Τα 9 στάδια της μετάβασης στον άλλο κόσμο...

Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών.
Μίλησε για τις επιθανάτιες εμπειρίες (NDE) , τον Πλάτωνα, τα 9 στάδια του "ταξιδιού στον άλλον κόσμο" και για το πώς είναι "η ζωή μετά τη ζωή"!
Ο.Τ. :  Σύμφωνα με την έρευνά σας υπάρχουν εννιά στοιχεία τα οποία είναι κοινά σε όλες τις επιθανάτιες εμπειρίες. Θα ήθελα να μας εξηγήσετε αυτά τα στάδια και να μας περιγράψετε τι συμβαίνει στο κάθε ένα.

"Το πρώτο στάδιο σύμφωνα με τους ασθενείς μας που έχουν έρθει κοντά στο...θάνατο είναι πως όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά τους, «εγκατέλειψαν» το φυσικό τους σώμα, ανυψώθηκαν, και έβλεπαν πλέον το σώμα τους να κείτεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ή στο δωμάτιο του νοσοκομείου.
Στο δεύτερο στάδιο, περιγράφουν πως διασχίζουν ένα στενόμακρο τούνελ, και φτάνουν στην άκρη του ακολουθώντας ένα απίστευτο φως που τους γεννά όμορφα συναισθήματα.

Και μέσα σε αυτό το φως, που είναι ό,τι πιο φωτεινό έχουν δει ποτέ, φτάνουν στο τρίτο στάδιο και βλέπουν τα πνεύματα συγγενών και φίλων τους που δεν είναι στη ζωή, αλλά έχουν πάει εκεί προκειμένου να τους συναντήσουν.

Ακολουθεί το τέταρτο στάδιο, όπου βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε μία φαντασμαγορία. Όταν όμως καλούνται να περιγράψουν ό,τι συμβαίνει εκεί με μία χρονική συνέχεια, τότε λένε ότι ο χρόνος παύει να ισχύει έτσι όπως τον καταλαβαίνω εγώ και εσείς, αλλά είναι σαν να συμβαίνουν όλα μέσα σε μια στιγμή.

Στο πέμπτο στάδιο, περνά από μπροστά τους ολόκληρη η ζωή τους, με κάθε λεπτομέρεια, σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Στο έκτο στάδιο, ενώ εξελίσσεται η ανασκόπησης της ζωής τους, νιώθουν ότι τους συνοδεύει κάποια οντότητα η οποία έχει τη μορφή φωτός.
Από τους ανθρώπους που πήρα συνεντεύξεις και που ήταν χριστιανοί στο θρήσκευμα, στην πλειοψηφία τους είπαν πως αναγνώρισαν σε αυτό το φως τον Χριστό, και αυτό γιατί ήταν μία παρουσία απόλυτης αγάπης και συμπόνιας που τους βοήθησε να κάνουν ανασκόπηση της ζωής τους και να δουν όλα αυτά που είχαν κάνει, σαν να γίνονταν από ένα διαφορετικό άτομο.

Αφηγούνται πως όταν ξαναβιώνουν αυτά τα γεγονότα τα βλέπουν από μία εντελώς διαφορετική προοπτική από αυτή που είχαν ενώ τα βίωναν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα πλέον να νιώθουν την επιρροή ή τις συνέπειες που είχαν αυτές οι πράξεις τους στη ζωή των συνανθρώπων τους.
Αν για παράδειγμα σε αυτή την ανασκόπηση κάποιος δει τον εαυτό του να κάνει κακό ή κάτι επίπονο σε κάποιον συνάνθρωπό του, τότε και ο ίδιος νιώθει τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι άλλοι εξαιτίας των πράξεών του.

Ή στην άλλη περίπτωση, αν δουν τον εαυτό τους να κάνει μία καλή πράξη, τότε νιώθουν τα καλά συναισθήματα που είχαν προκαλέσει στη ζωή των συνανθρώπων τους.
Έπειτα, φτάνουμε στο έβδομο στάδιο , όπου πρέπει να επιστρέψουν. Από εδώ και πέρα έχουμε δύο στάδια: ορισμένοι ισχυρίζονται πως δεν έχουν ιδέα για το πώς επέστρεψαν!
Στο όγδοο στάδιο δηλαδή, τη μία στιγμή βρίσκονταν μέσα σε αυτό το φως, και την άλλη στιγμή βρίσκονταν μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου μέσα στο φυσικό τους σώμα!
Άλλοι υποστηρίζουν πως στο ένατο στάδιο πλέον αυτή η "αχτίδα φωτός" τους λέει ότι δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα τους και πρέπει να επιστρέψουν γιατί έχουν κάτι σημαντικό να ολοκληρώσουν."

Ο.Τ. : Έχω πάρει αρκετές συνεντεύξεις από ανθρώπους που βρέθηκαν σε αυτό το κρίσιμο σημείο για το οποίο συζητάμε, βρέθηκαν δηλαδή κυριολεκτικά μεταξύ ζωής και θανάτου, και πολλοί από αυτούς μου είπαν ότι ήθελαν να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν, και παρά το γεγονός ότι υπήρχε κάποιος που τους πίεζε να γυρίσουν πίσω, εκείνοι αρνούνταν πεισματικά να επιστρέψουν.
"Σωστά! Πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν υποστηρίζουν ακριβώς αυτό: ότι σαφώς θα προτιμούσαν για τους ίδιους να είχαν μείνει σε αυτό το φως, αλλά συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Στις περισσότερες δε περιπτώσεις, ο λόγος ήταν για να φροντίσουν τα μικρά παιδιά τους.

Όταν πια επιστρέφουν, πλέον εμείς είμαστε θέση να κατανοήσουμε πώς επηρέασε τη ζωή τους στη συνέχεια αυτή η εμπειρία. Για παράδειγμα, μας λένε πως ό,τι και αν ήταν αυτό που «κυνηγούσαν» προηγουμένως, γνώση (αυτό είναι που «κυνηγάω» εγώ), φήμη, δύναμη, χρήματα ή οτιδήποτε άλλο, μετά από αυτή την εμπειρία συνειδητοποιούν πως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι ενώ είμαστε στη ζωή, είναι να μάθουμε πώς να αγαπούμε. Πώς να αγαπούμε τους άλλους έτσι όπως αγαπούμε τον εαυτό μας.
Παράλληλα, μας αναφέρουν πως μετά από αυτή την εμπειρία, ο θάνατος πλέον δεν τους προκαλεί καθόλου φόβο. Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη εμπειρία για τους ίδιους αποτελεί πειστήριο ότι αυτό που αποκαλούμε θάνατο: είναι απλώς μία μετάβαση σε μία άλλη κατάσταση. Και φυσικά αυτό ακριβώς μας είπε και ο Πλάτωνας πριν από 2.300 χρόνια."

