιο εμφανές.
Χιλιάδες κωλοδάχτυλα έχουν υψωθεί εδώ και πολλά χρόνια από τους πρωταγωνιστές των σκανδάλων, γιατί έχουν τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο οι πράξεις ή έχουν παραγραφεί ή θα παραδοθούν για πάντα στη λήθη, αλλά θα είναι αυτοί που θα κάνουν και τους τιμητές.
Τα τελευταία 2,5 χρόνια προστέθηκε και ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα του θράσους.
Όποιος ασχολείται μ’ αυτόν τον βούρκο που ονόμασαν «διακυβέρνηση της χώρας» είναι συριζαίος. Μιλάς για τις μίζες που μοίραζε ο Χριστοφοράκος;
Σου δείχνουν τις ουρές για το ηλεκτρονικό εισιτήριο.
Μιλάς για τα Βατοπέδια, τα Χρηματιστήρια, τα Δημόσια Έργα, τις υπερτιμολογήσεις στα Ολυμπιακά Έργα;
Σου δείχνουν τον Καμμένο.
Προφανώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπεύθυνη για τα πεπραγμένα της, αφού κυβερνά, αλλά αυτό χρησιμοποιείται ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλυθούν δεκαετίες διεφθαρμένης διακυβέρνησης.
Η Βίκυ Σταμάτη είναι ένα θρασίμι και ως τέτοιο έζησε «μεγάλη ζωή» δίπλα στον Τζοχατζόπουλο, τον οποίο τώρα χωρίζει γιατί δεν της είναι πλέον χρήσιμος.
Ενδεικτικό της έπαρσης της και του παράλληλου σύμπαντος στο οποίο ζει είναι ότι σήμερα κυκλοφορεί συνέντευξη της στο Down Town όπου κάνει φωτογράφηση, ωσάν ντίβα του σινεμά και μας πετάει στα μούτρα ένα «δεν χρωστάω σε κανέναν».
Η Βίκυ Σταμάτη είναι ένα σύμπτωμα.
Όχι η ίδια η ασθένεια.
Οι δημιουργοί της ασθένειας έχουν φορέσει ιατρική ρόμπα και παίζουν τους «γιατρούς» του συστήματος.
Και σηκώνουν μονίμως το δάχτυλο.
Πολλές φορές τον δείκτη, αλλά περισσότερες ακόμα τον μέσο.
Γιατί το κωλοδάχτυλο είναι το “οικόσημό” τους.


 Δημήτρης Σούλτας
Ο Δημήτρης Σούλτας εγεννήθη στη Θεσσαλονίκη, λίγο μετά την άφιξη του ηλεκτρισμού
και μετά από 19 χρόνια κατέβηκε στην Αθήνα, με το τρένο το οποίο δεν είχε ανακαλύψει τον ηλεκτρισμό ακόμα και σήμερα.
Είναι ιδρυτής του κινήματος του υπαρκτού σουλταφερτισμού
και δημοσιογράφος που πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει, απλώς δεν έχει βρει ακόμα το κατάλληλο δοκιμαστήριο.

viewtag.gr

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Όταν με κρατάει, στο Jumbo θα με πάει

«Η Ελλάδα πτώχευσε γιατί υπηρετεί πτωχευμένες ιδέες. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό αλλά πολιτισμικό».
Αν νομίζετε ότι την συμπερασματική αυτή φράση την είπε ο Στέλιος Ράμφος, είσαστε γελασμένοι.
Όχι, βέβαια, ότι δεν θα μπορούσε να την έχει πει και να είναι ένα από τα πολλά αποφθέγματα του, αλλά, αυτή την φορά, τον πρόλαβε άλλος.
Ποιος;
Ένας άνθρωπος, που μπορεί να μην έχει τις ανάλογες πανεπιστημιακές περγαμηνές και να μη δίνει διαλέξεις σε ιδιωτικά πολιτιστικά ιδρύματα, αλλά σίγουρα η εμπειρία, που έχει αποκομίσει από την καθημερινή επαφή με τον κοσμάκη, τον έχει βοηθήσει να μορφώσει μια άποψη για το πρόβλημα της πατρίδας μας.
Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, που βρήκε την αιτία της πτώχευσής μας και απάλλαξε τους πολιτικούς από το βαρύ φορτίο της ευθύνης;
Ο ιδιοκτήτης του Jumbo!
Ναι, πολύ καλά διαβάσατε.
Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας της μεγάλης αλυσίδας παιδικών παιγνιδιών, καροτσιών, μωροπάνων και άλλων πολλών οικιακών αγαθών, χωρίς τα οποία η χώρα μας θα θύμιζε Βενεζουέλα, εντόπισε πρόβλημα στον πολιτισμό.
Αυτός ο Κύριος, αυτός- που θα έλεγε και η μακαρίτισσα Ρίτα Σακελαρίου- είναι ο άλλος μας εαυτός.
Δεν είναι ο φουκαράς μικροαστός, που γράφει στα αρxίδια του τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας και το μόνο που τον νοιάζει είναι να πιάσει κορόιδο τα Jumbo, τα Lidl και τον Κωτσόβολο για να τους αρπάξει κανένα εμπόρευμα στο τζάμπα.
Ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Jumbo -σε μια διαφήμιση για το κατάστημα Ασπροπύργου ένας, που παρίστανε τον αλλοδαπό η το γύφτο, τα έλεγε Τζούμπο- είναι ένας άνθρωπος που αναγνωρίζει τον σπουδαίο ρόλο του πολιτισμού.
Μέρος -όχι όλον- από το σύνολο των συνιστωσών αξιών του πολιτισμού ενός λαού, είναι η παράδοση και τα έθιμά του.
Υποσύνολο των εθίμων ενός λαού -άρα με λογική επαγωγή τα έθιμα καθαυτά είναι μια πολιτισμική αξία- είναι και η προσφορά δώρων που συνηθίζουν οι άνθρωποι να χαρίζουν τις μέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα.
Άλλα τέτοια μικρότερα πολιτιστικά υποσύνολα, είναι τα μασκαρέματα στις Απόκριες, το άνοιγμα των σχολείων και οι καλοκαιρινές διακοπές.
Ο καταστηματάρχης των Jumbo, ένας άνθρωπος των επιχειρήσεων, όχι μόνο έχει εντοπίσει το πρόβλημα του έθνους, αλλά αποδεικνύει με έργα ότι συμβάλλει και στην λύση του.
Πώς;
Μέσα από την προσφορά των υπηρεσιών του προς το κοινωνικό σύνολο.
Και αν με ρωτήσει κάποιος πώς μπορεί να προωθήσει τον πολιτισμό ένας άνθρωπος που το ενενήντα τοις εκατό των πραγμάτων που πουλάει είναι άχρηστα, άνευ χρησιμότητας δηλαδή, και όχι ότι τα πράγματα του είναι φτηνά σκουπίδια -μη νομίζει και κανένας ότι δυσφημούμε τα μαγαζιά του επιχειρηματία- η απάντηση είναι απλή:
Μέσα από το Marketing και την διαφήμιση των προϊόντων του.
Σε αυτά μέσα κρύβεται όλη η προσπάθεια αναβάθμισης του επιπέδου μας και κατά συνέπεια επίλυσης του προβλήματος της χώρας μας.
Σας ρωτάω: θα πηγαίναμε να κάνουμε Ανάσταση στα χωριά μας και να τσουγκρίζουμε τα αυγά σαν άντρες, εάν δεν μας το θύμιζε η διαφήμιση του μαγαζιού με την Άντζελα Δημητρίου και το ιστορικό από αυτήν ρηθέν «Χτύπα σαν άντρας»;
Αμφιβάλλω.
Κλεισμένοι στα σπίτια μας θα είμαστε. 
