ΟΥ Οχι ΤΙ κάτι ΔΑΝΟΣ εκ της γής
Απόψεις που πηγάζουν από την άλλη άγνωστη πλευρά
ΑΒΑ(ήβη)+ΤΑΡ(τάρταρα) <> ΒΙΟΣ(ζωή)+ΑΔΑΣ(άδης)
Aιώνια εναλλαγή, στην βιολογική αρμονία
Η άλλη θέση στην καθημερινότητα, τό επέκεινα, ή αλήθεια της φαντασίας.
Βουτιά στόν άπειρο και άυλο κόσμο τών ιδεών.
Υποβάθμιση του χρήματος (χξς') σε μέσο εξυπηρέτησης και όχι υπέρτατη ανάγκη.
Ατυχώς ονομάσθηκε Χρήμα (ότι χρειαζόμαστε)
και Νόμισμα (ότι θεσπίσθηκε σαν αξία)
Εξαπατήσαμε τό είναι μας, και Εκπέσαμε.

Επικοινωνία: utidanos@gmail.com

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Χωρίς έλεγχο της Βουλής οι ιδιωτικοποιήσεις!

Με μια κίνηση-έκπληξη, λίγο πριν ψηφισθεί χθες το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, η κυβέρνηση εξαφάνισε κάθε δυνατότητα πολιτικού ελέγχου στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, μετά τις έντονες πιέσεις της τρόικας στο παρασκήνιο, η οποία ζητούσε να μπει το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων σε “fast track” και να εξαλειφθούν οι «κίνδυνοι» πολιτικών επιπλοκών στη διαδικασία.
Το θέμα του πολιτικού ελέγχου της διαδικασίας αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας προκαλεί εδώ και μήνες έντονες συζητήσεις, όχι μόνο στη Βουλή μεταξύ των κομμάτων, αλλά και μεταξύ τρόικας και υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης και ελληνικής κυβέρνησης.
  • Τον Μάρτιο, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, σε μια θυελλώδη συζήτηση στη Βουλή ερώτησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα, διαβεβαίωνε ότι «όλες οι αποφάσεις για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας θα κατατεθούν και θα περάσουν από την έγκριση της Βουλής». Ανάλογες διαβεβαιώσεις είχε δώσει νωρίτερα, όταν άρχισε να συζητείται το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων με στόχο είσπραξη 50 δισ. ευρώ, και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
  • Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, Β. Βενιζέλος, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα βρέθηκε μπροστά σε ισχυρές πιέσεις του Eurogroup και του επιτρόπου Ρεν, για «απελευθέρωση» της διαδικασίας ιδιωτικοποιήσεων από όλα τα πιθανά πολιτικά «βάρη». Στο πρώτο Eurogroup που συμμετείχε ο κ. Βενιζέλος, αμέσως μετά τον ανασχηματισμό, οι πιέσεις αυτές εκδηλώθηκαν με ιδιαίτερα έντονο τρόπο.
  • Μέχρι χθες, η εντύπωση που είχε μείνει, ακόμη και στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ήταν ότι η κυβέρνηση δεν είχε υποχωρήσει εντελώς στις πιέσεις, καθώς στον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος είχε ενσωματωθεί διάταξη, που έδινε τη δυνατότητα (χωρίς αυτό να είναι υποχρεωτικό) να κυρώνονται από τη Βουλή οι συμβάσεις αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας που θα συνάπτει το νέο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, το οποίο θα αναλάβει την εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.
  • Όμως, στο... παρά πέντε της ψηφοφορίας, η διάταξη αυτή απαλείφθηκε! Έτσι, οι ιδιωτικοποιήσεις θα προχωρήσουν χωρίς να υπάρχει δυνατότητα ελέγχου της Βουλής επί των πράξεων πώλησης ή αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας. Αυτή η κοινοβουλευτική «ντρίμπλα» της κυβέρνησης, σύμφωνα με πληροφορίες, έγινε σε συνεννόηση με την τρόικα, η οποία είναι εξαιρετικά ανήσυχη, μετά και την τελευταία θύελλα που ξεσήκωσε στην Αθήνα το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, για το ενδεχόμενο πολιτικών εμπλοκών στη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την υλοποίηση του προγράμματος.
  • Ένας παράγοντας που οδήγησε την κυβέρνηση σε αυτή την απόφαση, με την οποία οι ιδιωτικοποιήσεις μπαίνουν πλέον σε... λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας, είναι και η ίδια η δόμηση του νέου «πακέτου» χρηματοδοτήσεων, που αναμένεται να εγκρίνει την Κυριακή το Eurogroup για την Ελλάδα, ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2014. Τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις, ύψους τουλάχιστον 30 δισ. ευρώ, εντάσσονται στο πρόγραμμα χρηματοδότησης των δανειακών αναγκών της χώρας, μαζί με τα δάνεια από τους επίσημους πιστωτές και την ανακύκλωση (roll over) ομολόγων από ιδιώτες πιστωτές. Αυτό σημαίνει ότι κάθε υστέρηση στις εισπράξεις από ιδιωτικοποιήσεις θα κινδυνεύει να ανοίξει χρηματοδοτικές «τρύπες», που θα οδηγούσαν την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Σε αυτό το περιβάλλον ακραίας πίεσης για έσοδα, κυβερνητικά στελέχη λένε ότι δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια για συζήτηση των ιδιωτικοποιήσεων στη Βουλή.
  • Εκτός από τη διάταξη για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο των ιδιωτικοποιήσεων, απαλείφθηκε από τον εφαρμοστικό νόμο λίγο πριν ψηφισθεί και η διάταξη που έδινε τη δυνατότητα στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας να μπορεί να χρησιμοποιεί το προϊόν από την έκδοση ομολογιών για να αποκτήσει ομόλογα του Δημοσίου από την πρωτογενή ή δευτερογενή αγορά, καθώς και εκείνη που έδινε δυνατότητα ανταλλαγής ομολογιών έκδοσης του Ταμείου με ομόλογα του Δημοσίου ή παροχής εγγύησης υπέρ ομολογιακών και άλλων δανείων του Δημοσίου.
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με ενδιαφερόμενους επενδυτές, ενόψει της έναρξης των ιδιωτικοποιήσεων.
Ο ειδικός γραμματέας Αποκρατικοποιήσεων, Γ. Χριστοδουλάκης, μίλησε σε εκδήλωσε στο Λονδίνο και παρουσίασε το πρόγραμμα.
Ανέφερε ότι τουλάχιστον τα μισά έσοδα θα προέλθουν από αξιοποίηση ακινήτων, αν και παραδέχθηκε ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη καταγράψει πλήρως την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου.
Ο κ. Χριστοδουλάκης προσπάθησε να διαψεύσει την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί διεθνώς ότι στην Ελλάδα σχεδιάζεται γενική εκποίηση περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές.
«Δεν πρόκειται για ξεπούλημα», τόνισε.
«Θα ακολουθήσουμε επαγγελματικές διαδικασίες πώλησης».
Και προανήγγειλε ότι τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις «θα αφιερωθούν στην επαναγορά φθηνού χρέους», δηλαδή σε αγορές ομολόγων που λήγουν μετά τα μέσα του 2014, δεν εμπίπτουν στο σχεδιαζόμενο roll-over χρέους και διαπραγματεύονται σήμερα στη δευτερογενή αγορά σε τιμές ακόμη και κάτω από το 50% της ονομαστικής τους αξίας.
 