Πηγή

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
Ο θάνατος τυγχάνει ων, ως εμοί δοκεί,
ουδέν άλλο ή δυοίν πραγμάτοιν διάλυσις,
της ψυχής και του σώματος απ' αλλήλου.
Πλάτων

Όταν οι εκλογές οδηγούν σε αδιέξοδο

«Δεν υπάρχει αδιέξοδο στη δημοκρατία», επαναλαμβάνουν συχνά οι πολιτικοί μας.
Σκοπός τους, να μας κάνουν να πιστέψουμε πως μπορεί όλα τα προβλήματα, να λυθούν με προσφυγή στις κάλπες.
Ίσως η παραπάνω φράση να είναι αληθινή.
Σε μια κοινωνία όπου το πολίτευμα, είναι δημοκρατία, μπορεί και να ισχύει.
Αλλά με κάποιες προϋποθέσεις.
Ενδεικτικά και μόνο, αναφέρουμε: ο λαός να αποφασίζει άμεσα για τα πιο σημαντικά ζητήματα.
Όλοι οι εκπρόσωποι να είναι άμεσα ανακλητοί.
Να υπάρχουν συνέπειες για οποιονδήποτε, που με μια του απόφαση, προξένησε ζημιά στο κοινωνικό σύνολο.
Όλοι να έχουν την δυνατότητα να γίνουν μέτοχοι εκπαίδευσης που να αναπτύσσει στο έπακρο τις δυνατότητές τους.
Να μην υπάρχουν μεγάλες οικονομικές διαφορές και όλοι να έχουν ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.
Υπάρχουν και άλλες βέβαια προϋποθέσεις για να ισχύει η αρχική φράση, αλλά ας περιοριστούμε στις παραπάνω.
Ποια από όλες ισχύει στην Ελλάδα του σήμερα;
με μεγάλη μας λύπη, διαπιστώνουμε: καμία.
Είναι πασιφανές αυτό και δεν νομίζουμε πως χρειάζεται αιτιολόγηση.
Στο σημερινό σύστημα, όταν οι ιθύνοντες μιλούν για εκλογές, εννοούν, πως θα θέσουν σε άμεση ψηφοφορία την επιλογή ατόμων, ήδη προκατασκευασμένων από τα ΜΜΕ, που όλα στην πράξη, θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική. Εκείνο που επιλέγει ο λαός, δεν είναι η πολιτική, είναι οι πολιτικοί. Δεν είναι η λύση των προβλημάτων (αυτή έχει προεπιλεγεί), είναι το πώς θα πείσουμε για το ότι αυτή η λύση, είναι η καλύτερη. Δεν είναι η ανεξάρτητη πορεία της χώρας, (δεν υπάρχει ούτε ως ιδεατός στόχος), είναι η υποταγή στα αφεντικά της «μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας» ακόμα και αν σε φτύνουν.
Τι σημασία έχει να ψηφίζει ο λαός, και ο,τι και αν ψηφίζει, από την κάλπη να βγαίνει η ίδια τεράστια επιδότηση στις τράπεζες;
Ή, η ίδια υποστήριξη προς τους έχοντες και κατέχοντες και το ίδιο ξεζούμισμα των αδυνάτων;
Ή, η πολιτική του «μπάτε χίλιοι αλέστε»;
Τι μας καλούν να ψηφίσουμε στις εκλογές;
Αν θα πρέπει τον τίτλο του πρωθυπουργού να τον έχει ο Γιωργάκης, ή ο Αντωνάκης;
Αν τα δεκανίκια της εξουσίας, θα είναι ο κ. Καρατζαφέρης ή η Δημοκρατική αριστερά ή η Ντορούλα; Έχει κανένα νόημα;
Αφού η πολιτική είναι ίδια και μόνο οι δικαιολογίες και τα πρόσωπα στο γυαλί αλλάζουν, δεν είναι καλύτερα (και σίγουρα πιο οικονομικό) να το ρίξουμε στην κλήρωση;
Θυμάστε το παιδικό παιχνίδι Α μπε μπα μπλομ; Έτσι προτείνουμε να επιλέγονται πια οι πρωθυπουργοί μας (και υπάλληλοι των μεγάλων πολυεθνικών).
Ή μπορούν ακόμα καλύτερα να τους επιλέγουν οι πολυεθνικές. Είναι πιο τίμιο, σίγουρα πιο οικονομικό και μακροπρόθεσμα μας βοηθάει.
Πως;
Μας βοηθάει να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις μας πως ο λαός αποφασίζει τι πολιτική χαράσσεται.
Είναι σημαντικό να έχουμε λιγότερες ψευδαισθήσεις. Ακόμα και στο διαδίκτυο, κυκλοφορούν την εποχή των εκλογών μηνύματα του τύπου, «παιδιά άμα ξέρετε πως κάποιος είναι καλός, πείτε μας να ψηφίσουμε» ή «υποστηρίξτε τον κ. … είναι άνθρωπος των blogs». Τις ημέρες των εκλογών, τείνουμε να ξεχνάμε τη σημασία τους (που φυσικά δεν είναι πως θα σωθεί η χώρα, η χώρα αυτή μόνο να καταστραφεί περισσότερο από τους πολιτικούς μπορεί) και να θέλουμε να διατηρήσουμε την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά.
Αυτή τη φορά, δεν θα μας γελάσουν.

Θα υλοποιήσουν όσα υπόσχονται και θα φερθούν ως Έλληνες. Αλλά, ελπίζουμε οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε καταλάβει πως ο μόνος ρόλος των εκλογών, είναι να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού πως τάχα αυτός είναι κυρίαρχος. Είναι να αποφασίζουν για το περιτύλιγμα.
Είναι για να ζούμε το παραμύθι της «συμμετοχής»
Οι εκλογές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, μη επιλύοντας προβλήματα, βγάζοντας συνέχεια πρόσωπα από τις ίδιες οικογένειες, που ακολουθούν την ίδια πολιτική, οδηγούν σε αδιέξοδο τον Ελληνικό λαό. Τις επιζητούν οι επαγγελματίες πολιτικοί, που θέλουν να βελτιώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη της χώρας, τις αποφεύγουν όσοι βλέπουν από τις δημοσκοπήσεις ότι θα χάσουν. Σε καμία όμως περίπτωση, δεν αποτελούν λύση για τα προβλήματα του λαού.
Ποιο είναι το άριστο που μπορούμε να περιμένουμε από τις εκλογές σήμερα;
Κατά την άποψή μας, θα πρέπει να αποκλειστεί δια νόμου η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, όλων των συμμετεχόντων σε δημόσιο αξίωμα, από την μεταπολίτευση και μετά.
Να αποκλειστεί όλος ο «παλιός πολιτικός κόσμος». Ίσως τότε τολμήσουν άνθρωποι που είναι στο περιθώριο της κοινωνίας σήμερα, να θέσουν υποψηφιότητα.
Αν λοιπόν οι εκλογές, αναδείξουν το πολύ τα μισά μέλη, ενός ανακλητού ανά πάσα στιγμή κοινοβουλίου, (τα άλλα μισά, να αναδειχτούν με κλήρωση), και αυτό το σώμα, έχει ως μόνο σκοπό να θέσει τις βάσεις για άμεση δημοκρατία, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές οι εκλογές, είναι σημαντικές.
Όσο εξακολουθούν σε εκλογικές διαδικασίες και παίρνουν μέρος, ως εκλόγιμα, άτομα που έχουν αναλάβει έστω και μια φορά δημόσια εξουσία, είναι βέβαιος ο δρόμος για την καταστροφή μας.
Δηιδάμεια

Πηγή

Κάποιες σκέψεις για το debtocracy...........(μια άλλη ανάλυση)

