«Εγώ, μια Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, θα υποστηρίξω την Ελλάδα», της Κατρίν Μαρτέν .

Ζώντας εδώ κι οκτώ χρόνια στην Ελλάδα την κατάσταση της χώρας και τις αντιδράσεις που αυτή προκαλεί, νιώθω υποχρεωμένη να παρέμβω. Εδώ και μήνες δίδεται για την Ελλάδα η εικόνα μιας χώρας όπου βασιλεύει η διαφθορά, όπου η φοροδιαφυγή είναι εθνικό άθλημα κι όπου τα σκάνδαλα ξεσπούν και αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο με πυρετώδη ρυθμό. Τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν είναι εντελώς ψέμα -και πρόθεσή μου δεν είναι να εξωραΐσω την πραγματικότητα. Από την άλλη, συχνά η νοηματοδότηση κάποιου πράγματος εξαρτάται και από το πώς αυτό λέγεται.
Όμως, γνωρίζω:
πρώτον εμείς, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, δεν είμαστε δα και παράδειγμα αρετής και δε δικαιούμαστε να δίνουμε μαθήματα σε άλλους·
δεύτερον, δεν κερδίζουμε τίποτα με το να εξευτελίζουμε έναν εταίρο μας που είναι ήδη αποδυναμωμένος, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν ολόκληρο λαό·
τρίτον, μου φαίνεται πως τριάντα χρόνια συμβίωσης δεν αρκούσαν για να γνωρίσουμε πραγματικά και να κατανοήσουμε τους Έλληνες «εξαδέλφους» μας, που δεν είναι ταυτόσημοι με εμάς.
Πρόκειται για κάτι αυτονόητο, που όμως συχνά το λησμονούμε: οι Έλληνες δεν είναι δυτικοευρωπαίοι -και με τη χάρη του Θεού δε θα γίνουν ποτέ. Απέναντι στη νομοθεσία δεν έχουν τα ίδια αντανακλαστικά με εμάς: δε διαθέτουν αυτήν την προδιάθεση προς τη νομιμοφροσύνη, που δίχως άλλο μας έχει κληροδοτηθεί από τη Ρώμη και χαρακτηρίζει τη δύση. Στην Ελλάδα ο κανόνας δεν είναι υποχρεωτικός· τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το νόμο, που εδώ έχει μάλλον ενδεικτικό ρόλο.
Θυμάμαι συχνά τι μας είχε πει ο καθηγητής μας των ελληνικών στο πρώτο μας μάθημα: η μεγαλοφυΐα της λατινικής γλώσσας είναι η λογική της αυστηρότητα· η μεγαλοφυΐα των ελληνικών όμως έγκειται στην ευελιξία τους, στην τέχνη των αποχρώσεων. Υπάρχουν σαφώς γραμματικοί κανόνες, αλλά οι εξαιρέσεις, οι αποχρώσεις, οι διαφοροποιήσεις, οι ανώμαλες κλίσεις είναι τόσο πολυάριθμες! Μετά από τόσο καιρό που ζω εδώ, τείνω να πιστέψω πως ό,τι ισχύει στη γλώσσα ισχύει και στις νοοτροπίες των ανθρώπων.
Το πρωτεύον εδώ είναι οι οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί. Δεν αρνούμαστε ποτέ μια χάρη σε έναν φίλο και συγγενή, έστω κι αν η χάρη αυτή επισύρει κάποιο βαθμό παραβίασης του νόμου. Βοηθούμε τον πλησίον, το φίλο, νοιαζόμαστε για τις ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς κατ' ανάγκη να κατανοούμε πάρα πολύ καλά την έννοια του «γενικού συμφέροντος». Ο νόμος παρακάμπτεται χωρίς συνειδησιακά προβλήματα. Οι Έλληνες εξάλλου παραδέχονται πως προσπαθούν «να κάνουν τη δουλειά τους» χωρίς να νοιάζονται για το νόμο: «δεν είναι καλό μεν, αλλά έτσι είμαστε οι Έλληνες, και ποτέ μας δε θα αλλάξουμε!». Αν περηφανευόμαστε πράγματι για τη διαφορετικότητα, που τη θεωρούμε τον πλούτο της Ευρώπης, θα πρέπει να σεβαστούμε κι αυτή τη διαφορά, χωρίς να εκπλησσόμεθα δήθεν που οι Έλληνες δε συμπεριφέρονται σαν Γερμανοί ή Γάλλοι. Για να αξίζει την ονομασία της η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χρειάζεται όσοι τη συναποτελούν να γνωρίζονται πραγματικά, και όχι μόνο επιφανειακά, στη βάση στερεοτύπων.