Προς Ένα Νέο Πατριωτισμό ή Προς ένα Νέο Διχασμό;

"Το ποτήριον των πικριών, των εξευτελισμών και των ταπεινώσεων υπερεπληρώθη. Μια πολιτική της οποίας δεν θέλομε να εξετάσωμεν τα ελατήρια, απειργάσθη ενός και ημίσεως έτους τοιαύτας εθνικής συμφοράς, ώστε ο συγκρίνων την Ελλάδα της σήμερον προς την προ ενός και ημίσεως έτους Ελλάδα να αμφιβάλλη αν πρόκειται περί ενός και του αυτού κράτους."
Χανιά, 15 Σεπτεμβρίου 1916 (από το άρθρο της Wikipedia για τον Εθνικό Διχασμό)
Μάλιστα, αγαπημένε μου αναγνώστη.
Και πάλι η ιστορική συγκυρία μας γυρίζει ανύποπτα σε γωνιές γνωστές. Μέσα σε ενάμιση χρόνο πράγματι είναι να αμφιβάλλει κανείς αν ζει στην ίδια χώρα με αυτή που ζούσε πριν. Η χρονική ρωγμή που μας χωρίζει από την "παλιά ζωή", άνοιξε πέρσι και ζητάει να κόψει στα δυο και την κοινωνία. Δυο πρόσωπα ο χρόνος, δυο κομματια κι ο Λαός.
Ξαφνικά, σαν να μην είμαστε το ίδιο.
Σαρκώνεται η ιστορική καρικατούρα του Τσελεπίτσαρη, κι η μοίρα της Ελλάδας μας ειρωνεύεται κρυφογελώντας πίσω από τόνους junk ομόλογα που εκδώσαμε στο όνομα των επόμενων γενεών.
Δεν τον ξέρεις τον Τσελεπίτσαρη;
Διαβάζουμε στην ελληνική Wikipedia ότι ο Τσελεπίτσαρης ήταν ένας λαϊκός τύπος φουστανελοφόρος της παλιάς Αθήνας. Αλβανός στη καταγωγή που το κανονικό του όνομα ήταν Τσέλιος Πίτσαρης που όμως είχε συμμετάσχει επικεφαλής μικρού σώματος στην επανάσταση της Θεσσαλίας του 1878 και είχε πολεμήσει στη μάχη της Μακρυνίτσας.
Αργότερα μη έχοντας εργασία του προσφέρθηκε από τον Δήμο Αθηναίων θέση φανοκόρου που όμως ο Τσελεπίτσαρης δεν την δέχθηκε θεωρώντας την πολύ υποτιμητική για ένα "Καπετάνιο του Αγώνα" με συνέπεια να περιέλθει σε φτώχεια.
Όμως για την κακοδαιμονία του περιερχόμενος τους δρόμους της Αθήνας αναθεμάτιζε τον Χαρίλαο Τρικούπη και πρωτοστατούσε σε όλες τις εναντίον του διαδηλώσεις.
Έμπαινε επικεφαλής των διαδηλωτών ή εύρισκε "μαρίδα" παιδιών από γειτονιές και περιζωσμένος με το "κορδόνι", κομματικό έμβλημα του Θ. Δηλιγιάννη και υψώνοντας με τη γκλίτσα του ένα παλιοτσάρουχο, ως έμβλημα της έντιμης φτώχειας του κραύγαζε διάφορα συνθήματα ρυθμικά, μεταξύ των οποίων και χαρακτηριστικότερα ήταν: "κάτω ο πετρέλαιος", "κάτω ο πακετάκιας" υπονοώντας τον Τρικούπη που είχε υπαγάγει το πετρέλαιο και τον καπνό στο μονοπώλιο.
Βρίσκεις ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση;
Κι αν σου θυμίσω ότι στον Χαρίλαο Τρικούπη πιστώνεται η φράση "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν";
Κι ακόμη, η ιστορική επανάληψη γίνεται πιο έντονη.
Μας λέει λοιπόν ο Αντώνης Καρακούσης: Το 1896 η Ελλάδα θέλοντας να ξεπεράσει τον καημό της αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έζησε λίγες ημέρες δόξας και διεθνούς καταξίωσης.
Την επόμενη χρονιά σε κλίμα επίπλαστης εθνικής ανάτασης επιχείρησε να διευρύνει τα σύνορά της. Το 1897 απεδείχθη «μαύρο» και ο πόλεμος που διεξήγαγε «ατυχής».
Οι πολεμικές αποζημιώσεις που αναγκάστηκε να αποδεχθεί για να εξασφαλίσει την ειρήνη ήταν δυσβάστακτες και ο Εδουάρδος Λω δεν χωράτευε.
Οργάνωσε τους φόρους του μονοπωλίου στο αλάτι, στα σπίρτα, στο φωτιστικό πετρέλαιο, στο οινόπνευμα και στα παιγνιόχαρτα, εισέπραττε τα έσοδα, απέδιδε ένα μικρό μέρος στα άδεια ταμεία του κράτους και τα υπόλοιπα στους δανειστές μας.
Πέρασαν κάμποσα χρόνια εθνικής παρακμής και χρειάστηκε η Επανάσταση της Κρήτης και ο Μακεδονικός Αγώνας για να αναγεννηθεί το έθνος, να ξεσηκωθεί ο λαός και να αναδείξει νέα ηγεσία με όραμα και στόχους.
Να σου θυμίσω ότι το 2004 είχαμε και πάλι τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων;
Μήπως θυμάσαι ότι βιώσαμε και πάλι μια κατάσταση επίπλαστης εθνικής ανάτασης;
Και μετά ακολούθησε κι ένα "βέτο" προς την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ;
Βλέπεις κι εδώ τον ιστορικό συνειρμό και την προφανή αντίστιξη;
Κάπου λοιπόν κρύβεται και το φάντασμα του Διχασμού αν δεν οδηγηθεί η κοινωνία προς ένα νέο ορισμό του πατριωτισμού.
Αν δεν συμφωνήσει που εντοπίζεται σήμερα το στίγμα της πατριωτικής αντίληψης το σύνολο του λαού, δυστυχώς η ιστορία θα μας ξαναδιδάξει το μάθημά της.
Και ποιος είναι ο νέος πατριωτισμός;
  • Η Παπανδρεϊκή προσέγγιση της εμμονής στην Ευρώπη των ανίσχυρων;
  • Η καταστροφολογική άρνηση μερίδας της κοινωνίας προς την πραγματικότητα της αγοράς;
  • Η τριτοκοσμική αποκόλληση από τον Δυτικό Κόσμο και η ένταξη της χώρας μεταξύ των πενόμενων χωρών;
  • Η δουλική υποταγή σε μια νέα ή παλιά υπερδύναμη με αντάλλαγμα την εθνική επιβίωση;
Σε ποια ορατή ή αόρατη ακόμη προσέγγιση θα κατασταλάξει η κοινωνία;
Αντιλαμβάνεσε ότι καμιά λύση στην παρούσα συγκυρία δεν είναι εφικτή.
Η Ευρώπη αδυνατεί να λειτουργήσει ως μια αξιόπιστη δύναμη, εγγυώμενη έναντι οιουδήποτε τιμήματος την βιωσιμότητα της ελληνικής οικονομίας.
Το Μεσοπρόθεσμο αποτελεί ένα ευχολόγιο κι όχι ένα σοβαρό οικονομικό κείμενο.
Αλλοίμονο αν μπορούσαμε με τέτοια άνεση να πουλάμε μια ΔΕΚΟ ανά 10 μέρες και ταυτόχρονα να μαζεύουμε και 6,5 δις ευρώ από μια παραπαίουσα εσωτερική αγορά.
Το σύνολο των ανεδαφικών προτάσεων (άρνηση χρέους, έξοδος από το ευρώ κλπ) απλούστατα επιταχύνουν την καταστροφή.
Για να καταστεί εφικτή μια -οποιαδήποτε - λύση στο ελληνικό πρόβλημα θα πρέπει:
  • Να επιλυθεί πρωτίστως το ταμειακό πρόβλημα.
  • Η έλλειψη ρευστότητας πιέζει προς μεσοβέζικες αποφάσεις, χωρίς όραμα και ανακυκλώνει το πρόβλημα με πολύ μικρούς κύκλους επανάληψης εξαντλώντας κάθε διαθέσιμο πόρο.
  • Να επιλυθεί το πρόβλημα ηγεσίας που αντιμετωπίζει η χώρα.
  • Το πολιτικό προσωπικό δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί αποτελεσματικά μια πρωτόγνωρη και επείγουσα κατάσταση όπως η παρούσα.
  • Να γνωρίσει σε βάθος την ουσία του προβλήματος η κοινωνία, αφού μέχρι στιγμής απλώς βιώνει τις συνέπειες αλλά δεν της έχει κοινοποιηθεί το αίτιο.
 Όπως διαπιστώνουμε, καμιά από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν ικανοποιείται και κατά συνέπεια η χώρα εξακολουθεί να κινείται χωρίς κατεύθυνση. Η κοινωνία πολυδιασπάται και συσπειρώνεται γύρω από λύσεις που δεν επιτρέπουν την ουσιαστική συστράτευση και συγκέντρωση δυνάμεων και πόρων έστω και προς μια αναποτελεσματική πρόταση. Έστω να συμφωνήσουμε σε κάτι, ακόμη κι αν αυτό αποδειχθεί λάθος. Κάθε φορέας -πολιτικός, κοινωνικός ή συνδικαλιστικός ή έστω με κάποιο ελάχιστη πολιτική ορατότητα- προβάλλει και προωθεί διαφορετική πρόταση. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από μια διχαστική και διασχιστική δράση στον κοινωνικό ιστό, τα αποτελέσματα της οποίας ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται ορατά, κατ' αρχάς στο επικοινωνιακό πεδίο, ενώ δε θα αργήσουν να επιφέρουν τις συνέπειές τους και στο ευρύτερο κοινωνικό σύμπαν.
Δεν αναφέρομαι στην καρατζαφέρεια πρόταση περί Κυβερνήσεων τύπου "Εθνικής Ελλάδος" ή άλλα τέτοια φληναφήματα.
Αναφέρομαι σε μια βαθύτερη κοινωνική συστράτευση - ανύπαρκτη μέχρι σήμερα - με χαρακτηριστικά ενός νέου "κοινωνικού συμβολαίου".
Η πολιτική του έκφραση δε με απασχολεί, αφού αν υλοποιηθεί τότε η κοινωνία θα βρει και τον τρόπο να το εκφράσει.
Είτε με νέο κόμμα, είτε με νέο πρόσωπο/ηγέτη είτε με άλλο τρόπο που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε.
Για να προσγειωθούμε όμως στην πραγματικότητα, επί του παρόντος δεν ανιχνεύεται μια τέτοια πορεία στην ελληνική κοινωνία.
Κι όσο δεν ανοίγει η προοπτική μιας κοινωνικής συμφωνίας, τόσο οι πιθανότητες του Νέου Διχασμού ενισχύονται.