Το πρόβλημα είναι τόσο απλό που καταντάει περίπλοκο: τα έξοδα μας υπερβαίνουν τα τακτικά έσοδα. Άρα, χρειαζόμαστε δάνεια για να τα αποπληρώσουμε. Άρα, αν σταματήσουμε να δανειζόμαστε, χρεωκοπούμε. Κάπου εδώ αρχίζει το debtocracy που κατορθώνει να συμπτύξει, με όχι και τόσο θαυμαστή μαεστρία (ο Μουρ το κάνει καλύτερα στη δική του κατηγορία λαικισμού βαρέων βαρών), όλα τα στερεοτυπικά, αρχετυπικά, χιλιακουσμένα επιχειρήματα του γνωστού πλέον κινήματος «δεν πληρώνω».
Εν συντομία, το ντοκυμαντέρ, που σημειωτέον, κάνει θραύση στο ίντερνετ , περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, που απαιτεί η ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα (απ τον Πρέκα ως την Παπαρήγα) για να ριγήσει. Η ανηθικότης του χρέους. Oι ξένοι, που επελαύνουν, ως μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά. Το έργο, που «το 'χουμε ξαναδεί», κλασικά, σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, κατά προτίμηση της λατινικής αμερικής, η οποία φυσικά σώθηκε, εκλέγοντας μια ριζοσπαστική εκδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η λύση, να μην πληρώσουμε, με την ταυτόχρονη προσπάθεια "απελευθέρωσης" του λαού απ το ηθικό άγος του «μπαταχτσή» : "δεν είναι τάχα ανηθικο να πληρωθεί ένα ανήθικο χρέος;"
Δύο από τους σχολιαστές στο ντοκυμαντέρ είναι γνωστοί για τις πολύ συγκεκριμένες θέσεις τους στη συστημική διαχείριση του χρέους.
Κώστας Λαπαβίτσας:
μαρξιστής οικονομολόγος ( σχήμα οξύμωρο αλλά μόλαταυτα ανεκτό στην κοινωνία που ζούμε) υπέρμαχος της εξόδου από το Ευρώ και των κάτωθι μέτρων:
«Δημόσιος έλεγχος και ιδιοκτησία στις τράπεζες και γενικότερα στα μέσα παραγωγής, όπως επίσης και στο διεθνές εμπόριο και την κίνηση κεφαλαίων.». Περαιτέρω, επαναφορά στη δραχμή , ώστε η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική να επανέρθει στα στιβαρά μπράτσα των ελληνικών κυβερνήσεων.
Α η μικρή λεπτομέρεια, των τρομακτικών αναστατώσεων που θα προκαλέσει η άμεση υποτίμηση του νέου νομίσματος, δε συνιστά μη-αντιμετωπίσιμο πρόβλημα: η λύση της εθνικοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος , και γιατί όχι, της οικονομίας στο σύνολο της , θα δώσει φτερά στην εργατική τάξη.
Σαμίρ Αμίν:
Από συνέντευξή του: «Οι απαντήσεις των ευρωπαϊκών θεσμών στην “κρίση” (της Ελλάδας, για παράδειγμα), είναι γελοίες και μοιραία αποτυχημένες»
Και... «Η Ελλάδα και η Ισπανία θα μπορούσαν ν’ αποφασίσουν την έξοδο (προσωρινή) από το ευρώ, να κάνουν υποτίμηση, να εγκαθιδρύσουν τον έλεγχο στις συναλλαγές, τουλάχιστον σ’ όσες αφορούν τη δημοσιονομική ροή. Αυτές οι χώρες θα βρισκόταν τώρα ενισχυμένες, στ’ αλήθεια δυνατές για να διαπραγματευτούν τη διάταξη του χρέους…»
Ο Σαμίρ Αμίν είναι γνωστός στους παροικούντες την ακαδημαική Ιερουσαλήμ.
Κλασικός μαρξιστής αρχικά, και μαοικός στη συνέχεια, αντιαποικιοκράτης μέγιστος και παλλικαράκι απ τα λίγα, ο κος Αμίν συνέτρεξε (;) με την οικονομική του τεχνογνωσία τις νεαρές τέως αποικιακές δημοκρατίες. Αν μη τι άλλο , ετούτοι οι άνθρωποι άξιζαν μιας ωραίας σοσιαλιστικής ανάτασης, μετά την εγκατάλειψή τους απ τους κεφαλαιοκράτες κερδοσκόπους. Έτσι, δεν παρέλειψε να μεταδώσει το μαρξικό φως στη δημοκρατία του Μαλί, η οικονομία του οποίου κατέρρευσε, λόγω φυσικά της πλέριας σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης.
Eν κατακλείδει, ο Σαμίρ μας, απέκτησε ακαδημαική έδρα στον επίσημο τελικό προορισμό κάθε αποτυχημένου αριστερού οραματιστή: τη Γαλλία.
Οι κύριοι αυτοί συνιστούν: μην πληρώσετε. Στάση πληρωμών και έξοδος απ το Ευρώ. Οκ.
Πάμε λοιπόν στη χιονοστιβάδα των γεγονότων που θα ακολουθήσουν: Οι παραπάνω «λύσεις» φυσικά θα προκαλέσουν αναπόφευκτα κατάρρευση των τραπεζών, άρα και ανάγκη κρατικοποίησής τους. Ακόμα καλύτερα μας απαντούν , ακόμα καλύτερα! Ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τους άπληστους τραπεζίτες. Αλλά εμείς, οι ενοχλητικοί τύποι, αναρωτιόμαστε πώς θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις των εθνικοποιημένων τραπεζών σε τρίτους, αν η Ελλάδα έχει αναστείλει τις πληρωμές της (άρα οι δανειστές της προφανώς δε θα στήνονται κιόλας στην ουρά για να της ξαναδανείσουν).
Ας μην ικανοποιηθούν οι «υποχρεώσεις» μωρέ, πιθανώς να σκεφτεί ο βλαχοΈλλην επαναστάτης, αλλά ένα λεπτό εδώ, ένα λεπτό! Στις υποχρεώσεις των τραπεζών δεν ανήκει και η απαίτηση του καταθέτη για ανάληψη των καταθέσεων του; Το κράτος θα είναι ανίκανο με τις περιορισμένες δυνατότητές του να ικανοποιήσει τους πάντες. Και τώρα, τι γίνεται; Α ναι: ας κόψουμε κι άλλο νόμισμα αδερφέ! Τυπωθήτω! Με τη μικρή λεπτομέρεια, προσθέτουμε εμείς, πως οι συνέπειες της έκδοσης νέου νομίσματος θα είναι η αύξηση των τιμών στα εισαγόμενα προϊόντα (δηλαδή την πλειοψηφία των προιόντων που χρησιμοποιεί το μέσο νοικοκυριό) , αύξηση των τιμών στην ενέργεια κλπ. Άρα τα μεσοαστικά νοικοκυριά θα καταλήξουν νεόπτωχα και τα πτωχά θα εμφανίσουν σοβαρό πρόβλημα εφοδιασμού τους ακόμα και με είδη πρώτης ανάγκης. Ήτοι, φτώχεια αγαπητοί μου, και μάλιστα από τις πιο άγριες. Και όλα αυτά, στη μάλλον απίθανη περίπτωση, που οι δανειστές μας δε θα επιλέξουν να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους, να μας τραβήξουν το αυτί, κατά το κοινώς λεγόμενο, με κάθε λογής οικονομικά ή πολιτικά μέτρα, ικανά να μας εξασφαλίζουν μια γερή δόση δυστυχίας για τον επόμενο αιώνα.
Αυτή είναι η συνταγή των κ.κ. Λαπαβίτσα και Αμίν, των συντελεστών του debtocracy, του «δεν πληρώνω» και γενικά της αντιευρωπαϊκής και αντιμνημονιακής αριστεράς.
Εν τέλει, όσοι αναρτήσατε το εν λόγω ντοκυμαντέρ στη σελίδα σας ή στο f/b, όσοι το τιτιβίσατε στο twitter, όσοι το αποθεώσατε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις, τι θα λέγατε αν πηγαίνατε αύριο στην τράπεζα για να τραβήξετε λεφτά από το atm και σας πετούσε την κάρτα πίσω, λόγω στάσης πληρωμών;
Α ναι: θα έφταιγαν οι τραπεζίτες και το ΔΝΤ.
Γιατί αν φταίξαν τώρα με την παρουσία τους, φανταστείτε πόσο πολύ θα φταίνε τότε για την απουσία τους!
Η αποκριάτικη λογική της καύσης του αποδιοπομπαίου τράγου σε μια χώρα-καρναβάλι.
Πολύ ταιριαστό,δε βρίσκετε;
Από Χάρης Πεϊτσίνης