Πριν τελειώσω, θα ήθελα απλά να σημειώσω κάτι σχετικά με μια έκφραση που στα αυτιά μου ακούγεται παράξενα: μιλάμε για «χρέος της Ελλάδας προς την Ευρώπη». Πάντοτε συναισθανόμουν το αντίθετο: πως είναι η Ευρώπη που χρωστάει στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα δάνειο που παραχωρήθηκε εδώ και πάνω από είκοσι πέντε αιώνες κι έκτοτε έχουν δοθεί αμέτρητες δόσεις, που δε καταμετρώνται μεν σε δραχμές ή σε ευρώ, αλλά που η αξιοποίησή τους παρήγαγε ανεκτίμητους θησαυρούς.
Αχ, αν μόνον όχι απλά όλοι οι ελληνιστές της Ευρώπης, αλλά κι όλοι οι φιλόσοφοι, οι αρχιτέκτονες, οι γλύπτες, οι άνθρωποι του θεάτρου, αλλά και όλοι όσοι δε θα ήμαστε ακριβώς ό,τι είμαστε αν δεν είχαμε συναντηθεί στην πορεία της ζωής μας με τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, τον Οιδίποδα, την Αντιγόνη, τον Προμηθέα, αν δεν είχαμε ακούσει να γίνεται λόγος για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, αν δεν είχαμε μελετήσει τη χάρη του Ερμή και της Αφροδίτης, την χαμογελαστή γαλήνη στις κόρες, την λαμπερή, επιβλητική, αλλά όχι αλαζονική ωραιότητα του Παρθενώνα, για να μην αναφερθώ σε λίγα μόνο από τα πιο διάσημα σχετικά παραδείγματα, αν όλοι οι ιατροί θυμούνταν τον Ιπποκράτη κι όλοι οι δημοκράτες την Αθήνα, το λίκνο της δημοκρατίας, αν όλοι κάναμε σωστά τους λογαριασμούς μας, ίσως θα αναγνωρίζαμε το γεγονός πως εμείς χρωστάμε στην Ελλάδα και πως τα δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού χρέους δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το δικό μας χρέος, που κανείς δε μας ζητά ποτέ να αποπληρώσουμε.
Κι ας μην αναφερθούμε σε όλους τους θησαυρούς για τους οποίους καυχώνται τα μουσεία μας, προϊόντα λεηλασίας της ελληνικής γης.

* Η Catherine Martin είναι Ρωμαιοκαθολική μοναχή.

Το άρθρο της δημοσιεύθηκε στη γαλλική εφημερίδα La Croix και αναδημοσιεύθηκε από το site "Προοδευτική Πολιτική"  

Θ.Μ.

Ξυλοκόπησαν και λήστεψαν τον βουλευτή του ΠαΣοΚ Σ. Κουβέλη σύμφωνα με ομάδα αναρχικών .

Φωτογραφίες και ένα κείμενο «ανάληψης ευθύνης» αποκαλύπτει επίθεση εναντίον του Βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σπύρου Κουβέλη, από ομάδα αντιεξουσιαστών.

Το κείμενο που αναρτήθηκε στο indymedia έχει ως εξής:
«Το βράδυ της 23ης Νοεμβρίου εντοπίσαμε τον βουλευτή του Μπατσόκ Σ. Κουβέλη να μπαίνει σε ένα υπερπολυτελές Lexus, πιθανόν το…αυτοκίνητο του.
Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίσαμε να του επιτεθούμε.
Τον γροθοκοπήσαμε και τον ληστέψαμε, όπως άλλωστε γινεται και και από την μεριά των πολιτικών.

Στην τσάντα που του κατασχέσαμε υπήρχαν : ένα laptop, έγγραφα του Μπατσόκ, πανάκριβα στυλό, πιστωτικές με υπόλοιπο 90.000 ευρώ (!!!) και η βουλευτική του ταυτότητα.

Επίσης εντύπωση μας προκάλεσε το γεγονός ότι η τσάντα ήταν γεμάτη προφυλακτικά, τι μπορεί να τα χρειαζόταν ο σκατόγερος;;; 

Η πράξη αυτή ήταν μια αντίδραση στην καθημερινή βία που δεχόμαστε.

Λευτεριά στους συντρόφους μας. 

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στα φυλακισμένα μέλη της Σ.Π.Φ.

Βία στη βία της εξουσίας. 

Άγνωστοι αναρχικοί.»

Θα μπορούσε να είναι ψευδής, αλλά αξίζει τον κόπο!
PK

Ἀνήκω σὲ µία χώρα "µικρή".

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 

11 Δεκεμβρίου 1963

Σαν να το είπε χθές!

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.
Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.
Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦκόσµου.
Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,γράφει:
«… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴπαράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴλογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη.
Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση.
Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους.
Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου.
Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.
Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος.
Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.
Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»
Μας το έστειλε ο Αριστογείτων

Big brother I am waching YOU ..

Ήθελα να ήξερα ποιός έχει δώσει το δικαίωμα σε μιά ΙΔΙΩΤΙΚΗ εταιρία να βιντεοσκοπεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ χωρίς να ρωτάει κανέναν..
Τα δεδομένα αυτά πού πάνε?
Ποιός τα χειρίζεται?
Με ποιόν τρόπο?
Και για ποόν σκοπό?

Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να κάνουμε το ίδιο?

Δικό σας...