Σαν σήμερα Jim Morrison !!!

Ο Τζέημς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον (James "Jim" Douglas Morrison)
(8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971) ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής.

Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1943 στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors.



Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έγραψε αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ ("The Unknown Soldier" και "People are Strange").



Ο θάνατός του στις 3 Ιουλίου 1971 σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας κατέπληξε τους θαυμαστές του.



Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.



Zouzounews

Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Η Ευρώπη, η Σοβιετία και η Παράλληλη Μοίρα τους.

Η Ευρώπη των δακρυγόνων δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.
Όσο κι αν προσπαθεί να προβάλλει και να προωθήσει την εικόνα μιας ισχυρής οικονομικής και πολιτικής δύναμης σε παγκόσμιο επίπεδο, με "μερικά προβλήματα", η εικόνα αυτή πλέον καταρρέει καθημερινά.
Ολοένα και περισσότερο, η εικόνα της Ευρώπης προσομοιάζει με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης λίγο πριν την κατάρρευση.
Η Ευρώπη, η άλλοτε πολλά υποσχόμενη οικονομική και νομισματική αλλά και πολιτική ένωση, παραπαίει καταδεικνύοντας ως "μαύρα πρόβατα" και υπεύθυνες για την κατάσταση τις πιο αδύναμες οικονομίες που την απαρτίζουν.
Όμοια και η πρώην Σοβιετική Ένωση καταδείκνυε ως φορείς της τότε επερχόμενης διάσπασης, τις επί μέρους χώρες-μέλη.
Όπως αντιλαμβάνεσαι, η πλαδαρή, δυσκίνητη και αναποτελεσματική γραφειοκρατία, η νέα διοικητική ελίτ των Βρυξελλών αδυνατεί να σχεδιάσει δυναμικά το μέλλον και απλώς διαχειρίζεται προς ίδιον όφελος το παρόν.
Θυμίζει έντονα το γραφειοκρατικό καθεστώς της Σοβιετίας, αδύναμο μέσα στην φαντασίωση της εντός των τειχών παντοδυναμίας του, να συλλάβει τις εξελίξεις και τους κινδύνους που προδιαγράφονταν για την ύπαρξη της άλλοτε υπερδύναμης.
Είναι πλέον ολοφάνερη η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαντήσει με αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα - δεν συζητάμε για την ταχύτητα - σε περιφερειακά ελάσσονα προβλήματα, όπως αυτό της Ελλάδας, του μόλις 2,5% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης(!), κατονομάζοντάς τα ως μείζονα αντί για παρωνυχίδες.
Η πολυδιάσπαση τόσο των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής ηγεσίας, όσο και το πολυπληθές των απόψεων, των προτάσεων και των σχεδίων δεν υπογραμμίζουν παρά την ευρωπαϊκή αδυναμία να λειτουργήσει ως ισχυρή παρουσία στον κόσμο.
Είναι απολύτως κωμικό το γεγονός να δηλώνεται από τα πιο επίσημα χείλη ότι η Ευρώπη "ανακουφίστηκε" μόλις έμαθε την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου!
Αν είναι έτσι τότε να το ψηφίζουμε κάθε μέρα!
Μετρήστε μόνο τις απόψεις και τα φημολογούμενα σχέδια αλλά και τις αντικρουόμενες πολιτικές από ενάρξεως του Μνημονίου και θα αντιληφθείτε ότι στην πραγματικότητα απλώς δεν υπάρχει Ευρώπη, ενώ το φαιδρό είναι πως επενδύουμε στο ευρωπαϊκό "φάντασμα" για τη δική μας διάσωση. Ενδεικτικά μόνο, να ανασύρουμε από το ράφι και έχουμε και λέμε: Μνημόνιο "1" με ομολογημένα σφάλματα πλέον, σχέδιο Σαρκοζύ για το ελληνικό rollover, Γερμανικό σχέδιο για το ίδιο ζήτημα, τη διαφορετική άποψη της ΕΚΤ πάλι για το ίδιο ζήτημα, αντιφατικές δηλώσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου κ. Ρεν σχετικά με την 5η δόση, αδυναμία να απαντήσει η Ευρώπη στο ΔΝΤ σχετικά με την συνέχιση της χρηματοδότησης του ελληνικού χρέους, αποκρατικοποιήσεις 50δις(!) για την Ελλάδα με τα γνωστά προβλήματα στην κρατική μηχανή, για να αναφέρουμε μερικά ενώ ακόμη και σήμερα η φιλολογία γύρω από το ελληνικό χρέος συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.
Στο ίδιο μοτίβο, η πολιτική διαχείριση του ελληνικού προβλήματος από την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή είναι παιδαριώδης: η διασύνδεση της ψήφισης ή μη του Μεσοπρόθεσμου με την συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδος με επαπειλούμενη συνέπεια την πτώχευση της χώρας και ταυτόχρονα η πανταχόθεν ομολογία περί διάχυσης των συνεπειών ενός τέτοιου ενδεχόμενου σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, μόνο γέλωτα προκαλεί.
Δηλαδή ο μέσος Ευρωπαίος ψηφοφόρος/πολίτης/φορολογούμενος καλείται να πιστέψει πως ο κ. Ταδόπουλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου κρατάει - ή κράτησε έστω και για λίγο - στα χέρια του την οικονομική τύχη του κόσμου;
Κι αν όντως είναι αληθές, αυτό είναι επιτυχημένη διαχείριση μιας κρίσης που σέρνεται εδώ κι ένα χρόνο σε μια χώρα-μινιατούρα για τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια μεγέθη;
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε το πολύ σημαντικό γεγονός της βραχυχρόνιας και σχεδόν με ορίζοντα μηνών αν όχι εβδομάδων προοπτικής σχεδιασμού της Ευρώπης.