Πηγή

Έκκληση για σχηματισμό επιτροπής λογιστικού ελέγχου επί του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ!

Η έλλειψη ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της ΕΕ έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση.

Είναι δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης

και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της.

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, ή εγγυημένο από το κράτος.
Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους. Η ΕΛΕ θα επιχειρήσει επίσης να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.
Το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης της Ευρωζώνης. Η παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 πήρε τη μορφή κρίσης χρέους της περιφέρειας της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με τον τελευταίο προϋπολογισμό, το ελληνικό δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί από 299 δις ευρώ (ή 127% του ΑΕΠ) το 2009 σε 362 δις ευρώ (ή 159% του ΑΕΠ) το 2011. Η διόγκωση του δημόσιου χρέους επέτεινε τον κίνδυνο εθνικής χρεοκοπίας των περιφερειακών χωρών και αύξησε τις πιθανότητες τραπεζικής χρεοκοπίας στην Ευρώπη. Η ΕΕ, σε συμφωνία με εθνικές κυβερνήσεις, αντέδρασε υιοθετώντας προγράμματα διάσωσης που διευκολύνουν τον προσωρινό δανεισμό των κρατών της Ευρωζώνης και προστατεύουν τις τράπεζες. Αλλά τα μέτρα αυτά δεν κατάφεραν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, με συνέπεια τα επιτόκια δανεισμού των περιφερειακών χωρών να συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Επιπλέον, το αντίτιμο των προγραμμάτων ήταν η λιτότητα. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να περικόψουν μισθούς και συντάξεις, να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να συρρικνώσουν τις παροχές πρόνοιας, να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιες επιχειρήσεις και να απελευθερώσουν τις αγορές. Αναπόφευκτα θα υπάρξει και περαιτέρω κοινωνικό κόστος λόγω αύξησης της ανεργίας, χρεοκοπίας επιχειρήσεων και συρρίκνωσης της παραγωγής.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των προγραμμάτων διάσωσης της ΕΕ, αλλά ο ελληνικός λαός έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά τη σύνθεση και τους όρους του δημόσιου χρέους. Η έλλειψη ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της ΕΕ έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση.
Η ΕΛΕ μπορεί να συμβάλλει στην αναπλήρωση του δημοκρατικού αυτού ελλείμματος. Μπορεί επίσης να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην ανάπτυξη κινημάτων για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Η επιτροπή θα είναι διεθνής και θα αποτελείται από ορκωτούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπρόσωπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων την κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από τα πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών, αρκεί να συμφωνούν με τους σκοπούς της. Η ΕΛΕ θα διασφαλίζει την ύπαρξη εξειδικευμένης γνώσης και θα εγγυάται τον δημοκρατικό έλεγχο καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων.

Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη διαχρονική πρόσβαση στις συμβάσεις και εκδόσεις δημόσιου χρέους, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες ώστε να θέτει στη διάθεσή της όλα τα έγγραφα που κρίνει απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο της. Θα πρέπει επίσης να θεσμοθετηθούν πρόσφοροι τρόποι ώστε να μπορεί να καλεί προς εξέταση δημόσιους λειτουργούς, όπως και να ανοίγει, μετά από αιτιολογημένο αίτημά της και δικαστική συνδρομή, τραπεζικούς λογαριασμούς, ιδίως λογαριασμούς του δημοσίου σε ιδιωτικές τράπεζες και στην Τράπεζα της Ελλάδας. Θα πρέπει, τέλος, να διαθέτει επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξαγάγει το πόρισμά της.
Η δημιουργία διεθνούς και ανεξάρτητης ΕΛΕ για το ελληνικό δημόσιο χρέος αποτελεί αναντίρρητη ανάγκη. Είναι επίσης δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της. Από όλες τις απόψεις η ελληνική ΕΛΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Πριν προχωρήσεις στην ανάγνωση του κειμένου και την ψηφοφορία 

ΔΕΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚO ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ “ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ”

Πηγή

Στηρίξτε τους Έλληνες...

Την ώρα που χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις στενάζουν κάτω από το βάρος της πιο μεγάλης και αδυσώπητης οικονομικής κρίσης της σύγχρονης ιστορίας μας, εμείς οφείλουμε να στηρίξουμε με νύχια και με δόντια τα ελληνικά προϊόντα. Αγοράζουμε ελληνικά προϊόντα, στηρίζουμε τις ελληνικές επιχειρήσεις, γιατί έτσι δίνουμε δουλειά σε Έλληνες. Μην περιμένετε κάποια «επίσημη οδηγία». Ας το κάνει ο καθένας μόνος του...

Επί σειρά ετών πιστεύαμε ότι τα σύνορα της Ευρώπης γκρεμίστηκαν, ότι δεν είχε σημασία αν μία εταιρεία είχε έδρα την Αθήνα, το Βερολίνο ή τη Ρώμη. Νομίσαμε, αφελώς, ότι γίναμε κάτι σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η κρίση απέδειξε ότι σφάλαμε. Στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας μας δεν...χρεώσαμε μόνο τη χώρα μας για να καταναλώσουμε ό,τι παρήγαγαν οι βιομηχανίες των φίλων και συνεταίρων μας. Την ίδια ώρα αποδημήσαμε πλήρως τη βιομηχανία μας, διαλύσαμε την αγροτική μας παραγωγή. Αν δεν κάνουμε λάθος, το 1980 καλύπταμε το 90% των αναγκών μας σε αγροτικά προϊόντα και σήμερα η σχέση αυτή έχει πλήρως αντιστραφεί.
Είναι αργά για δάκρυα κι οι διαπιστώσεις έχουν πλέον κουράσει. Είναι καιρός για δράση. Όχι, δεν θα αντιμετωπίσουμε ριζικά το πρόβλημα χρέους αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα. Θα σώσουμε όμως κάποιες θέσεις εργασίας κι αυτό είναι από μόνο του πολύ σημαντικό στις μέρες που ζούμε. Κι επιπλέον ίσως δώσουμε ένα κίνητρο σε ανθρώπους που θα ήθελαν να ενεργοποιηθούν στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης της βιομηχανικής και της γεωργικής παραγωγής.