Oι ανωτέρω φωτογραφίες, τραβήχτηκαν σε μιά γειτονιά, όλως τυχαίως......
Yπόψιν, οτι μπορεί να βιντεο-φωτο-σκοπεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ..
Aκόμη και το ανήλικο παιδί ΣΟΥ ή την έγκυο γυναίκα ΣΟΥ, την ώρα που βγαίνει απο το σπίτι ας πούμε, καθώς και άλλες χιλιάδες ιδιαίτερες στιγμές του καθενός, οι οποίες ΔΕΝ είναι δικαίωμα οποιουδήποτε να τις συγκεντρώνει για ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ λόγο..

υγ: υπάρχουν κι άλλοι τρελοί..

Γι αυτό, big brother I am waching YOU

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..
Με Αγάπη..

10 Δεκεμβρίου 1893: “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!!”

Η ιστορική παραδοχή τουΧαρίλαουΤρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και αγαθών προαιρέσεων, τα διδάγματα της οποίας δεν έχουν ακόμα, έναν αιώνα αργότερα, συζητηθεί ευρέως.
Η πολιτική αυτή ανάγκασε το 1898 την Ελλάδα στην αποδοχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας, ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…
Οι πολιτικές των δύο ανδρών διέφεραν ώς την πτώχευση του 1893 στη ρητορεία, αλλά συνέκλιναν στην πράξη. Ο Τρικούπης τασσόταν υπέρ της οικονομικής ανάπτυξης. Εκπροσωπούσε γαιοκτημονικά συμφέροντα καθώς και το ελληνικό κεφάλαιο της Διασποράς και ήταν οπαδός της στρατιωτικής ετοιμότητας της χώρας να αντιμετωπίσει προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής που θα οδηγούσαν στη γεωγραφική της επέκταση. Ο Δηλιγιάννης ήταν κι αυτός πρόμαχος της Μεγάλης Ιδέας. Τασσόταν υπέρ του «νοικοκυρέματος» των δημόσιων οικονομικών της χώρας και εκπροσωπούσε πολιτικά τους «νοικοκυραίους» της πόλης και του χωριού. Παρά τα δημοφιλή «ο προϋπολογισμός αφήνει μικρό πλεόνασμα», «κάτω οι φόροι» και άλλες δημαγωγικές κορώνες, αμφότεροι οι πολιτικοί συσσώρευσαν μεγάλα ελλείμματα όσο κυβέρνησαν, δικαιολογώντας την απόκλιση μεταξύ προεκλογικών τους δεσμεύσεων και κυβερνητικών πεπραγμένων με επείγουσες τρέχουσες ανάγκες που πάντα θεωρούσαν ότι αντιμετώπιζαν.
Ο Τρικούπης εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία των καρπών της «εποχής του κεφαλαίου» στην ευρωπαϊκή οικονομία, που άνοιξε τις στρόφιγγες του διεθνούς δημόσιου δανεισμού το 1879, για να προωθήσει εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Ο εκσυγχρονισμός – έστω και κουτσουρεμένος – που επιχειρήθηκε εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από εσωτερικούς πόρους με την οικονομική καθυστέρηση που υπήρχε. Ούτε βεβαίως η αστική τάξη ήταν διατεθειμένη να παραιτηθεί των κερδοσκοπικών της επιδιώξεων και να χρηματοδοτήσει ανορθωτικές προσπάθειες που θα τη βοηθούσαν προοπτικά. Ετσι το κόστος του όποιου εκσυγχρονισμού ρίχτηκε ουσιαστικά στις πλάτες του λαού, ο οποίος πλήρωσε εξ ολοκλήρου τα σπασμένα της δασμολογικής πολιτικής του Τρικούπη, που έπληττε τη λαϊκή κατανάλωση, της φορολογικής πολιτικής του (σημειωτέον ότι οι έμμεσοι φόροι που το 1871 αντιπροσώπευαν το 39% των συνολικών φορολογικών εσόδων, έφτασαν στα 1895 να αντιπροσωπεύουν το 64,5%, ενώ η φορολογία του κεφαλαίου ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη) και των δανείων που σύναψε.
Αντί αναθεώρησης του απαρχαιωμένου φορολογικού συστήματος και επιβολής φορολογίας στους, κατά τον καθηγητή Ιωάννη Σούτσο,«μηδόλως φορολογουμένους» – ένα στρώμα εύπορων αστών, που συμπεριλάμβανε ανώνυμες εταιρείες και τραπεζικά ιδρύματα, συνάφθηκαν μεταξύ 1879 και 1890 επτά εξωτερικά δάνεια ονομαστικής αξίας 630 εκατ. δρχ. Ο καθηγητής Ανδρέας Ανδρεάδης υπολόγιζε το ποσό αυτό, μετά την αφαίρεση προμηθειών-μεσιτικών, σε 459 εκατ. δρχ. και σε μόλις 389 εκατ. πραγματικού κεφαλαίου, καθώς πολλά από τα δάνεια εξοφλούσαν αμέσως με τη σύναψή τους παλαιότερα. Από αυτά μόνο ένα, αυτό του 1890, και ένα μέρος του δανείου του 1884 αφορούσαν παραγωγικά έργα, την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά-Συνόρων. Τα άλλα αφορούσαν στρατιωτικές/ναυτικές δαπάνες, εξόφληση χρεών του Δημοσίου προς τράπεζες και εξοφλήσεις οφειλών προγενέστερων δανείων.
Αποτέλεσμα ήταν μια παρατεταμένη οικονομική ευμάρεια χάρη στην αφθονία χρήματος και επικερδών τοποθετήσεων, στηριγμένη ωστόσο σε προϋποθέσεις που δεν ήταν αυτονόητο ότι θαίσχυαν εσαεί. Το ξέσπασμα της σταφιδικής κρίσης και η παράταση της Μεγάλης Υφεσης στην Ευρώπη σήμαναν το πρόσκαιρο τέλος της φούσκας που είχε δημιουργηθεί. Οι τόκοι των δανείων απορροφούσαν το 40% των φορολογικών εσόδων και η πτώχευση το 1893 επήλθε ως μοιραίο.
Από το 1879 έως το 1893 η Ελλάδα σύναψε 9 δάνεια από το εξωτερικό, εκ των οποίων τα 8 ήταν επίτευγμα των κυβερνήσεων του Τρικούπη.

Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα δάνειο κάθε ενάμιση χρόνο. Πάντως με μέσο τόκο 5% και μέσο ποσοστό χρεολυτικών πληρωμών 0,5%, η Ελλάδα μέσα σε μια δεκαετία είχε επιστρέψει στους δανειστές της αυτά που πραγματικά είχε δανειστεί. Εντούτοις στο τέλος της δεκαετίας αυτής το χρωστούμενο κεφάλαιο είχε μειωθεί ελάχιστα (μόλις 5%). Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι οι τόκοι και τα χρεολύσια έφταναν τα 40 εκατομμύρια δρχ. το χρόνο.

Οι συστηματικοί δανειστές της Ελλάδας, που κατά κανόνα αγόραζαν ελληνικά χρεόγραφα εκδιδόμενα σε ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, ήταν οι οίκοι “Hampro” του Λονδίνου, το “Comptoir d’ Escompt” του Παρισιού (με υποδιοικητή τον φίλο του Συγγρού Α. Βλαστό) και η “National bank Fur Deutschland” του Βερολίνου, με τους οποίους είχαν στενότατες σχέσεις και συνεργασία οι Ελληνες κεφαλαιούχοι. Ενα σεβαστό επίσης ποσό δανείων καλυπτόταν από Ελληνες κεφαλαιούχους του εσωτερικού και του εξωτερικού.
Ξεχωριστό ρόλο σ’ αυτή την υπόθεση είχε παίξει ο Α. Συγγρός, που μέσω της τράπεζάς του, της Ηπειροθεσσαλίας, αλλά και της Τράπεζας Κωνσταντινουπόλεως διευκόλυνε Ελληνες που επιθυμούσαν να αγοράσουν ελληνικά χρεόγραφα.
Μελετητές του θέματος υπολογίζουν ότι σε χέρια Ελλήνων κεφαλαιούχων βρίσκονταν χρεόγραφα που αντιπροσώπευαν από το 15% έως το 30% του συνολικού ποσού των δανείων που έλαβε η χώρα. Σημαντικός όμως ήταν και ο εσωτερικός δανεισμός του ελληνικού κράτους, που αντιπροσώπευε το ποσό των 211 εκατομμυρίων δρχ. και ήταν ίσος με τις δαπάνες δύο προϋπολογισμών του κράτους.
Με δεδομένο ότι έως το 1879 η Ελλάδα αποκλειόταν από τα χρηματιστήρια της Ευρώπης (λόγω του μη διακανονισμού των δανείων της ανεξαρτησίας και των δύο πτωχεύσεών της, το 1826 και το 1843) και λαμβανομένου υπόψιν της οικονομικής της καθυστέρησης και της μόνιμα ετοιμόρροπης δημοσιονομικής της κατάστασης, προκαλεί με μια πρώτη ματιά έκπληξη το γεγονός πως οι ευρωπαϊκοί χρηματιστηριακοί κύκλοι της άνοιξαν τις πόρτες, προχώρησαν σε διακανονισμό των παλιών της χρεών και τη δάνειζαν με εκπληκτική προθυμία.
Στην πραγματικότητα βεβαίως το φαινόμενο δεν είναι καθόλου περίεργο, αφού σε κείνες τις συνθήκες κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος χώρες σαν την Ελλάδα, με καθυστερημένες κοινωνικοοικονομικές δομές, ήταν ιδανικές για ανάπτυξη κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη που τα επιτόκια στην Ευρώπη ήταν κάτω από 2%, στην Ελλάδα έφταναν το 8% με 9%. Ακόμη οι όροι του δανεισμού ήταν τέτοιοι που οι Ευρωπαίοι κεφαλαιούχοι και Ελληνες συνάδελφοί τους μπορούσαν σε σύντομο χρονικό διάστημα – μιας δεκαετία το πολύ – να πάρουν πίσω τα κεφάλαιά τους, που έδωσαν σε δάνεια και από εκεί και πέρα να εισπράττουν καθαρό κέρδος, ξεζουμίζοντας τον ελληνικό λαό.