Δεν έχουμε μια μακρόπνοη και στέρεη στρατηγική αντιμετώπισης της κατάστασης αλλά μια καθημερινή, κοντόφθαλμη, προσωρινή και σχεδόν αγχωτική ανταπόκριση της Ένωσης τόσο σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης όσο και από τις ηγεσίες των χωρώνμελών.
Πιο απλά, δεν πείθουν κανέναν ότι θέλουν να συνεχίσουν να βρίσκονται υπό κοινό νόμισμα και την επόμενη 10ετία.
Ταυτόχρονα, η Ευρώπη δείχνει να εγκαταλείπει πολύ γρήγορα θεμελειώδης αρχές και αξίες πάνω στις οποίες άλλοτε ορκιζόντουσαν τα "ιερά τέρατα" της ιδέας της ενοποίησης.
Ναι, είναι γεγονός πλέον ότι η Ευρώπη δε διστάζει να ανεχτεί - τουλάχιστον(!)- χρήση βίας προκειμένου να επιβληθούν σκληρά οικονομικά μέτρα σε μεγάλες κοινωνικές ομάδες, χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών.
Η ίδια Ευρώπη που άλλοτε ξεσηκωνώταν για την Μονάχους-Μονάχους και την Καρέτα-Καρέτα και για την Πράγα και την Τιεν Αν Μεν, η ιδια Ευρώπη που ήταν απέναντι σε απολυταρχικά καθεστώτα, που είχε καθιερώσει και επιβάλλει στα μέλη της μια πολύ προσεκτική συμπεριφορά απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα και είχε "στριμώξει" πολύ σκληρά με βαριές οικονομικές κυρώσεις χώρες που παραβίαζαν αυτόν τον κώδικα, σήμερα αδυνατεί να πείσει τους λαούς που συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή ιδέα αλλά και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, περί της αξιοπιστίας των οικονομικών της προτάσεων, περί της ορθότητας και αναγκαιότητας των μέτρων που επιβάλλει και τελικώς αδυνατεί να παράσχει τις αναγκαίες εγγυήσεις ασφάλειας και εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών.
Αυτό το τελευταίο - η απουσία εμπιστοσύνης στο ευρωπαϊκό θεσμικό σύστημα - είναι και το πλέον ανησυχητικό σημάδι, ένας "μαύρος οιωνός" που προοιωνίζει και την κατάρρευση.
Μέχρι πρότινος η Ενωμένη Ευρώπη παρείχε στους λαούς της ένα ασφαλές περιβάλλον, ένα ισχυρό αίσθημα εμπιστοσύνης εφόσον μετείχαν σε μια ισχυρή και δημοκρατικά συγκροτημένη ένωση.
Σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, η έννοια και αίσθηση της "ευρωπαϊκής ομπρέλλας" αποτελούσε όχι μόνο εγγύηση αλλά και ζητούμενο για τους λαούς που ήταν "εκτός".
Σήμερα αυτό το αίσθημα καταρρεέι.
Η Ευρώπη δεν έχει τη δυνατότητα, τη δύναμη αν προτιμάτε, να διαμορφώσει - έστω και με τις γνωστές αργές της διαδικασίες - μια συγκροτημένη λύση, μια πειστική απάντηση για ζητήματα που σε άλλες ηπείρους επιλύονται εν μια νυκτί.
Συμπέρασμα;
Φαίνεται ότι η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 παρήγαγε ένα πολύ ισχυρό ωστικό κύμα που το ευρωπαϊκό φρούριο δεν άντεξε.
Η Ευρώπη διαλύεται στα εξ ων συνετέθη.
Ανίσχυρη, γραφειοκρατική, δισκύνητη, αναποφάσιστη και - το πιο ενδιαφέρον και δυσάρεστο- μάλλον άφραγκη.
Πολλά λόγια, πολλές δηλώσεις, πολλά σχέδια, αλλά χρήμα στο τραπέζι δεν πέφτει.
Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, το ελάχιστο χρήμα πέφτει με τόσο αργό και βασανιστικό ρυθμό με τόσο πολύπλοκες διαδικασίες και τόσο μίζερο και "άκαρδο" τρόπο που δεν πείθει ότι υπάρχει άφθονο ώστε να πάρουν το μήνυμα οι περίφημες αγορές.
Αντίθετα, τίθενται τόσες πολλές, υπερβολικές και αντιπαραγωγικές προϋποθέσεις που δίνεται η εντύπωση πως δεν υπάρχει διάθεση να συνεχίσει η Ενωμένη Ευρώπη να χρηματοδοτεί όχι την Ελλάδα αλλά το ίδιο το όραμα της Ένωσης.
Από μια άποψη, όσοι πίστευαν ότι η ελληνική κρίση πολύ γρήγορα θα διαχεόταν είχαν δίκιο.
Η ελληνική κρίση διαχύθηκε σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, όχι όμως με τον τρόπο που ανέμεναν οι πολλοί.
Δηλαδή δεν προκαλεί το εικαζόμενο οικονομικό σοκ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Πως θα μπορούσε άλλωστε, λόγω μεγέθους.
Η ελληνική κρίση ωστόσο, ανέδειξε τη γύμνια της Ένωσης, προκάλεσε την αλυσιδωτή πολιτική αντίδραση, που όπως συμβαίνει σε κάθε κρίση, ανέδειξε στην επιφάνεια με τον πιο έντονο και βίαιο τρόπο τις πλέον σκοτεινές μύχιες σκέψεις των λαών που μέχρι τώρα είχαν συμβιώσει κάτω από την "κοινή στέγη".
Η Ελλάδα έμελλε να γίνει η "πέτρα του σκανδάλου", μια αφορμή στην ιστορική συγκυρία, που θα ενεργοποιούσε ένα μηχανισμό αυτοδιάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο για να το πούμε ξεκάθαρα.
Για να μην αυταπατώμεθα λοιπόν, η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου ή όποιου άλλου κειμένου κάτω από οποιουσδήποτε όρους δεν λύνει κανένα πρόβλημα χρέους.
Ο κρίσιμος παράγοντας που "συντηρούσε" το ελληνικό χρέος ήταν η Ενωμένη Ευρώπη ή παλιότερα η προοπτική της.
Αυτήν θεωρούσαν ότι δάνειζαν οι αγορές κι όχι την Ελλάδα.
Ή για να γίνει πιο κατανοητό, οι αγορές θεωρούσαν ότι δάνειζαν ένα "υποκατάστημα" της ισχυρής Ενωμένης Ευρώπης.
Σήμερα, αυτό που διαβλέπουν οι αγορές είναι το ενδεχόμενο να εκλείψει αυτός ο παράγοντας - η Ενωμένη Ευρώπη δηλαδή - τόσο για την Ελλάδα όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Το "ψυχοράγημα" του ευρωπαϊκού "γίγαντα" είναι μπροστά μας.