Και σας ρωτάω πάλι:
Αν δεν υπήρχε η διαφήμιση με την νονά, που φοράει το όμορφο κόκκινο φόρεμά της, και τον κουμπάρο με την φανέλα έξω -γιατί έχει ιδρώσει ο άνθρωπος από το αρνί που ψήνει στην ημιυπόγεια αυλή της μεζονέτας με τα αρχαϊκά κολονάκια- να την φωνάζει να δοκιμάσει πετσούλα, με την κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, οι νονές θα έκαναν ή δεν θα έκαναν την παλαβή, για να αποφύγουν το πασχαλιάτικο δώρο;
Θέλει και ρώτημα;
Θα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης οι νονές. Θα έλεγαν ότι θα το φέρουν κάποια άλλη φορά ή μόλις ευκαιρήσουν.
Οι διαφημίσεις αυτές συντηρούν τα έθιμα, δυναμώνουν τους οικογενειακούς θεσμούς -πυλώνες και αυτοί του πολιτισμού- και μας παραδίδουν μέχρι και μαθήματα ανατομίας των ζώων.
Για του λόγου το αληθές ο κουμπάρος -σε παλιό πασχαλινό post- δείχνει στο γείτονα, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το αρσενικό από το θηλυκό, τα αρxίδια του αρνιού που σουβλίζει.

Μπορεί οι κουλτουριάρηδες να θεωρούν τις διαφημίσεις αυτής της μορφής ευτελείς ή παραγωγές cult, αλλά αγνοούν την ανατρεπτική σημειολογική προσέγγισή τους.
Ο επιχειρηματίας θέλει να μας υπενθυμίσει, ότι η αισθητική των διαφημίσεων του αντανακλά το πολιτιστικό επίπεδο των καταναλωτών, που όμως μπορεί να βελτιωθεί αρκεί οι τελευταίοι να σταθμίσουν την σχέση ποιότητας-κόστους των προϊόντων που πουλάνε τα μαγαζιά του και να την μετασχηματίσουν σε μια σχέση αγοράς πολιτισμού.
Σε αντίθεση με τον Jeff Koons που τα οικονομάει πουλώντας -σε ένα μ@λάκα συλλέκτη έργων μοντέρνας Τέχνης- ένα πλαστικό σκύλο για ένα εκατομμύριο δολάρια και παραμυθιάζει με ακαταλαβίστικες αναλύσεις τα ψώνια που αγοράζουν αυτές τις αηδίες, ο Έλληνας Επιχειρηματίας, με τα υψηλά πολιτισμικά standards, προτιμάει να πουλήσει εκατό χιλιάδες κινέζικα κουταβάκια, με δέκα ευρώ το καθένα, σε εκατό χιλιάδες απολίτιστους και κακομαθημένους Έλληνες.
Αλλά δεν θα τους χαριστεί. Θα τους τα χώσει και από πάνω. Μπας και ανοίξουν τα μάτια τους και ψάξουν να βρουν και άλλα παρόμοια τέτοια μαγαζιά.
«Η Ελλάδα έχει πιάσει ταβάνι. Είμαστε κακομαθημένος λαός, γι’ αυτό και οι πολιτικοί φοβούνται να μας πουν την αλήθεια»
λέει στη συνέντευξή του, στο έγκυρο και σοβαρό ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ο επιχειρηματίας.
Σας θυμίζει Ράμφο;
Δεν αποκλείεται κάτι ανάλογο, να το έχει πει, με δικά του λόγια, και ο φιλόσοφος.
Το σίγουρο είναι ότι και οι δύο, επιχειρηματίας και φιλόσοφος, θεωρούν ότι οι πολιτικοί δεν φταίνε.
Οι πολιτικοί, μόνο φοβούνται. Οι Έλληνες φταίνε για την κατάντια τους.
Δεν φταίνε οι πολιτικοί για τα άθλια δημόσια νοσοκομεία, τα υποβαθμισμένα σχολεία η τους κακούς δρόμους.
Οι Έλληνες φταίνε, που δεν έψαχναν να βρουν που πήγαιναν οι φόροι τους.