by Siglitiki στο 1greek

Tο «Μεγάλο παιχνίδι» της Αμερικής θα μπορούσε να προκαλέσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Μετά την τελευταία αναφορά που λέει ότι ο Ιρανικός στρατός, κατέρριψε ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος στο ανατολικό Ιράν, ο ραδιοφωνικός παραγωγός Stephen Lendman είπε στο RT, ότι τέτοιες αναγνωριστικές αποστολές των ΗΠΑ, φανερώνουν μεγαλύτερες φιλοδοξίες για παγκόσμια κυριαρχία, οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν σε έναν Παγκόσμιο πόλεμο.
Με τις διπλωματικές εντάσεις να αγγίζουν το "σημείο βρασμού", μεταξύ του Ιράν και της Δύσης, ο Lendman πιστεύει ότι αυτές οι κατασκοπευτικές αποστολές, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός μεγαλύτερου πολέμου, που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν επί δεκαετίες.
"Από το 1970 η Αμερική είχε μια λειτουργία σαν έναν "on-off" πόλεμο με το Ιράν με σκοπό να αλλάξει το καθεστώς ώστε να είναι υποταγμένο στα αμερικανικά συμφέροντα, ενώ το Ιράν έχει την τρελή "απαίτηση" να πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να κατέχει την κυριαρχία του , να έχει δική του κυβέρνηση , να διαχειρίζεται μόνο του τις δικές του υποθέσεις και ότι δεν πρέπει να δίνει αναφορά στην Ουάσιγκτον. Η Ουάσιγκτον διαφωνεί με αυτά και εδώ έγκειται η σύγκρουση ", είπε.
Ο Lendman ισχυρίζεται επίσης, ότι οι Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις, επιχειρούν ήδη εντός του Ιράν, καθώς πιστεύει ότι η πιθανότητα για μια επίθεση γίνεται όλο και επικείμενη. Σύμφωνα με τον Lendman, τα πρόσφατα γεγονότα στη Λιβύη, τη Συρία και τώρα στο Ιράν, δείχνουν προς μια μεγαλύτερη ώθηση της Αμερικής, για να χαλιναγωγήσει τον καθένα που μπορεί να είναι αντίθετος με την ανεξέλεγκτη εξουσία της.

Η Αμερική είχε για μερικά χρόνια, ιδίως επί προεδρίας Μπους, αυτό που αποκαλούν το "Μεγάλο Έργο" στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Το "Έργο" ήταν η συνολική κυριαρχία πάνω στις περιοχές: Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία, έως τα σύνορα της Ρωσίας. Η Ρωσία, φυσικά, περιτριγυρίζεται από αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και συνορεύει και με την Κίνα. Αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού της Αμερικής. Προσπαθούν να εξαλείψουν τις χώρες που δεν είναι στην τροχιά της. Υπήρχε λοιπόν, ένα σχέδιο πολέμου για τη Λιβύη και τη Συρία, στο οποίο στόχευε. Το λιβυκό μοντέλο αναπαράγεται ήδη στη Συρία. Αν η Συρία απαγκιστρωθεί από το Ιράν, τότε το Ιράν θα είναι το επόμενο. "Θα μπορούσε να υπάρχει μια εξέγερση στο Ιράν, όπως έγινε στη Λιβύη και τη Συρία, με μεγάλη πιθανότητα να ακολουθήσουν συγκρούσεις".

Pentapostagma gr

Θα blogar-ουμε και τις Δευτέρες.

Αθήνα, 10/12/2011

Χάρη στους bloggers και τους ιστοσελιδάδες, η εκπομπή «O Τέρενς Blog-άρει», είχε ένα ξεκίνημα που ούτε και εμείς οι ίδιοι που την επιμελούμεθα δεν το περιμέναμε!
Από την άλλη πλευρά, η μία ώρα της Τετάρτης απέδειξε ότι δε φτάνει με τίποτα για να μπορούμε να παρουσιάζουμε θέματα από όσο γίνεται περισσότερα blog.
Έτσι, αποφασίσαμε στο Kontra, να προσθέσουμε άλλη μία μέρα.

Επιλέξαμε τη Δευτέρα που είναι κλειστά και τα μαγαζιά το απόγευμα. 

Άρα η εκπομπή «Ο Τέρενς Blog-άρει», θα βγαίνει στον αέρα Δευτέρα και Τετάρτη στις 18:00.
Υπενθυμίζω και το email της εκπομπής: oterensblogarei@hotmail.gr.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Η συντακτική ομάδα

Τέρενς Κουίκ
Αλεξάνδρα Τράγκα
Μικαέλα Παγκάλου
Γεωργία Παπαγεωργίου

Τι έκανες στον πόλεμο Παπούλια;