Υπάρχουν ελληνικά προϊόντα. Ακόμη! Ας αλλάξουμε καθημερινές συνήθειες. Δεν θα μας κοστίσει κάτι αν αγοράσουμε την ελληνική και όχι την ξένη μπύρα. Να στηρίξουμε την ελληνική και όχι την ξένη καπνοβιομηχανία. Να δώσουμε δουλειά στα ελληνικά καταστήματα. Ακόμη και με τις διακοπές μας, μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα. Αυτό το Πάσχα δεν είναι ανάγκη να πάμε στην Βουδαπέστη ή στην Κωνσταντινούπολη...
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης
από το capital

Πηγή

Μισή Ελλάδα στην διαφήμιση ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ.

Λείπει Μακεδονία Θράκη Ιόνιο Αιγαίο Κρήτη…

Τι κρύβεται πίσω απὸ την διαφήμιση; Πάλι τα ίδια;
Πραγματικά για ακόμη μία φορα μένουμε ἔκπληκτοι. Μετὰ τὴ διαφήμιση τῆς Vofafone ποὺ παρουσίαζε τὴ σημαία τῆς ανεξάρτητης Κρήτης, ἡ νέα διαφημιστικὴ πρόκληση προέρχεται αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ τὴν ἐπιχείρηση ΑΒ Βασιλοπουλος. Ὅπως θὰ δεῖτε στὸ παρακάτω βίντεο, δείχνεται ἕνας χάρτης τῆς Ἑλλάδος κάπως διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς ἄλλους: Λείπει ἡ Θράκη καὶ ἡ Μακεδονία. Φυσικὰ δὲν μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε τὸ γεγονὸς τυχαῖο πόσο μᾶλλον ὅταν ἐπιχειρείται γιὰ δεύτερη φορὰ μέσα σὲ τόσο σύντομο χρονικὸ διάστημα.

Κάποιοι ἴσως ἔκριναν ὅτι οἱ διαφημίσεις εἶναι τὸ καλύτερο μέσο γιὰ νὰ περάσουν ὑποσυνείδητα μηνύματα ποὺ ἀμφισβητούν τὰ σύνορά της Ἑλλάδας ἢ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὴ μείωση τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας. Τὸ ΕΣΡ θὰ κάνει τίποτε σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἢ θὰ ἐπιτρέψει νὰ βλέπουμε στὶς ὀθόνες μας τὴν ἐπαίσχυντη διαφήμιση; Ἴδωμεν…
Πάντως πολὺ ἀμφιβάλλουμε ἂν κάνει κάτι…



Πήγη

Μνημόσυνο στην μνήμη των αστυνομικών της ΔΙΑΣ που δολοφονήθηκαν στον Ρέντη.

Αφιερωμένο σε όσους αρνούνται να ξεχάσουν.

 Μνημόσυνο στην μνήμη των αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ, των αδικοχαμένων από τα όπλα των δολοφόνων, τελέσθηκε σήμερα στο σημείο όπου έγινε η εγκληματική ενέργεια. Η ώρα επιλέχτηκε για να συμπέσει με την αλλαγή της βάρδιας για να μπορέσουν οι συνάδελφοί τους απ' την ομάδα ΔΙΑΣ να παρευρεθούν. Δεν αναφέρω επίσημους γιατί η ώρα είναι για να τιμηθεί η μνήμη των δύο νέων αστυνομικών που έπεσαν την ώρα του καθήκοντος.

Συγκεντρώθηκε πλήθος απλών πολιτών και φυσικά πολλοί συνάδελφοί τους. Υπήρξε και βιντεοκάμερα που πιθανόν θα δείξει στιγμιότυπα, δεν γνωρίζω αν είναι από τηλεοπτικό κανάλι και από ποιο.

Πηγή

Μετανάστευση; ή Δουλεμπόριο; είναι πολλά τα λεφτά!

Πόσοι και ποιοι δραστηριοποιούνται στο χώρο των μεταναστών;
Που, με ποιο αντικείμενο και ποιες πηγές χρηματοδότησης;
Το θολό κι ανεξιχνίαστο τοπίο των μεταναστών στην Ελλάδα έρχεται να «φωτίσει» ένας οδηγός με μία συστηματική και ολοκληρωμένη καταγραφή των Μη κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και των Φορέων Μεταναστών (ΦΜ), συλλόγων ή οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται στην ελληνική επικράτεια σε θέματα μετανάστευσης.

Πρόκειται για μία έρευνα του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου, σε συνεργασία με διάφορες οργανώσεις, που...πραγματοποιήθηκε χάρη σ’ ένα πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών, με χρηματοδότηση από κοινοτικούς πόρους κατά 75% και από εθνικούς κατά 25%.
Μέσα από τις περίπου 350 σελίδες του Οδηγού πραγματοποιείται μία αποτίμηση της παρουσίας των μεταναστών στην Ελλάδα, ως χώρας υποδοχής, αλλά και οι βασικές διαστάσεις της παρουσίας των ΜΚΟ και των ΦΜ στην ελληνική κοινωνία των πολιτών.
Το υλικό συλλέχτηκε το τελευταίο εξάμηνο του 2009, με ερωτηματολόγια τυπικών και άτυπων φορέων, σ’ όλη την ελληνική επικράτεια και ενημερώθηκε το 2010.
Ερωτηματολόγια που συμπληρώθηκαν με προσωπικές συνεντεύξεις, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, ο επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος αν. καθηγητής Απόστολος Παπαδόπουλος, ώστε να προσφέρουν μία πληρέστερη εικόνα των χαρακτηριστικών, της ποικιλίας και των ιδιαιτεροτήτων τους.
Πρόκειται, όπως επισημαίνει ο κ. Παπαδόπουλος, για «ένα χρήσιμο εργαλείο, τόσο για την ελληνική πολιτεία, όσο και για τη δικτύωση φορέων που εμπλέκονται στην υλοποίηση δράσεων για την ένταξη των μεταναστών, αλλά και για τους ίδιους τους μετανάστες και τις οργανώσεις τους».
Συνολικά καταγράφηκαν 375 φορείς, εκ των οποίων 297 επίσημα αναγνωρισμένοι και 78 ανεπίσημοι ή άτυποι.