Τις χορηγίες στο ΚΕΛΠΝΟ, τις υπερτιμολογήσεις φαρμάκων των ξένων φαρμακευτικών- που πουλούσαν φάρμακα είκοσι φορές πιο ακριβά από ότι στην Ελβετία -τα χρήματα που δίνονταν σε υποβρύχια που έγερναν, τις μίζες της SIEMENS, τις αναχρηματοδότήσεις των τραπεζών- που έδιναν δάνεια εκατομμυρίων σε μπατιρημένα κανάλια, κόμματα και επιχειρηματίες- οι Έλληνες τις έκαναν.
Αυτοί έδιναν τα λεφτά και οι πολιτικοί, απλώς υπέγραφαν τις αποφάσεις τους.
Δεν φταίνε οι πολιτικοί.
Αυτοί, φοβόντουσαν, όταν τα έκαναν όλα αυτά.
Όχι κανένα δικαστή, γιατί κανείς πολιτικός δεν δικάστηκε, αλλά να, φοβόντουσαν να μας πουν ότι το πρόβλημα είναι πολιτισμικό και δεν είναι πολιτικό.
Και καλά που βρέθηκε και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται.
Δεν φταίνε τα κανάλια που εκπέμπουν στο τζάμπα, για να δείχνουν τις βιζιτούδες που πλασάρουν στα πρωινάδικα.
Οι Έλληνες φταίνε, που είναι ματάκηδες και τις χαζεύουν. Ας έβλεπαν Ταρκόφσκι στην ΕΤ1.
Δεν φταίνε οι σαβούρες των πτωχευμένων ιδιοκτητών lifestyle περιοδικών για το προμοτάρισμα ρούχων και αξεσουάρ πάνω σε χαζά μοντέλα που φωτογραφίζονται αγκαλιασμένα σε position duck face.
Τα ξέκωλα οι Ελληνίδες φταίνε.
Που νομίζουν, ότι εάν ντυθούν ανάλογα, πάνε στα μπαρ των νονών της παραλιακής και χαζογελάνε βγάζοντας selfies μεταξύ τους, θα πιάσουν την καλή.
Δεν αγαπούν την τέχνη και τον πολιτισμό οι πατριώτες μας. Δεν πάνε πιά στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ και το ΕΛΛΗΝΙΣ.
Οι κινηματογράφοι κλείνουν.

Και να είναι καλά ο άνθρωπος Βακάκης, που στην θέση τους ανοίγει ένα Jumbo.
Σαν αυτό της Αχαρνών.
Παλιότερα λέγανε ότι, όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.
Σήμερα, όπου ανοίγει ένα Jumbo, δέκα μαγαζιά αγράμματων μικροεμπόρων κλείνουν.
Η αγορά καθαρίζει από απολίτιστους και αγενείς επιχειρηματίες. Την θέση τους παίρνουν επιχειρηματίες που νοιάζονται όχι μόνο για την πάρτη τους αλλά και για τον πολιτισμό.
Για να σκεφτούμε λίγο.
Τι είναι, ένα μικρομάγαζο που κλείνει;
Δεν είναι μια τρύπα στο βαρέλι μιας νεοφιλελεύθερης οικονομίας, που τη βουλώνει το αόρατο χέρι της αγοράς;
Είναι. Δεν είναι;
Και υπάρχουν πολλές ακόμη τρύπες που πρέπει να κλείσουν. Περίπτερα, φαρμακεία, ψιλικατζίδικα.
Τι χρειάζονται να υπάρχουν, όταν όλα αυτά μπορούν να βολευτούν μέσα σε υπερκαταστήματα σαν εκείνα του Jumbo;
Τέτοια μικρομάγαζα, που τα δουλεύουν άνθρωποι χωρίς αφεντικά, υπάρχουν πολλά ακόμη στη πατρίδα μας. Είναι καρφιά σε μια σαμπρέλα.
Πολύ εύστοχα, λοιπόν, ο επιχειρηματίας χαρακτήρισε την ελληνική αγορά και την οικονομία σαν μια τρύπια σαμπρέλα.