Tyxaios blogspot

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

Συγκλονιστική εικόνα....


HELL.....AS

Δικηγορική Ανεωτική Παρέμβαση - Διακήρυξη θέσεων

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι πρέσβευαν, ότι η συμμετοχή στα κοινά είναι υποχρέωση και καθήκον κάθε πολίτη.
Με την επισυναπτόμενη διακήρυξη καλούμε όλους να συμμετάσχουν στην κοινή μας προσπάθεια όχι για να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να τον βελτιώσουμε.
Η βελτίωση ξεκινάει πρώτα ατομικά γι’ αυτό περιμένουμε τα σχόλια σας τις διορθώσεις σας τις κρίσεις σας και γενικά τη συμμετοχή σας για ένα αποτέλεσμα που θα ωφελήσει όλους μας.
Σας ευχαριστούμε
Οι Ιδρυτές
 

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
(Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία)

Η Δικηγορική Ανανεωτική Παρέμβαση συγκροτείται από δικηγόρους που δεν έχουν οποιαδήποτε κομματική ή άλλη ένταξη εκτός από την τίμια ένταξη στην προσπάθεια αναβάθμισης και, κυριολεκτικά, αποκατάστασης του κύρους της δικαιοσύνης καθώς και του κύρους, της κοινωνικής ισχύος και της επιστημονικής αξιοπρέπειας του δικηγορικού λειτουργήματος, το οποίο έχει εκπέσει σε πλήρη ανυποληψία εδώ και αρκετά χρόνια.
Αποτελεί κοινή και ταυτόχρονα τραγική διαπίστωση, ότι ο δικηγόρος ως λειτουργός (ή συλλειτουργός) της δικαιοσύνης έχει χάσει αδοκήτως το κύρος, το οποίο απολαμβάνει σε όλεςανεξαιρέτως τις άλλες, εκτός της Ελλάδας, πολιτισμένες χώρες, με αποτέλεσμα να βιώνει καθημερινά με ανεπίτρεπτη απάθεια, παθητικά, τις από πάσα κατεύθυνση εξαπολυόμενες άδικες επιθέσεις, τις πανταχόθεν εκτοξευόμενες προσβολές, πολλές φορές τις ύβρεις, τη χλεύη και την ανυποληψία (κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική), με πρώτη κύρια περαιτέρω συνέπεια να μην είναι σε θέση να εκπληρώσει, χωρίς προσωπικές συνεχείς θυσίες και βασανιστικούς αγώνες, που δεν ευοδώνονται, τα υπεύθυνα και υψηλά καθήκοντά του έναντι του λαού και της κοινωνίας, που δεν απολαμβάνουν, εκτός από τα άλλα κοινωνικά αγαθά, και το ύψιστο αγαθό τής δικαιοσύνης, η οποία τείνει να εκλείψει.
Επειδή μέχρι σήμερα ο κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενος ως “ο πρώτος επιστημονικός σύλλογος της χώρας” δικηγορικός σύλλογος Αθηνών ασχολείται κυρίως με την προώθηση των προσωπικών, κοινωνικών, πολιτικών - κομματικών και επαγγελματικών συμφερόντων των συγκροτούντων το διοικητικό συμβούλιο τούτου καθώς και των εγγύς της διοίκησης (του προέδρου και των συμβούλων) ευρισκόμενων, που απολαμβάνουν τα αγαθά της συγκεκριμένης ευφυούς και ευεργετικής ένταξης και επιλογής τους (με την ευνοιοκρατική ανάληψη και κατάληψη διαφόρων προσοδοφόρων από κάθε άποψη θέσεων), συγκροτήθηκε η Δικηγορική Ανανεωτική Παρέμβαση, προκειμένου ευόρκως να υπηρετήσει και να επιδιώξει με συνέπεια, με αποφασιστικότητα, με ήθος και με επιστημονικό πάθος συγκεκριμένους ευγενείς σκοπούς, ώστε να επικρατήσει και ν’ απονέμεται πραγματική δικαιοσύνη στην Ελλάδα, με την άμεση αποκατάσταση και επικράτηση του κύρους τού δικηγόρου, ως λειτουργού και μαχητή τού δικαίου, της ηθικής και των αρχών του ανθρωπισμού και του πολιτισμού.
Οι συγκροτούντες τη Δικηγορική Ανανεωτική Παρέμβαση, ως πράγματι μαχόμενοι δικηγόροι, χωρίς περισπάσεις, χωρίς εντάξεις και χωρίς εξαρτήσεις (πέραν των εξαρτήσεων από τις αρχές της ηθικής και της επιστήμης) έχουν πλήρη συναίσθηση και πλήρη τη γνώση της σημερινής απερίγραπτης και αχαρακτήριστης κατάστασης, που επικρατεί στο αποκαλούμενο “σύστημα απονομής της δικαιοσύνης”, κυρίως δε έχουν κατανοήσει πλήρως, ότι πρέπει ν’ αναληφθεί κατεπειγόντως τιτάνιος αγώνας από αποφασισμένους (και αποφασισμένοι είναι κυρίως οι αγανακτισμένοι) να επιβάλλουν τουλάχιστον τα στοιχειώδη προστάγματα της ηθικής, του νόμου και της αληθινής δικαιοσύνης, που έχουν από χρόνου ικανού υποχωρήσει, επειδή τη θέση τους έχουν καταλάβει, με ρεσάλτο, τα ποικίλα προσωπικά συμφέροντα των εξ επαγγέλματος, εκ κληρονομιάς και εκ κομματικού διορισμού συνδικαλιστών, οι οποίοι δεν πρόκειται να μεταβάλλουν πορεία και, με συνέπεια, θα εξακολουθήσουν να μιμούνται όσα οι προκάτοχοί τους μέχρι σήμερα έπρατταν.
Θα εξακολουθούν να επιδιώκουν σκοπούς προσωπικούς, ιδιοτελούς ανάδειξης, επαγγελματικής και κοινωνικής επικράτησης καθώς και κομματικής ανέλιξης, ατενίζοντας τουλάχιστον τον θώκο του βουλευτή και αδιαφορώντας για τα όσα αντιμετωπίζει ο δικηγόρος τής μαχόμενης δικηγορίας, προπηλακιζόμενος, καταδιωκόμενος, καθυβριζόμενος, περιφρονούμενος και υφιστάμενος καθημερινά μύρια όσα, στην προσπάθειά του να ενασκήσει το λειτούργημά του με συνέπεια, υπό συνθήκες δυσμενέστατες και άνισες και χωρίς τα δεκανίκια και την προστασία των ποικίλων κυκλωμάτων που λυμαίνονται τον αποκαλούμενο χώρο της δικαιοσύνης.
Η δράση της δικηγορικής ανανεωτικής παρέμβασης δεν θα περιοριστεί μόνο σε ανακοινώσεις, δηλώσεις, υποδείξεις, κριτικές και διαμαρτυρίες, αλλά θα επεκταθεί σε συγκεκριμένες άμεσες και κατάλληλες νόμιμες πράξεις, ώστε ν’ αναλάβει έκαστος τις προσωπικές ευθύνες του από τις θέσεις, τις οποίες καλώς ή κακώς κατέχει και να υποχρεωθεί να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, παραμερίζοντας κάθε τι ιδιοτελές, προσωπικό, ευνοιοκρατικό, συντεχνιακό, στενά κομματικό και παράνομο.
Είμαστε αποφασισμένοι να μην ανεχθούμε πράξεις και παραλείψεις.
Πρόκειται ο αγώνας μας να είναι διαρκής, ανένδοτος και ασυμφιλίωτος με συμφέροντα και συντεχνίες.
Τελικός στόχος μας είναι ν’ αποκτήσει ο μαχόμενος δικηγόρος το κύρος που δικαιούται, ώστε με αξιοπρέπεια και με τιμή να εκπληρώνει τα δύσκολα και υπεύθυνα καθήκοντά του, ως λειτουργός τής δικαιοσύνης, για την εν τέλει πλήρη επικράτησή της στην ελληνική κοινωνία, υπέρ του λαού και υπέρ του καταδιωκόμενου, δυναστευόμενου και αδικούμενου πολίτη.


ΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ

ΜΑΡΙΑ Ι. ΕΞΑΡΧΟΥΛΑΚΟΥ     ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ                ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΜΔΣΑ 17969                         ΑΜΔΣΑ 8169
Κυψέλης 83                           Σοφοκλέους 5
Αθήνα Τ.Κ. 11361                        Αθήνα Τ.Κ. 10559
Τηλ.: 210 8235455                     Τηλ.: 210 3250181
Fax: 210 8239965                  Fax: 210 3217396
Κιν.: 6944597414                   Κιν.: 6947300001
E-mail: exarmari@otenet.gr             E-mail: epap@hol.gr

Διαδικτυακός τόπος: http://www.nomika-epilekta.gr/

Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει….

Η κατάσταση που επικράτησε χες στην Αθήνα του Γιωργάκη, του Παπουτσή, του Πάγκαλου και του Βενιζέλου, (αλλά και του μετρημένου κ. Παπούλια) καταδεικνύεται σήμερα, έστω και φιλτραρισμένη από τα ΜΜΕ.
Δεν υπάρχει άλλη λέξη χαρακτηρισμού της από «ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ»
Πνίξανε στα κάθε λογής χημικά, τον κόσμο που διαδήλωνε με τον συνηθισμένο ειρηνικό και συνειδητό τρόπο.
Ανοίξανε κεφάλια γερόντων, κτυπήσανε ακόμα και τα σημεία παροχής πρώτων βοηθειών.
Ρίξανε ασφυξιογόνα μέσα στο κτίριο της ΔΟΕ, και στο ΜΕΤΡΟ του Συντάγματος.
Εκτονώσανε τον ψευτοανδρισμό τους ενάντια στους μεμονωμένους, ακόμη και συλληφθέντες διαδηλωτές.
Αλλά όχι μόνο!
Το «think tank» του πάλαι ποτέ…οργισμένου νεολαίου «Προστάτη του Πολίτη» κ. Παπουτσή, κατόπιν βαθειάς σκέψης και προβληματισμού, εντόπισε τρομοκρατική ομάδα !!!, στα κεμπάπ και τους πιτόγυρους που Μοναστηρακίου.
Με παληκαρισμό! και τζάμπα μαγκιά, μηχανοκίνητη ομάδα ΔΕΛΤΑ, χωρίς να προκληθεί από κανέναν, έκανε τον γύρο του θριάμβου…ανάμεσα στους γύρους και τα κεμπάπ της μητροπόλεως.
Με προκλητικό αναίσχυντο τρόπο, επέλασε από το Σύνταγμα προς την πλατεία Μοναστηρακίου σαν σύγχρονα τάγματα εφόδου….χτυπώντας τα τραπέζια των εστιατορίων με τα γκλόμπς, ρίχνοντας όχι μόνο καρέκλες αλλά και χημικά ανάμεσα στους έκπληκτους πελάτες, Έλληνες και ξένους τουρίστες, και κάνοντας αισχρές χειρονομίες προς το μέρος τους.
(Γιά του λόγου το αληθές δέστε τις φωτογραφίες, στο τέλος της ανάρτησης)
Τυχαίο κ. Παπουτσή; Δε νομίζουμε.
Κανένας δεν περιορίζεται πια στην αχαρακτήριστη συμπεριφορά (γενικευμένη και καθόλου μεμονωμένη) των «Οργάνων» της ΔΕΛΤΑ.
Πρέπει παράλληλα, και κύρια να στιγματιστούν και να καταγγελθούν οι πολιτικοί τούς προϊστάμενοι, που χθες κατέστρωσαν και εφάρμοσαν συγκεκριμένο σχέδιο δολοφονικής επίθεσης εναντίον όλης της «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔAΣ»
Πρέπει να κληθούν να πάρουν θέση όλοι όσοι, άσχετα από κομματική ένταξη, συζητούσαν ήρεμα και «πολιτισμένα» στην βουλή για τον νέο χαλκά που διέταξε η ΤΡΟΙΚΑ και ο ΔΝΤ, να μπει στο λαιμό μας, όταν την ίδια στιγμή είχε εξαπολυθεί ένας χημικός πόλεμος εναντίον του λαού της Αθήνας, και όλης της χώρας, λίγα μέτρα πιο πέρα.
Υστερόγραφο
Την ίδια ώρα της απρόκλητης βίας και των χημικών, μέσα από τους καπνούς, τις φωτιές και τα δάκρυα, αναδυόταν στην πλατεία η Ελλάδα της ζεστασιάς και της αλληλεγγύης.
Κανένας δεν έμεινε μόνος του σε αυτό το χάος.
Όσο κι αν κοβόταν η αναπνοή, όσο κι αν τσούζανε τα μάτια, πάντα υπήρχε δίπλα σου ένα χέρι να σε δροσίσει με Maalox, να σε στηρίξει, να σε αγκαλιάσει.
Ενώ τα παιδία της ομάδας ψυχραιμίας της πλατείας Συντάγματος έδιναν οδηγίες, και η εφημερεύουσα…χορωδία τραγουδούσε, για να εμψυχώσει και να κρατήσει τον κόσμο στην ΠΛΑΤΕΙΑ.
Ο κόσμος έμμεινε και συνεχίζει.
Και κάνει κάτι ακόμη πιο «επικίνδυνο»:
Επεξεργάζεται την εμπειρία του και σκέφτεται, πολύ πιο ώριμα, πολύ πιο συντεταγμένα από ότι πριν.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ



αδα

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

H νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και το αιματηρό ξημέρωμα

Απίστευτες εικόνες από χώρα όπου υπάρχει πολεμικό κλίμα μεταδίδουν τα διεθνή ΜΜΕ.
Δείτε αυτό το βίντεο στο οποίο πραγματικά αποτυπώνονται σκηνές απίστευτης βίας , σκηνές που δείχνουν ότι η χώρα βυθίζεται στο χάος!
Δείτε το:


adalis gr

Έχουμε ψυχή ρε γαμώτο

Ο  φοίνικας ξαναγεννάτε απο τις στάχτες του
έτσι και η Ελλάδα θα  ξαναγεννηθεί και θα βάλει σε όλους τα γυαλιά γιατί
οι Ελληνες έχουν ψυχή  άσχετα αν πλέον είμαστε Νεοέλληνες και ολίγον βολεψάκηδες και ολίγον  νεόπλουτοι υπάρχει όμως ο σπόρος του Ελληνα και αυτό λέει πολλά.
Η φύση έχει προικίσει αυτό τον τόπο πλουσοπάροχα, ήλιος και θάλλασα που οι ξένοι πληρώνουν αδρά για να τα απολαύσουν τώρα μας πιέζουν να τα ξεπουλήσουμε γιατί?
Για να έχουν έναν ευλογημένο τόπο στα χέρια τους κάτι που μεχρι σήμερα δεν μπορούσαν να έχουν.
Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες αυτό πρέπει να το καταλάβουν Ελληνικά και ξένα συμφέροντα

All Day News 4U

Χωρίς πετρέλαιο, και ηθικό αφήνουν το Πολεμικό Ναυτικό!





Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής






Μοιάζει απίστευτο και όμως είναι αληθινό.