Για κάθε φορέα με καταστατικό, στον οδηγό αφιερώνεται μία σελίδα με όλα τα στοιχεία του.
Η απογραφή κινείται σε δύο κατηγορίες:
αφενός τις ΜΚΟ (καταγράφηκαν 185) που ιδρύθηκαν στην πλειοψηφία τους (73%) από Έλληνες και ασχολούνται με μία ή περισσότερες πτυχές του μεταναστευτικού ζητήματος στη χώρα - ανθρώπινα δικαιώματα, ένταξη, καταπολέμηση του ρατσισμού κλπ -
και αφετέρου τους συλλόγους - οργανώσεις (καταγράφηκαν 190), που κατά το 90% συστάθηκαν από μετανάστες και απευθύνονται σε συγκεκριμένες εθνότητες.
Όπως προκύπτει από την έρευνα, οι ΜΚΟ δραστηριοποιούνται περισσότερο σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα, ενώ οι ΦΜ αυτοχρηματοδοτούν τις δράσεις τους.
Μια άλλη σημαντική διαφορά ανάμεσα στις δύο κατηγορίες είναι ότι οι μεν ελληνικές ΜΚΟ έχουν μία σχετικά σταθερή αριθμητική παρουσία που, όμως, άρχισε να φθίνει τα τελευταία χρόνια, ενώ οι ΦΜ έχουν μία σταδιακά αύξουσα, με «εκτόξευση» (κατά 73% του συνόλου) την δεκαετία του 2000, γεγονός που συνδέει την ίδρυση των φορέων αυτών με την ραγδαία αύξηση του μεταναστευτικού πληθυσμού στην Ελλάδα και τη νομιμοποίησή του.
Σχετικά με τα αντικείμενα ενασχόλησης η έρευνα καταδεικνύει ότι οι ελληνικές ΜΚΟ στοχεύουν περισσότερο στην κοινωνική ένταξη των μεταναστών (70,9%), στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους (70,1%), στην ενασχόληση με τον πολιτισμό τους (44,8%), στην εκπαίδευση και κατάρτισή τους (43,3%) και τέλος στην ψυχοκοινωνική στήριξή τους (42,5%).
Αντίθετα, οι ΜΚΟ και οι ΦΜ στοχεύουν κυρίως στη διατήρηση του πολιτισμού των μεταναστών (91,4%), στη στήριξη των μελών της κοινότητάς τους (82,8%), στην κοινωνική ένταξη (58,9%) και στην εκπαίδευση- κατάρτισή τους (52,8%).
Μέσα από την παρούσα έρευνα δεν φαίνεται να υπάρχει γραμμική σχέση ανάμεσα στη γεωγραφική κατανομή του αλλοδαπού πληθυσμού στην Ελλάδα, με εξαίρεση βέβαια ότι το μεγαλύτερο μέρος συγκεντρώνεται στην Αττική, όπου σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΥΠΕΣΔΑ το 2009 οι άδειες παραμονής αλλοδαπών ανέρχονταν σε 210.200 σε σύνολο 518.675 σε όλη τη χώρα.

Στην Αττική υπάρχουν 290 φορείς, 77,3% του συνόλου, στην Κεντρική Μακεδονία 5,6%, στην Κρήτη 4,8%, στη Δ. Ελλάδα 3,2% και στη Θεσσαλία 2,4%. Αξίζει να σημειωθεί, όπως επισημαίνει η έρευνα, ότι τα 2/5 των φορέων επεκτείνουν τη δράση τους στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας.
Σε αντίθεση με τις ελληνικές ΜΚΟ που στηρίζουν τους μετανάστες ανεξαρτήτως εθνότητας, οι ΦΜ λειτουργούν σε επίπεδο εθνοτήτων και μάλιστα τοπικό. Έτσι παρατηρείται ότι στο σύνολο των επίσημα αναγνωρισμένων φορέων οι Αλβανοί (21,4%) έχουν την πρωτοκαθεδρία ακολουθούν οι Ινδοί και οι Νιγηριανοί (6,9%), οι Κινέζοι (4,8%), οι Ουκρανοί (4,1%), οι Μπαγκλαντεσιανοί, οι Γεωργιανοί και οι Μολδαβοί (3,4%). Αντίθετα στους ανεπίσημους φορείς την πρώτη θέση έχουν οι Φιλιππινέζοι (25,5%) και ακολουθούν: Αλβανοί (11,8%) και Ινδοί, Πακιστανοί και Παλαιστίνοι (7.8%).
Το 50% των ελληνικών ΜΚΟ αριθμεί λιγότερα από 50 μέλη, ενώ μόνο ένα 12% ξεπερνά τα 500. Μία πιο ισορροπημένη εικόνα παρουσιάζουν οι ΦΜ, καθώς μόνο το 21,5% απ’ αυτούς έχουν λιγότερα από 50 εγγεγραμμένα μέλη, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι το 23% έχουν περισσότερα από 500 μέλη.
Με εξαίρεση την πολύ-εθνοτική οργάνωση μεταναστών, όπως είναι το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, παρά τις προσπάθειες δικτύωσης απουσιάζει μία ομοσπονδία συλλόγων-οργανώσεων μεταναστών, ενώ όπως παρατηρείται από την έρευνα ως βασικότερος λόγος ύπαρξης των ΦΜ είναι η διευκόλυνση της νόμιμης παραμονής στη χώρα.
Στην Ελλάδα, παρά τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των ΜΚΟ την τελευταία 15ετία, το τοπίο σχετικά με την παρουσία και την λειτουργία τους παραμένει θολό, καθώς ακόμη σήμερα σοβαρές οργανώσεις, με δομή και έργο, συνυπάρχουν με ανενεργές «οργανώσεις-σφραγίδα».
Όπως καταγράφουν άλλες έρευνες που αναφέρονται εισαγωγικά στον οδηγό, οι Έλληνες, σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους, ενδιαφέρονται πολύ λίγο για συλλογικές προσπάθειες και ΜΚΟ.
Βασικός λόγος φαίνεται να είναι ότι η μαζική εμφάνιση των ΜΚΟ στη χώρα μας εξαρτήθηκε από πολιτικές αποφάσεις, εκ των άνω προς τα κάτω, και όχι το αντίθετο.

Όσο για την αποτελεσματικότητά τους είναι πολύ χαμηλή, όπως και η σημασία που δίνουν στα ζητήματα διαφάνειας και λογοδοσίας, αλλά και συνεργασίας μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά, όπως επισημαίνει η έρευνα, ούτε η αξιόλογη δράση πολλών ΜΚΟ δίνει τη δυνατότητα ενεργής συμμετοχής τους στη δημόσια διαβούλευση, στον σχεδιασμό και λήψη των αποφάσεων.
Το μεταναστευτικό ζήτημα, άρχισε να τίθεται στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1980, με κρίσιμη την δεκαετία του 1990 όταν η χώρα μας δέχτηκε το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών σε σχέση με το μέγεθός της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να φθάσει σήμερα να φιλοξενεί πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες, και να έχει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ακόμα και σήμερα ένα 35-50% των μεταναστών χωρίς νομιμοποίηση.
Όπως επισημαίνει ο οδηγός οι μετανάστες ήρθαν στη χώρα μας σε δύο κύματα. Το πρώτο μέχρι τα μέσα του 1990, όπου κυριαρχούσαν οι Αλβανοί και το δεύτερο μετά το 1995, με αύξηση της συμμετοχής, από άλλες βαλκανικές χώρες, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, το Πακιστάν, την Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, στην δεκαετία του 2000.
Σύμφωνα με μελέτες η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα έχει πενταπλασιαστεί από το 1988 μέχρι το 2004, ενώ ταυτόχρονα η μέση διάρκεια παραμονής του μισού εξ αυτών υπερβαίνει τα 8 χρόνια.

Πηγή

Αίσχος ! H Υβρις έφτασε τόσο ψηλά ;

Από την εταιρεία Seacrest, κυκλοφόρησαν Κούπες του καφέ, με την εικόνα του Ιησού να ξυρίζεται. Αυτό συμβαίνει από την αλλαγή της θερμοκρασίας, όταν γεμίζει η κούπα με το ρόφημα.( Jesus Shaves Heat Changing Coffee Mug)
Επιπλέον εντύπωση προκαλεί το έντονο «θηλυπρεπές»στο ύφος του ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Ο Ιησούς δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο.

Αλίμονο στους υβριστές, και αλαζόνες Ανθρώπους.

Ντροπή! Προσβάλλεται το θρησκευτικό ένστικτο!