«Της βάζεις αέρα, αλλά μετά από λίγο τον χάνει» είπε στον δημοσιογράφο.
Φαντάζομαι ότι ο συντάκτης του ρεπορτάζ θα τον άκουγε με ανοιχτό το στόμα, για την σοφία που ξεστόμισε, και ίσως αυτός είναι ο λόγος που μας παρέθεσε πλήρη οικονομικά στοιχεία για την επιτυχημένη πορεία του.
Μην και νομίσει δηλαδή κανένας, ότι τέτοιες αγιογραφίες γίνονται με αντιπαροχή διαφημίσεις η τίποτα κουπόνια.
Να πω την αλήθεια μου;
Βγάζω το καπέλο στον επιχειρηματία για την σωστή παρομοίωση οικονομίας και σαμπρέλας.
Είναι λες και είναι βγαλμένη μέσα από την πείρα κάποιου, που γνωρίζει τι πάει να πει ελλαττωματικό προϊόν.
Τις ξέρει φαίνεται καλά τις τρύπιες σαμπρέλες. Είναι σαν αυτές που βάζουν οι Κινέζοι σε ποδήλατα των ογδόντα Ευρώ, η στις φτηνές μπάλες ποδοσφαίρου που με τις πρώτες κλωτσιές ξεφουσκώνουν.
Αυτή είναι λοιπόν η ελληνική οικονομία. Ένα φτηνό ποδήλατο πολυκαταστήματος παιγνιδιών με τρύπια σαμπρέλα.
Ένα καρότσι μπαστούνι χωρίς κουκούλα και με ροδάκια που δεν στρίβουν.
Δεν είναι η ελληνική οικονομία στιβαρή σαν του Jumbo τα καρότσια, που με 49,99 Ευρώ το παίρνεις και με κουκούλα για να μη βρέχεται το μωρό.
Και με 2,99 βάζεις extra κουνουπιέρα για να μην τσιμπάνε το μωρό έντομα.
Ακόμη-ακόμη στου Jumbo τα καρότσια, τα ροδάκια και στρίβουν, και δεν κολλάνε, και ποτέ δεν χαλάνε.
«Πολύ καλά, τα λέει ο χριστιανός» μου είπε η γυναίκα μου. «Να αγιάσει το στόμα του. Μακάρι να είχαμε δέκα Βακάκηδες».
-Που να τους βρούμε, ρε γυναίκα.
Εδώ δεν μπορούμε να βρούμε δέκα Παπασταύρου, να φέρουν πίσω τα λεφτά από τις offshore του Παναμά, και εσύ μου λες να βρεθούνε δέκα τέτοιοι πατριώτες επιχειρηματίες;
«Δεν πειράζει. Αρκεί, αυτοί που έχουμε, να αρχίσουν να μιλάνε» μου απάντησε. «Και να λένε αλήθειες» κατέληξε.
Σε αυτό δεν είχε άδικο. Πρέπει να ακούσουμε, εμείς οι Έλληνες, και άλλες αλήθειες. Για να πάρει μπρος η οικονομία.
Και αλήθειες, όχι μόνο για τον πολιτισμό, αλλά και για άλλα πράγματα.
Να ακούσουμε, παραδείγματος χάρη, τον υπεύθυνο των Lidl, να μας πει τι πρέπει να κάνουμε, εμείς οι Έλληνες, για να στραφούμε στην υγιεινή διατροφή.
Μπας και χάσουμε κανένα κιλό, αφού σαν λαός, εκτός από απολίτιστοι, είμαστε και υπέρβαροι.
Το παραπανίσιο βάρος δεν βοηθάει ούτε τα κορίτσια που ψάχνουν μια δουλειά της προκοπής- γιατί οι Διευθυντές δεν γουστάρουν να βλέπουν χοντροκώλες – αλλά ούτε και τα νέα αγόρια που τα θέλουν για εξωτερικά θελήματα, courier ή διανομείς πίτσας.