Στις δηλώσεις που έκανε κατά την αποχώρηση του ο Κάρολος Παπούλιας απο την παρέλαση, είπε με δάκρυα στα μάτια ότι κακώς τον χαρακτηρίζουν "προδότη" , γιατί αυτός πολέμησε για την Ελλάδα το 1940, σε ηλικία 15 ετών.
Φαίνεται πως ο Πρόεδρος δεν θυμάται καλά την ηλικία του, καθώς σύμφωνα με το Wikipedia, ο Παπούλιας γεννήθηκε το 1929, και το 1940 ήταν 11 ετών.
Τώρα αν ήταν αντάρτης στα 11 του χρόνια, είναι άλλο θέμα!
To σίγουρο όμως είναι ότι ο Παπούλιας έδωσε με επιτυχία άλλες ενδιαφέρουσες μάχες, όπως η συμβολή του στο να βγει ο Παπανδρέου από τη δύσκολη θέση για το «κωλόσπιτο» της Εκάλης.
Σύμφωνα με την φορολογική δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου ο Τζορτζ Χάλαγκ-οικογενειακός φίλος- και ο Κάρολος Παπούλιας ήταν από εκείνους από τους οποίους ο Παπανδρέου δανείστηκε για να χτισθεί η βίλα του πάθους του με τη Μιμή.
Για το αν πολέμησε η όχι ο Παπούλιας θα μπορούσε να μας δώσει τα φώτα ο Μανώλης Γλέζος ή όλοι εκείνοι οι ήρωες πολέμου που ζουν ακόμη και παρελαύνουν με περηφάνια τις αναμνήσεις τους, λαμβάνοντας μια πετσοκομμένη σύνταξη από το παρακράτος που ο Παπούλιας, ο Τσοχατζόπουλος, ο Τσουκάτος, ο Σημίτης, ο Γιωργάκης ο φίλος του Λούβαρη και του Ντόρη Μαργέλου με τη βίλα στη Πάρο, δημιούργησαν 37 χρόνια τώρα.
Καλά θα κάνει ο σιωπηλός Παπούλιας να μην προκαλεί με τις δηλώσεις τους σ αυτή τη τραγική συγκυρία.
Το θέαμα του Ανώτατου Άρχοντα της Εκκλησίας να σουλατσάρει στο Κατάρ με τον Λαυρεντιάδη, της διεφθαρμένης Proton Bank και του Παπούλια που αποκαλεί μειοψηφία τους πολίτες που βλέπουν τα παιδιά τους να λιποθυμούν στα σχολεία είναι η απόδειξη του ξεπεσμού της ψευδεπίγραφης Δημοκρατίας μας.
Επαναλαμβάνουμε ότι ο Παπούλιας λαμβάνει ως αποζημίωση 350.000?? ευρώ το χρόνο,
1000 ευρώ τη μέρα, ενώ ο Ιερώνυμος ασχολείται με το real estate του παγκαριού.
Ζήτω η Δημοκρατία.

kourdistoportocali

Πόσο θα κρατήσει η Βαβέλ;