Το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) κινδυνεύει να μείνει χωρίς καύσιμα, λίγες ημέρες πριν εισέλθουμε στο β΄εξάμηνο του έτους.
Πως όμως και ποιοι άφησαν να συμβεί αυτό, το οποίο έχει επηρεάσει δυσμενώς το ηθικό των στελεχών του ΠΝ;
Για τους ολίγους γνωρίζοντες η ηγεσία του ΠΝ (ΓΕΝ) είχε ζητήσει εγκαίρως από τις αρχές Ιουνίου από το Ελεγκτικό Συνέδριο του κράτους την άδεια προμήθειας καυσίμων ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ περίπου για την κάλυψη επειγόντων αναγκών.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφάνθηκε πως δεν αναγνωρίζει το επείγον της προμήθειας και επειδή λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες της διαφάνειας, ζήτησε από το ΓΕΝ να του παραδοθεί το μετοχολόγιο της προμηθεύτριας εταιρείας.
Μια σημαντική λεπτομέρεια: Το ΠΝ θα αγοράσει πετρέλαιο όχι από την BP ή την Shell αλλά από τον πάγιο προμηθευτή του, που δεν είναι άλλος από τα ΕΛΠΕ (Ελληνικά Πετρέλαια)!
Δηλαδή ζητείται να πιστοποιήσει ότι ένας οργανισμός του Δημοσίου (ΠΝ) αγοράζει καύσιμα από έναν άλλο (ΕΛΠΕ) και για λόγους διαφάνειας, έχει κολλήσει και δεν υλοποιείται η ζωτικής σημασίας επείγουσα προμήθεια καυσίμων.
Επειδή οι χρόνοι πιέζουν το ΓΕΝ έχει αναγκασθεί να περιμένει πότε θα ολοκληρωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες, οι οποίες σαφώς και δεν ενδιαφέρουν για το αν θα ικανοποιηθούν οι ανάγκες του Στόλου.
Τα τελευταία χρόνια με ευθύνη των δύο προσφάτων κυβερνήσεων το ΠΝ αναγκάσθηκε για λόγους οικονομίας – και σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές – να χρησιμοποιεί καύσιμα από τα στρατηγικά αποθέματα, με την προϋπόθεση ότι θα υπήρχε αναπλήρωση.
Όμως στη χώρα του «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» κάτι τέτοιο φυσικά και δεν συνέβη.
Έτσι ενώ αύξαναν οι επιχειρησιακές απαιτήσεις λόγω και των αυξημένων υποχρεώσεων της Ελλάδας στο εξωτερικό (Λιβύη, καταπολέμηση πειρατείας, συμμαχικές αποστολές), είχαμε και την τεράστια κινητοποίηση του Στόλου λόγω της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, ιδιαίτερα τον μήνα Μάιο (Άσκηση «Καταιγίς 2011» ).
Όταν το σύνολο των μονάδων επιφανείας (φρεγάτες, ΤΠΚ, περιπολικά, αερόστρωμνα) και υποβρυχίων ανέμιζε την ελληνική σημαία στο Αιγαίο, την ίδια περίοδο που κατέφθαναν μαζικά πληροφορίες περί επικείμενης δραστηριοποίησης των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων επωφελούμενων των εκλογών, γεγονός που προκάλεσε ακόμη και την άφιξη του διοικητού του ΝΑΤΟ ναυάρχου Τζέιμς Σταυρίδη, η πολιτική ηγεσία αισθανόταν ασφαλής και τα εθνικά συμφέροντα θωρακίζονταν.
Όμως όλη αυτή η υπερπροσπάθεια είχε ως αντίκτυπο την κάθετη αύξηση της κατανάλωσης του ήδη περιορισμένου όγκου καυσίμων.
Ενώ θα περίμενε κανείς το ΠΝ να λάβει άμεσα με άνωθεν παρέμβαση την απαιτούμενη ποσότητα για αναπλήρωση των δεξαμενών, «μπήκε στην ουρά» όπως ο κάθε δημόσιος οργανισμός ή φορέας και έκτοτε αναμένει…
Ανώτατοι αξιωματικοί του ΓΕΝ διευκρίνισαν ότι το θέμα των καυσίμων είναι τόσο σημαντικό, ώστε το ΠΝ κινδυνεύει να στεγνώσει από το μαύρο αίμα, καθώς ήδη έξι (!) πλοία του βρίσκονται στο εξωτερικό στο πλαίσιο των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας.
Χωρίς να κινδυνολογούμε εάν ο αντίπαλός μας επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την παρούσα κατάσταση, τότε είναι άγνωστο πόσα και ποια πλοία θα μπορέσουν να εξέλθουν των ναυστάθμων.
Πρόσφατα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος σεναριολογώντας ανέφερε ότι τα τανκς (σ.σ. ελληνιστί άρματα) θα κατέβουν στους δρόμους.
Πολύ φοβάμαι ότι… για να γίνει αυτό μάλλον θα απαιτηθούν και εκεί καύσιμα, τα οποία πιθανώς να μην φθάνουν ούτε για να μπουν σε λειτουργία οι κινητήρες τους…

Περί Αλός

Ο πρωθυπουργός φεύγει από του Μαξίμου (μήπως κάποιος να του εξηγήσει τι σημαίνει η λέξη “τσίπα”;)