Να συμβουλευτούμε επίσης και τα ΙΚΕΑ. Για το πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την αισθητική των χώρων που ζούμε, ώστε να μοιάζουν με το διαμέρισμα Σέρβου gastarbeiter που απασχολείται σε Δημοτική Υπηρεσία καθαρισμού της Στοκχόλμης.
Και έτσι, αντί να πετάμε τα χρήματα μας σε χειροποίητα έπιπλα μικροξυλουργών, θα αγοράζουμε πολύ φτηνότερα από τις αλυσίδες τους.
Ό,τι μας περισσεύει, να το αποταμιεύουμε σε τράπεζες. Μήπως και σωθούν, μοιράσουν bonus στα στελέχη, και με αυτά κινηθεί λίγο η αγορά.
Να τους ακούμε αυτούς τους επιχειρηματίες των πολυκαταστημάτων. Για το καλό μας, μιλάνε.
Κι αν η σαμπρέλα χάνει -όπως λέει ο ιδιοκτήτης του Jumbo- σίγουρα φταίει ο απρόσεκτος ποδηλάτης, που δεν βλέπει, μέσα στο πολιτιστικό σκοτάδι του, τις πρόκες. Και σαν βλάκας, τις πατάει.
Δεν φταίνε αυτοί που σκόρπισαν τις πρόκες στο δρόμο του.
Τα είπε καλά, λοιπόν, ο ιδιοκτήτης του Jumbo. Συμφωνώ μαζί του σε όλα.
Στο μόνο που με βρίσκει αντίθετο-και να με συγχωρέσει- είναι σε αυτό που είπε ότι πιάσαμε ταβάνι.
Δεν πιάσαμε ταβάνι, κύριέ μου. Πάτο πιάσαμε.
Τον πάτο ενός βόθρου, στην επιφάνεια του οποίου επιπλέουν όλα τα σκατά.

Γ.Κ.


Υ.Γ. Μια και χρειάζεται να ανεβάσουμε λίγο το πολιτιστικό επίπεδο μας, μπας και πιάσουμε την οροφή του γούστου που πλασάρουν τα Jumbo, προτείνω στον έξυπνο δημιουργό των απίθανων διαφημιστικών spots, στο αμέσως επόμενό του, να βάλει πρωταγωνίστρια την Πάολα ή την Φουρέιρα.
Αλλά, προς Θεού. Όχι να επισκέπτονται τα βαφτιστήρια τους κουβαλώντας σακούλες με χριστουγεννιάτικά δώρα και δοκιμάζοντας κουραμπιέδες της κουμπάρας.
Να τις δείχνει να κρατάνε από τα χέρια τους τα μικρά παιδιά και να πηγαίνουν όλοι μαζί στην κατάμεστη Όπερα της Βιέννης.
Και την ώρα που η Barbara Hendricks θα έχει τελειώσει την άριά της από τον Κουρέα της Σεβίλλης -και θα υποκλίνεται στο κοινό-, την ώρα που οι μουσικοί της ορχήστρας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών θα έχουν σηκωθεί όρθιοι, την ώρα, δηλαδή, που το πλήθος θα μπιζάρει, τότε η διάσημη σοπράνο -σύμφωνα με το σενάριο- θα δει σε μία από τις πρώτες θέσεις την Ελληνίδα τραγουδίστρια. Θα κατέβει από την σκηνή -η Barbara Hendricks εννοείται- θα πλησιάσει ένα από τα εγχώρια κορίτσια μας, και θα το παρακαλέσει να κλείσει αυτή την βραδιά.
Η ορχήστρα θα πάρει την θέση της, και σε λίγο, μέσα στην απόλυτη σιγή των φίλων της όπερας, θα αρχίσουν άρπες, βιολιά και όμποε να δουλεύουν σε ένα άγνωστο στο κοινό ρυθμό.
Ο μαέστρος θα προσπαθεί να διευθύνει τους μουσικούς με τις γνωστές χειρονομίες τους, αλλά εκείνοι δεν θα υπακούν.