Γράφει ο Αρίσταρχος

Αφού επί μία και πλέον εικοσαετία, μεθοδευμένα, κατάφεραν να υπερχρεώσουν πολίτες και χώρες, ήρθαν τώρα και πατώντας φρένο απαίτησαν.
Σ’ αυτήν την εικοσαετία παράλληλα με τα δάνεια δώσαν επιδοτήσεις για ξήλωμα αμπελώνων, για πολύχρονες αγραναπαύσεις. Έκλεισαν με τον ένα ή άλλο τρόπο όλες σχεδόν τις βαριές βιομηχανίες. Έκλεισαν σχεδόν όλα τα ζαχαρουργεία, έφτασε η χώρα μας να μην παράγει ούτε τσατσάρες.
Να εισάγουμε τα πάντα. Ακόμα και πατάτες!
Πλημμύρισε η Ελληνική αγορά με Γερμανικά μαγαζιά … παντοπωλεία!
Σε τέτοιο σημείο, που αρχίσαμε να ξύνουμε τα κεφάλια μας και να αναρωτιόμαστε πόθεν θα εξεβρεθούν τόσοι πελάτες, τόσα λεφτά.
Τώρα άρχισαν να φωτίζονται όλα. Άναψε ο προβολέας της Βέρμαχτ.
Και τα φώτισε όλα.
Παρέσυρε σ’ αυτή την δύνη και τον ευπατρίδη εκ Θεσσαλονίκης και πρόεδρο της Γαλλίας.
Έγιναν οι δυό τους αχταρμάς ώστε να τους αποκαλούν Μερκοζύ, και πήραν φόρα να κατακτήσουν μια εξαθλιωμένη οικονομικοπολιτικά Ευρώπη.
Άνοιξαν τις κερκόπορτες, και κάναν σήμερα γιουρούσι.
Αν έχεις αποκλίσεις από τον προϋπολογισμό, από τ’ αυτί και στο δικαστήριο για τιμωρία.
Έτσι έγινε το πείραμα με μας.
Εθνικό εξευτελισμό, τιμωρία που οι φωστήρες της οικονομίας μας την μετακύλισαν στον απλό λαό. Και η ευφυΐα του ευφυούς και ευτραφούς τόκανε χρέος μας και καθόλα νόμιμο.
Το νόμιμο βέβαια, δεν είναι και ηθικό.
Δες Μερκοζύ, προσκυνώ την χάρη σου και πεινάω και κουρέλια φοράω.
Είμαι καλό παιδί;
Ρίξε το ξεροκόμματο.
Όχι για μένα.
Για τους έχοντες και κατέχοντες.
Αυτοί θα επιζήσουν να γράψουν την λαμπρή ιστορία διάσωσης της χώρας από 300 ρετάλια.
Αν ήθελαν να σώσουν την Ευρώπη με ισότιμα μέλη Γερμανούς και όλους τους άλλους των 26 χωρών θα έκαναν κάτι απλό.
Ναι είναι απλό.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
Ευρωπαϊκό σύνταγμα και βοήθεια, για εξυγίανση οικονομική όλων των χωρών και ύστερα δημοσιονομικούς κοινούς κανόνες. Αυτός ο τόπος έχει σύνορα που είναι και δικά σου. Τα φυλάω εγώ και πληρώνω εγώ για τα όπλα που μου πουλάς, και συ μου λες πως είμαι ανάξιος και τεμπέλης. Αλλά ο κλέφτης κι ο απατεώνας είσαι εσύ κύριε/α Μερκοζύ. Μου κλέβεις την Εθνική μου κυριαρχία και μου πουλάς παραμύθι για εταιρικότητα την στιγμή που η σχέση μου μαζί σου τα επόμενα 50 χρόνια είναι καθαρά δουλική.
Ο Σαρκοζύ, προφανώς συναινεί γιατί έχει επερχόμενες εκλογές. Σύντομα η Γερμανία θα αποσχιστεί και θα μείνει μόνη και κυρίαρχη στην Ευρώπη. Ότι δεν κατάφερε με δύο πολέμους, θα το καταφέρει στο οικονομικό μέτωπο εν ου παικτοίς.
Ο ευφυής μας οικονομολόγος βρήκε και την λύση με το σύνταγμα.
Άρθρο 28 .
1. Oι γενικά παραδεγμένoι κανόνες τoυ διεθνoύς δικαίoυ, καθώς και oι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τoυς με νόμo και τη θέση τoυς σε ισχύ σύμφωνα με τoυς όρoυς καθεμιάς, απoτελoύν αναπόσπαστo μέρoς τoυ εσωτερικoύ ελληνικoύ δικαίoυ και υπερισχύoυν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμoυ.
H εφαρμoγή των κανόνων τoυ διεθνoύς δικαίoυ και των διεθνών συμβάσεων στoυς αλλoδαπoύς τελεί πάντoτε υπό τoν όρo της αμoιβαιότητας.
Ψήφο με πλειοψηφία 180 ψήφων, υπερνόμος και πάει τέλειωσε.
Δεν μπορώ να καταλάβω ποια οράματα βλέπει ο Βενιζέλος σ’ αυτή την Αμερικανογερμανική προοπτική με Ευρωπαϊκή προβιά.
Νομίζετε ότι ότι ο Κάμερον είναι βλάκας.
Όχι, αλλά πρώτα τον ενδιαφέρει η Αγγλία και οι Άγγλοι και ύστερα οι ημέτεροι.
Για ρίξτε μια ματιά στους γείτονες με τον Ερντογάν.
Σε δέκα χρόνια έκανε την Τουρκία αγνώριστη.

Αλλά τι να κάνουμε, χρειάζονται ούμπαλα. Όχι -άκια.

αἰέν ἀριστεύειν

Κίνδυνος στη διατροφική αυτάρκεια της χώρας.Υλοποιούμε σήμερα λύσεις, για την μελλοντική σίτιση της χώρας.

Απαντώντας στην αδιέξοδη πολιτική των πολυεθνικών, για πλήρη έλεγχο της διατροφής του Ελληνικού πληθυσμού, μέσω του μονοπωλίου των σπόρων, στη σπορά εκατοντάδων στρεμμάτων του παραδοσιακού σταριού Ζέα, προχώρησαν αγρότες-μέλη-φίλοι του Κινήματος μας στη Βόρεια Ελλάδα.
Με την επιμέλεια του γραφείου του Κινήματος στη Βόρεια Ελλάδα, έσπειραν εκατοντάδες στρέμματα με τον παραδοσιακό ελληνικό σπόρο σιτηρών Ζέα. Έναν σπόρο, που έθρεψε γενιές και γενιές και θεωρείται μέγιστης θρεπτικής αξίας τρόφιμο. Η σπορά του οποίου, αυτή τη στιγμή, μεγαλώνει στη Μακεδονική γη.
Με την κίνηση αυτή, στέλνουμε ένα σαφές και καθοριστικό μήνυμα, σε πολλαπλούς αποδέκτες:
Στις πολυεθνικές όπως η Monsantο, Gargill και στους ομοίους τους, οι οποίοι, δυστυχώς ελέγχουν την παγκόσμια αγορά σπόρων και φυτών και προωθούν τα μεταλλαγμένα. Σπόροι, οι οποίοι δεν αναπαράγονται, κρατώντας αιχμάλωτους τους αγρότες μας αλλά και τη διατροφική αυτάρκεια ολόκληρων χωρών.
Το παράδειγμα του Κινήματός μας, αποτελεί μονόδρομο σε μια χώρα η οποία επιθυμεί τη διατροφική της αυτάρκεια, στις αντίξοες συνθήκες που διαμορφώνονται διεθνώς, από την επερχόμενη λαίλαπα, της νέας τάξης πραγμάτων.
Σημειώνουμε εδώ, πως χιλιάδες επίσης στρέμματα, προετοιμάζονται αυτήν την στιγμή να φιλοξενήσουν τον σπόρο της ελπίδας και στη Θεσσαλία.