Προσβάλλεται για μια ακόμη φορά το ανθρώπινο είδος!

Να αποσύρετε αμέσως τις εν λόγω κούπες...

Πηγή 1
Πηγή 2

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
Και το όνομα του θηρίου χξς΄

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή.

Σήμερα κλείνουμε την TV και από το internet βλέπουμε το

DEBTOCRACY(ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ)

Το βράδυ της Τετάρτης 6 Απριλίου κλείνουμε την τηλεόραση, στα δελτία των 8 και των 9, και μπαίνουμε στο Ίντερνετ. Στη διεύθυνση xreokratia.gr και debtocracy.gr, από τις 20:00 και μετά θα είναι διαθέσιμο το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης.

Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation, το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του '70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.
Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Ίβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take - Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.
Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Άρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή υπογράφει η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου. Την επιστημονική επιμέλεια έχει αναλάβει ο Λεωνίδας Βατικιώτης.
Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.
http://www.debtocracy.gr/
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον Μιχάλη Αλιμάνη στο
τηλέφωνο 210-3425801
info@debtocracy.gr

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
Συνδεθείτε στο Banner (πάνω δεξιά) και Παρακολουθήστε το.

«Μέσα» δεν πάμε καλά….μήπως «Έξω» τα καταφέρουμε;

Ίδρυση ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (Κ.Ε.Δ.), με την συμμετοχή ελεύθερα εκλεγμένων, με ηλεκτρονική και επιστολική ψήφο σε τοπικό επίπεδο, Ελλήνων της Διασποράς, στις 5 Ηπείρους, που θα δρα εκτός Ελλάδας μόνο για τους ‘Έλληνες της Διασποράς.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

(πρόθεσης δημιουργίας)

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

ΕΠΕΙΔΗ,
- Η πατρίδα μας η Ελλάδα, περνά πάλι, μία πολύ κρίσιμη περίοδο.
- Ο Ελληνισμός της Διασποράς έχει αποσυντονιστεί και διαλυθεί οργανωτικά, για πολλούς λόγους και αιτίες, με βασική την λανθασμένη πολιτική της κάθε ελληνικής Κυβέρνησης, που αγνόησε προκλητικά τον απλό 'Έλληνα της Διασποράς, προσεγγίζοντας μόνο τους αποκαλούμενους ''επιφανείς'' και δημιουργώντας ελεγχόμενους-κατευθυνόμενους αυτοαποκαλούμενους ''ηγέτες'', κρατικοδίαιτους και μη, οι οποίοι αποδείχτηκαν, τελικά, επιζήμιοι για το σύνολο και το 'Έθνος, αλλά και τροχοπέδη στην ανάπτυξη-οργάνωση-εξέλιξη-πρόοδο του Ελληνισμού της Διασποράς.
- Η τεράστια δύναμη των Ελλήνων της Διασποράς ανά την υφήλιο, παραμένει μη ενεργή, μη οργανωμένη, αδυνατώντας να προσφέρει στο 'Έθνος σε πολλαπλούς τομείς, με βασικό την ορθή προβολή των διαχρονικών αξιών του Ελληνισμού στις χώρες που ζουν.
- Η κάθε ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό-κομματικό κατεστημένο της πατρίδας μας, εξήγαγαν τα άσχημα του ελληνικού πολιτικού βίου και στον Ελληνισμό της Διασποράς.
- Η ατιμωρησία, διαπλοκή, ασυλία, παραγραφή αδικημάτων των Ελλήνων πολιτικών και ο αυτοευτελισμός του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, οδήγησαν την πατρίδα μας στην διεθνή απαξίωση και καταχρέωσή της.
- Τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν ασχολούνται με τα ελληνικά θέματα, έχουν ελλιπή μάθηση για τον ελληνικό πολιτισμό, λόγω της απαξίωσης και υποβάθμισης εκ των έσω, των συλλόγων και οργανώσεων των Ελλήνων της Διασποράς και της παθογένειας-εσωστρέφειας της Ελλάδας.

Για τους παραπάνω και άλλους λόγους,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ NA ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ,

- Την ίδρυση ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (Κ.Ε.Δ.), με την συμμετοχή ελεύθερα εκλεγμένων, με ηλεκτρονική και επιστολική ψήφο σε τοπικό επίπεδο, Ελλήνων της Διασποράς, στις 5 Ηπείρους, που θα δρα εκτός Ελλάδας μόνο για τους 'Έλληνες της Διασποράς.
Τον ''Καταστατικό Χάρτη'' του Κοινοβουλίου, ότι πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό έχει φτιαχτεί -πιστεύουμε- ποτέ, θα δώσουμε για δημόσια διαβούλευση-συζήτηση, ηλεκτρονικά, στους 'Έλληνες της Διασποράς, σε 10 ημέρες από σήμερα (δηλ. στις 4 Απριλίου 2011).
Μετά την έγκρισή του, θα κληθούν ελεύθερα και δημοκρατικά οι 'Έλληνες της Διασποράς, να εκλέξουν και να εκλεγούν -σε τοπικό επίπεδο- για τις 111 συνολικά θέσεις -που θα κατανέμονται ανάλογα και πληθυσμιακά- του (παγκόσμιου) Κοινοβουλίου Ελληνισμού της Διασποράς. Θα βασίζεται δηλαδή, στην αντιπροσωπευτική, τοπική και ομοσπονδιακή, συνταγματική δομή των ΗΠΑ.
Οι σκοποί, η αποστολή και η λειτουργία του Κοινοβουλίου, θα αναφέρονται αναλυτικά στον προτεινόμενο ''Καταστατικό Χάρτη''.

ΗΠΑ, 25 Μαρτίου 2011
info@hellenes.info

Πηγή

Πόσο δύσκολο είναι να ανακηρύξουμε ΑΟΖ...

Αγαπητοί μου συνεπιβάτες,

Για να δικαιολογήσω (τα αδικαιολόγητα) επάνω στο ερώτημα γιατί δεν μπορούμε να ανακηρύξουμε ΑΟΖ δεν θα αναφερθώ στις επί σειρά ετών λανθασμένες ενέργειες των πολιτικών μας αφού πλέον η ανοησία που τους διέπει έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα: «Πολλά σφάλματα γίγνεται δια τας των αρχόντων μαλακίας» (Αινείας ο Τακτικός, Πολιορκητικά, 18,1)

Φυσικά, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι έχουν διαβάσει Αινεία Τακτικό, ενδεχομένως ουδέποτε να έχουν ακούσει το όνομα αυτό, οπότε θα περιοριστώ στον Θουκυδίδη που τουλάχιστον «τον έχουν ακουστά» και που εκτός από τις Σχολές Πολέμου των ΗΠΑ τον μελετά επίσης και ο αγαπητός μας Αχμέτ Νταβούτογλου. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από το Στρατηγικό Βάθος, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο δικό μας ( «Το Στρατηγικό Λάθος»!)