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
Ο πρωθυπουργός φεύγει από του Μαξίμου (μήπως κάποιος να του εξηγήσει τι σημαίνει η λέξη “τσίπα”;)
Τσίπα > πιθανόν σλαβικής προέλευσης, που σημαίνει πέτσα.
Μεταφορικά δηλώνει το φιλότιμο, τη σεμνότητα.
Ο ξετσίπωτος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει δέρμα (μεταφ. δίχως κανένα ηθικό φραγμό)
Ενώ ο κόσμος χάνεται, βρέθηκε η λύση της κακοδιοίκησης:
“Το Μέγαρο Μαξίμου είναι αντιλειτουργικό”
Ο πρωθυπουργός αποφάσισε να εγκαταλείψει το “ενεργοβόρο” Μέγαρο Μαξίμου.
Έφτιαξε, ήδη, νέα γραφεία με σύγχρονες προδιαγραφές (στο ρετιρέ του υπ. Εσωτερικών)
Μέσα στο καλοκαίρι η μεταφορά
Ομολογώ ότι δεν έχω εμπειρία πολιτικής υψηλού επιπέδου.
Αντιλαμβάνομαι τον κόσμο με τα μάτια ενός επαγγελματία, που επί είκοσι χρόνια προσπαθεί να θρέψει την οικογένεια του παλεύοντας με τα έσοδα και τα έξοδα της μικρής του επιχείρησης.
Τα δύο τελευταία χρόνια λέω και ξαναλέω ότι σε καμιά περίπτωση δεν ήθελα να ήμουν στη θέση του Γ. Παπανδρέου τούτη την εποχή (έτσι πίστευα, ο αφελής).
Με τα δικά μου τα μάτια είναι εφιαλτικό να είσαι πνιγμένος στα χρέη, να παρακαλάς τις τράπεζες, να χάνεις τον ύπνο σου, την οικογενειακή σου (και τη σεξουαλική) γαλήνη, να μην έχεις κανένα ενδιαφέρον για την υπόλοιπη κοινωνική ζωή, παρά μόνο για την τακτοποίηση του χρέους.
Αφού εγώ, καθώς και οι περισσότεροι συνέλληνες, έχουμε ψυχολογική κατάθλιψη λόγω του εθνικού χρέους και μαυρίζει η ψυχή μας για το αν θα μαραζώσει το μέλλον μας, σκέψου (σκεφτόμουνα) ο πρωθυπουργός, που πρέπει να αντιμετωπίσει την χλεύη και την ειρωνεία των υπολοίπων Ευρωπαίων, για το σπάταλο ελληνικό κράτος και για τους αδιάφορους Έλληνες, που συμπεριφέρονται, ακόμα και σήμερα, λες και έχουν το “κέρας της Αμάλθειας”.
Και συγχρόνως να διακυβεύεται η υστεροφημία του, αλλά και το φυσικό μέλλον του (σε περίπτωση δικαστικών παραπομπών).
Και ξαφνικά αντί για μια οποιαδήποτε αισιόδοξη είδηση, διαβάζω στον Τύπο (κάτι που ήξερα από καιρό, αλλά ήθελα να τα πιστεύω ότι, τελικά, δε θα το υλοποιήσει) ότι:
“ο Γιώργος τα μαζεύει από του Μαξίμου, το οποίο θεωρεί αντιλειτουργικό χωρίς σύγχρονο εξοπλισμό.
Εξ αρχής το Μαξίμου δεν ταίριαζε στην κοσμοθεωρία και την πολιτική κουλτούρα του Γεωργίου Παπανδρέου και σαν μην έφτανε αυτή η τρομερή δυστυχία, που τον βρήκε, οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι ήταν εξαιρετικά ενεργοβόρο και αντι-οικολογικό.
Και όσο ο πρωθυπουργός έδινε μάχες στο εξωτερικό (δίχως ίχνος ειρωνείας) οι συνεργάτες του άλλαξαν δύο φορές, σε διάστημα μικρότερο των δύο μηνών, τις ταπετσαρίες των καναπέδων του πρωθυπουρικού γραφείου μέχρι να υιοθετηθεί τελικά ο μινιμαλιστικός αέρας που αποπνέουν το λευκό χρώμα και οι “γήινες” αποχρώσεις” (εφ. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 26/6/2011]
Φεύγει, λοιπόν, αλλά που πάει;
Όλα είναι έτοιμα για να φιλοξενήσουν το σύγχρονο πρωθυπουργικό γραφείο στον έκτο όροφο του υπουργείου εσωτερικών (Βασ. Σοφίας).
Στο ρετιρέ του υπουργείου εσωτερικών έγιναν οι απαραίτητες εργασίες, ανακατασκεύη, βάψιμο, σύγχρονος εξοπλισμός/ επίπλωση για να μεταφερθούν όλοι οι συνεργάτες του πρωθυπουργού μέσα στο καλοκαίρι, αντιμετωπίζοντας έτσι με δραστικό και άμεσο τρόπο ένα από τα φλέγοντα θέματα της ελληνική κοινωνίας.
Το θέμα προσφέρεται για εύκολο λαϊκισμό και για να τον αποφύγω θα ήθελα να ρωτήσω άμεσα τον σύντροφο Παπανδρέου όχι ως μόνο ως πολίτης αλλά και ως ψηφοφόρος του (αναφέρω με υπερηφάνεια, παρά την κουτοπονηριά της εποχής, την πολιτική μου ταυτότητα, για να μη θεωρηθεί ότι του κάνω φτηνή και λαϊκιστική αντιπολίτευση)
Τι σημαίνει για ένα δημόσιο λειτουργό το “δε με εμπνέει ο χώρος εργασίας μου;”
Θα μπορούσε, άραγε να το ισχυριστεί και ένας Δικαστικός, ένας Γιατρός, ένας Πανεπιστημιακός;
Και αν το ισχυριστεί, είναι εύκολο να βρει τα κονδύλια για να το πραγματοποιήσει;
Με ποια λογική προβήκατε σε τέτοια έξοδα, από τη στιγμή που ξέρετε ότι μπορείτε να μείνετε σε αυτή τη θέση από κάποιες μέρες μέχρι κάποιους μήνες;
Ο περιορισμός του σπάταλου κράτους ισχύει μόνο για τους υπαλλήλους σας;
Γιατί κάνατε ανακαίνιση στου Μαξίμου, από τη στιγμή που δε σας ενέπνεε ο χώρος;
Θα σκεφτόταν ποτέ κάτι τέτοιο ο Αμερικανός, ο Άγγλος, ο Γάλλος ομόλογο Σας;
Ή μήπως αυτοί οι “φουκαράδες” δεν έχουν χρήματα για πέταμα.
Τι θα γίνει το ανακαινισμένο ρετιρέ του υπουργείου Εσωτερικών, αν ο διάδοχος σας θέλει να επιστρέψει στου Μαξίμου (γιατί δε θα θέλει να έχει στα πόδια του τον εκάστοτε υπουργό των Εσωτερικών και γιατί το επιβάλλει το εθιμοτυπικό);
Δε θα είναι πεταμένα έξοδα και κόπος τα όσα κάνατε;
Νομίζετε ότι θα Σας ειρωνεύονται ή θα Σας θαυμάζουν οι ομόλογοι σας στη Δυτική Ευρώπη;
Θεωρείται ότι αυτό είναι το πρότυπο του ηγέτη με οικολογικές ανησυχίες και υψηλή αισθητική ή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που “ζει στον κόσμο του”
κ. Παπανδρέου: τι πάτε να κάνετε;
Είναι δυνατόν να μη Σας μίλησε κανένας από τους τόσους συμβούλους Σας;
Για άλλη μια φορά εμείς οι ψηφοφόροι σας καλούμαστε να απαντήσουμε στις ειρωνείες του τύπου “το παιδί τα έχει χαμένα” κλπ.
Μήπως σας βρίσκετε καμία δικαιολογία πρόχειρη;
(Δεν μπήκα στον κόπο να μιλήσω για το κόστος σε χρηματικές μονάδες, γιατί θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι καθαρά επικοινωνιακό και όχι οικονομικό.
Μπροστά στα δισεκατομμύρια που διαχειρίζεται η κυβέρνηση, είναι ασήμαντο ποσό τα έξοδα της μεταφοράς του πρωθυπουργικού γραφείου.
Πάντως, αν θεωρείται ότι πρόκειται ένα ασήμαντο ποσό μια κάποια λύση θα ήταν να αναλάβετε εσείς, προσωπικά, τα έξοδα αυτής της άσκοπης μεταφοράς;)
Γνωρίζοντας την ευαισθησία Σας στην ηλεκτρονική επικοινωνία, αναμένω την απάντηση Σας
Γιώργος Δαμιανός

28 Ιούνη 2011

Μπροστά στο σύμβολο, το αιώνιο σύμβολο...
Πίνδος, Κορυτσά, Καλπάκι, Χειμάρα,
τα μάτια λαμπυρίζουν, οι ψυχές ορθώνονται, πλαταίνουν
έτοιμες να αγγίξουν τον ουρανό.

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ φωνάζουν οι απόγονοι των Λακεδαιμονίων.

Ή ταν ή επί τας...

Απ'τα κόκκαλα βγαλμένη...

Ξάφνου, ορμούν οι βρυκόλακες του Ίψεν.
Μια σπρωξιά, αρκετή και μετά...
Μετά τα πλεμόνια καίγονται,
ο κόσμος χάνεται κάτω απ'τα πόδια σου...
Συνειδητοποιείς το πεπερασμένο της ύπαρξής σου.
Ξυπνάς και βρίσκεσαι κάτω. Κάτω απ'τα σκαλιά, στα πλακάκια.
Φωτιές ανάβουν, αχός βαρύς.
Μια μουσική, χαμένη απ'τα βάθη των αιώνων,
σου υπενθυμίζει το χρόνο και τον τόπο.
Αγκαλιάζεις το σύντροφο, χορεύεις,
υψώνεις τα χέρια, τα κορμιά αγκαλιάζονται,
οι ψυχές ενώνονται.

Χτυπήστε, χτυπήστε κι'άλλο,
χτυπήστε δυνατά, εμείς εδώ θα μείνουμε,
δεν πάμε πουθενά.
Τα πρόσωπά μας ήταν άσπρα.
Τα προσωπεία ήταν μέσα...

Αλεξάνδρα Τράγκα
28/6/2011
Κοντυλοφόρος