Θα έχουν ενορχηστρώσει μουσικά το κομμάτι «Στο Θεό με πάει, όταν με κρατάει».
Η Φουρέιρα θα πιάσει μικρόφωνο και θα είναι έτοιμη να πει το τραγούδι της σε κλασσική κλίμακα.
Ταυτόχρονα, τα βαφτιστήρια θα σηκωθούν από την θέση τους ενθουσιασμένα και θα πλησιάσουν την νονά.
Θα τα πιάσει η νονά από τα χέρια τους -όχι παραπάνω από δύο μικρά παιδιά στο γύρισμα και γίνει η όπερα πανηγύρι, έτσι;- και την στιγμή που η ορχήστρα θα φθάσει στο ρεφρέν, η Ελένη μας θα τραγουδήσει: «Όταν με κρατάει, στο Jumbo θα με πάει».
Με το άκουσμα της φίρμας του μαγαζιού, θα πέφτει το σκηνικό, θα εξαφανίζονται όλα τα συμπράγκαλα του Κουρέα, και στη θέση τους θα εμφανίζεται μια βιτρίνα του πολυκαταστήματος με σαγιονάρες.
Μαζί με τον πολιτισμό θα σπρώξουμε και λίγο τον τουρισμό, που επίσης έχει ανάγκη η οικονομία και για την οποία ο ιδιοκτήτης της νοιάζεται.
Κύριε Διαφημιστά; Έτοιμη δουλειά σου δίνω. Τα δικαιώματα μου στον Πιτσιρίκο.
Υ.Γ.2 Η Στανίση -την οποία λατρεύω και ακούω- η Άντζελα, η Πάολα και η Φουρέιρα, η κάθε μία στο είδος της, εκτός από πολύ καλές τραγουδίστριες είναι και κορίτσια original.
Δεν έχουν τίποτα ξένο πάνω τους. Είναι 100% Ελληνικά αθάνατα προϊόντα.
Δεν είναι εισαγόμενα Κινέζικα.

(Αγαπητέ φίλε, έχει δίκιο ο ιδιοκτήτης του Jumbo όταν λέει πως είμαστε κακομαθημένος λαός.
Οι περισσότεροι Έλληνες κακομαθαίνουν τα παιδιά τους.
Αυτό που δεν καταλάβατε, όμως, είναι πως, όταν λέει ότι είμαστε κακομαθημένος λαός, μάλλον κάνει την αυτοκριτική του.
Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος Έλληνας πατέρας που έδωσε στον νεαρό γιο του ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, το οποίο έμελλε να αποβεί μοιραίο τόσο για τον ίδιο, όσο και για κάποιους άτυχους πελάτες των Jumbo που βρέθηκαν στον δρόμο του.
Όταν ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη ματαιότητα της ζωής -και συνήθως αυτό το μαθαίνουμε όταν χάνουμε αγαπημένους ανθρώπους- γίνεται πιο ταπεινός και λιγότερο σκληρός με τους άλλους και τον εαυτό του.
Αυτό που δεν έχει καταλάβει ο κύριος Jumbo – αλλά και πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας- είναι ότι να είσαι «επιτυχημένος» στη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα αποδεικνύει πως είσαι για τα μπάζα και μέρος του προβλήματος.
Επιτυχημένος μέσα στο βούρκο. «Του Θεού η χάρη να μας φυλάει απ’ τα σουξέ» έγραψε ο Σαββόπουλος, όταν ακόμα έγραφε τραγούδια, αν και μάλλον δεν τα εννοούσε.
Οι διαφημίσεις του Jumbo είναι χυδαίες -χειρότερες κι από τα προϊόντα του- αλλά είναι ενδεικτικές της χρεοκοπημένης Ελλάδας.
Σύμβολα μιας εποχής. Μια Ελλάδα Jumbo.
Στο μέλλον, όταν θα κάνουν αναδρομή στη σημερινή Ελλάδα, θα δείχνουν τις διαφημίσεις του Jumbo. Και θα καταλαβαίνουν όλοι. Να είστε καλά.)


pitsirikos.net