Θα ρωτήσω κατά πόσο είναι έτοιμοι οι αρμόδιοι να προβούν σε ενέργειες ανάλογες: «Διότι μόνο τότε εξασφαλίζει κανείς την ελευθερία του απέναντι των γειτόνων, όταν είναι ικανός κι έτοιμος να αντιμετωπίζει αυτούς» (Θουκυδίδου, Ιστοριών, Δ 92).
Κατά πόσο γνωρίζουν το πρόβλημα σχετικά με θέματα Προπαρασκευής & Εχθρογνωσίας, όταν από την μια ορισμένοι προσπαθούν να πείσουν ότι οι «γείτονες» είναι φίλοι μας και από την άλλη μια μερίδα φανατικών τους υποβιβάζει παρομοιάζοντας τους με συμπαθέστατα τριχωτά ζωάκια αγνοώντας ότι: «το μεν καταφρονείν τους επιόντας εν των έργων τη αλκή δείκνυσθαι» [η μεν υποτίμηση του αντιπάλου πρέπει να αποδεικνύεται μόνον δι’ έργων ανδρείας επί του πεδίου της μάχης] (Θουκυδίδου, Ιστοριών, ΣΤ’ 34).
Στο σημείο αυτό παραθέτω ένα παλαιό, μα τόσο επίκαιρο, σημείωμα του αγαπημένου μου Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου, Δημοσιογράφου κι Αμυντικού Αναλυτή, (δημοσιεύτηκε στο editorial του περιοδικού Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική, τεύχος 10, Δεκέμβριος 2010, Αιγίς Εκδοτική) με τον τίτλο:
[«Περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα παρά τα σχέδια του εχθρού».]
(Θουκυδίδης, Ιστορία, Α΄144)

Ο Θουκυδίδης είναι ο αγαπημένος αρχαίος Έλληνας συγγραφέας του Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά αν κρίνουμε από την ρηχότητα και την ποιότητα των ελληνικών πολιτικο-στρατιωτικών χειρισμών, δεν πρέπει να απολαμβάνει της ίδιας εύνοιας από τους επικεφαλής των Υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας. Ο πρώτος γεωπολιτικός αναλυτής της ιστορίας, παραθέτει μια από τις διάσημες δημηγορίες στην οποία ομιλεί ο Περικλής. Ο Αθηναίος ηγέτης επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της σπαρτιατικής ειρηνευτικής πρωτοβουλίας, η οποία ουσιαστικά ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί. Στο (Α΄141) γράφει: «Όταν άνθρωποι προς τους οποίους είμαστε ίσοι, έρχονται, χωρίς καμιά διαιτησία και προβάλλουν απαιτήσεις, είτε αυτές είναι μικρές είτε είναι μεγάλες, τούτο σημαίνει ότι μας ζητούν υποταγή» (Σημ. Τα κείμενα προέρχονται από το βιβλίο: Θουκυδίδου Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Μετάφραση Άγγελου Βλάχου, Αθήνα 2005, Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας).
Προφητικά λόγια, με διαχρονική αξία, αλλά για τους παροικούντες την Αθήνα, μάλλον έχουν φιλολογική αξία.
Όμως μέσα από την ομίχλη του χρόνου αντηχεί μια σαφής προειδοποίηση δια στόματος μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας ιστορίας. Τα λόγια του Αθηναίου πολιτικού είναι σαφή και δεν χωρούν αμφισβήτηση. Συνομιλίες μεταξύ ίσων, χωρίς διαιτησία, με αντικείμενο απαιτήσεις σημαίνει υποταγή στις διαθέσεις αυτού που τις προβάλλει.
Σας θυμίζει κάτι αυτό;
Όντως η Τουρκία έχει σύρει την Ελλάδα σε μια συζήτηση περί των απαιτήσεών της επί μιας σειράς θεμάτων που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας, αποφεύγοντας να ορισθεί διαιτητής διότι έτσι η Αθήνα θα αποδεχθεί την υποταγή. Υπάρχει βέβαια μια διαφορά. Τότε Αθήνα και Σπάρτη θεωρούνταν ίσες, ενώ σήμερα η Άγκυρα βρίσκεται σε σαφώς πιο ισχυρή θέση από την Αθήνα.
Οπότε ποιος ο λόγος να αποδεχόμαστε μια τέτοια συζήτηση όταν γνωρίζουμε ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα;
Πάλι ο Θουκυδίδης δίνει την εξήγηση αυτή τη φορά μέσω του διάσημου διαλόγου Αθηναίων-Μηλίων.
Είπαν οι Αθηναίοι: «τα νομικά επιχειρήματα έχουν αξία όταν εκείνοι που τα επικαλούνται είναι περίπου ισόπαλοι σε δύναμη και ό,τι αντίθετα, ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του» (Ε’ 89). Ο παραπάνω διάλογος ηχεί διαχρονικά και παρά την ευρεία ανάλυσή του σε όλες τις στρατιωτικές-διπλωματικές σχολές ανά την υφήλιο, στην Ελλάδα μάλλον αντιμετωπίζεται ως «κενό γράμμα». Γιατί αν πραγματικά κατανοούσαμε σε επίπεδο λήψης απόφασης τον Θουκυδίδη και τα διδάγματά του, είναι σαφές ότι σήμερα δεν θα μιλούσαμε περί «στρατηγικής ψυχραιμίας» και άλλα φαιδρά.
Και να ποια θα πρέπει να ήταν η ελληνική στάση, όπως μας παραθέτει ο μέγιστος αρχαίος Έλληνας ιστορικός και γεωπολιτικός δια στόματος του Σπαρτιάτη βασιλέως Αρχιδάμου: «ενώ έχετε τέτοιον αντίπαλο, εξακολουθείτε ν’ αδρανήτε και δεν καταλαβαίνετε ότι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς μια σταθερή ειρήνη είναι, βέβαια, ν’ αποφεύγη να μεταχειρίζεται την δύναμή του για να αδική, αλλά και να δείχνη ότι είναι αποφασισμένος να μην ανεχθή να τον αδικούν» (Α’ 71).

Μήπως είναι καιρός κάποιοι να ξεσκονίσουν τα βιβλία του Θουκυδίδου, προτού φθάσουμε στο σημείο να εκλιπαρούμε να μην έχουμε την τύχη των Μηλίων; ]
Η πολιτεία έχει ανάγκη να μελετήσει τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς για να διορθώσει πολλά σφάλματα τα οποία επαναλαμβάνονται στην Ιστορία επειδή ακριβώς πολλοί δεν τη διαβάζουν. Η Ιστορία και η Γεωγραφία μας, ισχυρά εργαλεία για τις όποιες διαπραγματεύσεις , αραχνιάζουν σε κάποιο συρτάρι ή παρουσιάζονται στρεβλωμένα. Και μαζί τους έχει αποτιμηθεί ο ανθρώπινος παράγων σε τέτοιο βαθμό που και τα αυτονόητα δεν είναι πλέον ορατά.
«Είναι αδύνατο να αλλάξει κανείς τη γεωγραφία και την ιστορία, που είναι σταθερά στρατηγικά στοιχεία, αλλά το στοιχείο του καλλιεργημένου ανθρώπου είναι σε θέση να δώσει νέες έννοιες, ικανές να ανοίξουν νέους ορίζοντες σε αυτή τη γεωγραφία και την ιστορία. Το στοιχείο του ακαλλιέργητου ανθρώπου, από την άλλη, μετατρέπει τα ίδια στοιχεία της ιστορίας και της γεωγραφίας σε μειονεκτήματα της χώρας» (Αχμέτ Νταβούτογλου, Το Στρατηγικό Βάθος, κεφ. 1,2, σελ.75, εκδ. Ποιότητα)
Πιστεύω, αν και χρειαζόμαστε πολύ δουλειά, ότι ακόμα μπορούμε…
Κρίστυ

Πηγή