Πατριωτικό Μέτωπο
Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης

Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: 

Νίκης 33,
10557, Σύνταγμα, Αθήνα
Τηλ. 2103311642 , Φαξ: 2103311652
Τηλ. Εκπροσώπου: 6980292626
Γραφεία Βόρειας Ελλάδας: 

Δελφών, 232,
54655, Θεσσαλονίκη
Τηλ. 2310421940
Γραφεία Πελοποννήσου: 

Κλεομένους Οικονόμου 4-6,
Πλατεία Αγίας Λαύρας, Αίγιο
Τηλ. 2691026221

Ανταλλακτήριο Αγροτικών και Ελληνικών προϊόντων “Αλληλέγγυον”
Αγίας Σοφίας 50, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443

www.pamet.gr

pametopo@gmail.com

olympia gr

Μυκήνες στον Βόρειο Ατλαντικό.

Τα νησιά Φερόες, 18 τον αριθμό, βρίσκονται μεταξύ της Νορβηγικής θάλασσας και του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού, ανάμεσα στην Νορβηγία και την Ισλανδία. Αποτελούν μια αυτόνομη επαρχία του βασιλείου της Δανίας από το 1948.

Στο δυτικότερο άκρο της νησιωτικής αυτής ομάδας βρίσκεται ένα νησί που κατοικείται από μερικές δεκάδες κατοίκους και ονομάζεται Μυκήνες !!
Σε γενικές γραμμές, τα τοπικά ονόματα πολύ δύσκολα αλλάζουν χωρίς την επέμβαση κάποιου κατακτητή και το συγκεκριμένο ως όνομα, δεν σημαίνει κάτι ούτε στην τοπική γλώσσα (Faroese) προς την οποία μοιάζει εντελώς ξένο, τόσο ως προς το θέμα αλλά και ως προς την κατάληξη, αλλά επίσης ούτε και προς την Δανική γλώσσα παρουσιάζει οποιαδήποτε συγγένεια.
Από πλευράς φωνητικής, επίσης δεν ομοιάζει καθόλου με τα ονόματα των υπολοίπων νησιών, τα οποία αντίθετα -όπως φαίνεται και στους παρακάτω χάρτες-, μεταξύ τους παρουσιάζουν μια πολύ μεγάλη γλωσσική ομοιογένεια. Ως εκ τούτου μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το όνομα αυτό προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από το Αιγαίο...
Επειδή η παραπάνω ένδειξη δεν είναι βέβαια η μόνη που σκιαγραφεί την εξάπλωση των πρωτοελλήνων και οι διαπιστώσεις για τις ναυτικές ικανότητες Μυκηναίων, Μινυών και Μινωιτών να ταξιδεύουν εκτός Μεσογείου είναι πάμπολλες, προκύπτει ως προφανές ότι το απόμακρο αυτό νησί κατέχει την ονομασία του από την εποχή που τα πρωτοελληνικά πλοία ταξίδευαν στην Αμερική ακολουθώντας το Ρεύμα του Κόλπου για την προμήθεια χαλκού και πιθανότατα χρησιμοποιούσαν -μεταξύ άλλων- και τα νησιά Φερόες ως σταθμούς ανεφοδιασμού κατά την επιστροφή τους στην Ευρώπη.
Ανάλογη ένδειξη αποτελεί και η ονομασία 'Άνδρος' για μια νήσο στις Μπαχάμες, όπως και πάμπολλες άλλες καταφανώς Ελληνικές ονομασίες απομεμακρυσμένων ως προς την Ελλάδα περιοχών και νησιωτικών συγκροτημάτων ανά τον κόσμο. (Αρκτική, Ανταρκτική, Ινδονησία, Μικρονησία, Πολυνησία για να αναφέρουμε μόνο τα σημαντικότερα).

Κώστας Σκανδάλης
Πηγή: ηλ.τα.

Πύλη Ιάσωνος

Ο γάιδαρος και το πηγάδι

Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι.Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες κι ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο, και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά. Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να το θάψει ζωντανό.
Κάλεσε όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά. Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε.
Λίγα φορτία χώμα αργότερα, ο γεωργός κοίταξε κάτω το πηγάδι κι έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.
Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!!
Με κάθε φτιαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και να έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.
Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο, κι αυτό κάθε φορά τιναζόταν κι έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι να έχει φτάσει στην επιφάνεια του πηγαδιού.
Ηθικό δίδαγμα:
Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές φτυαριές από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε όμως πως κάθε ένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω.

Πηγή...

Πύλη Ιάσωνος